Υγεία

Ένα Σαββατόβραδο στο «Ιπποκράτειο» Μπορεί να Αλλάξει τον Τρόπο που Βλέπεις τα Πράγματα​

Όταν ένα νοσοκομείο φιλοξενεί περισσότερο πόνο και οδύνη από ένα νεκροταφείο.
25 Σεπτέμβριος 2018, 9:22am
Η συγκεκριμένη φωτογραφία δεν είναι από το Ιπποκράτειο. Αποτελεί φωτογραφία αρχείου του VICE, από το άρθρο «Πέρασα Δύο Νύχτες Μέσα σε Ένα Ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ» (©Ορέστης Σεφέρογλου)

Το νοσοκομείο είναι ένα μέρος όπου συνήθως βρίσκεσαι κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες. Σχεδόν ποτέ δεν έχεις τη δυνατότητα να σκεφτείς καθαρά και να παρατηρήσεις όσα διαδραματίζονται γύρω σου, αφού τις περισσότερες φορές προσπαθείς να βγάλεις άκρη για τον εαυτό σου ή κάποιο κοντινό σου πρόσωπο που χρήζει άμεσης βοήθειας. Αυτό, σε συνδυασμό με τα κακοδιατηρημένα κτίρια, των οποίων η όψη και μόνο προκαλεί τρόμο, δεν σε αφήνει να ξεφύγεις ούτε λεπτό από την αγωνία. Το Σάββατο που μας πέρασε, λοιπόν, βρέθηκα να συνοδεύω έναν άνθρωπό μου στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ιπποκράτειο». Φτάσαμε γύρω στις εννιά το βράδυ και ύστερα από μια πρώτη, γρήγορη εξέταση στα Επείγοντα, οι γιατροί μάς είπαν ότι δεν πρόκειται για κάτι σοβαρό, όμως μας συμβούλεψαν να μείνουμε, για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Αυτό ακριβώς κάναμε και ο αρχικός καθησυχασμός των γιατρών, με μετέτρεψε άθελά μου σε έναν ουδέτερο, χωρίς άγχος παρατηρητή όσων συνέβαινα γύρω μου.

Όσα αντίκρισα στις ώρες που πέρασα εκεί, με ξύπνησαν και με έβγαλαν από τη ζώνη ασφαλείας στην οποία ζω καθημερινά. Αρχικά, θα ήθελα να αναφέρω ότι το προσωπικό του συγκεκριμένου νοσοκομείου ήταν ευγενέστατο και υπομονετικό με τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Όλοι έκαναν ό,τι μπορούσαν με τα μέσα που διέθεταν. Μπορεί να περάσαμε επτάμιση ώρες εκεί περιμένοντας τα αποτελέσματα, όμως λόγω διανυκτέρευσης υπήρχαν πολλά έκτακτα περιστατικά στα οποία έπρεπε να δοθεί προτεραιότητα. Τα ολοκαίνουρια ασθενοφόρα -δωρεές από κάποια μεγάλα ιδρύματα- δεν σταμάτησαν όσο ήμουν εκεί να κινούνται. Στον προαύλιο χώρο του κτιρίου, δίπλα στο πάρκινγκ των υπηρεσιακών οχημάτων, όπου έπαιζαν κάποιες γατούλες, υπάρχει ο χώρος αναμονής για τους επισκέπτες, μιας και μέσα, στη βασική αίθουσα των επειγόντων, επιτρέπεται μόλις ένας συνοδός. Εκεί πέρασα το μεγαλύτερο διάστημα.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ένα νοσοκομείο φιλοξενεί περισσότερο πόνο και οδύνη από ένα νεκροταφείο και αυτό με σόκαρε.

Έξω, τα πράγματα είναι λιγότερο σοκαριστικά. Ωστόσο, κάθε φορά που παρκάρει κάποιο ασθενοφόρο, σε πιάνει ένα σφίξιμο μιας και δεν έχεις ιδέα του τι μπορεί να αντικρίσεις μόλις ανοίξουν οι πίσω πόρτες του. Ευτυχώς, η μεταφορά του φορείου διαρκεί μόλις λίγα δευτερόλεπτα, ενώ ο καθαρός αέρας βοηθάει λίγο την κατάσταση. Οι πρώτες ώρες πέρασαν κάπως ήρεμα και τα περισσότερα περιστατικά που έφταναν ήταν αρκετά ήπια. Όσο περνούσε η ώρα, όμως, τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα.

Λίγα λεπτά αργότερα, δύο αστυνομικοί που συνόδευαν έναν άνθρωπο με χειροπέδες μπήκαν μέσα και χάθηκαν στους διαδρόμους του κτιρίου. Αυτή η εικόνα με έκανε να αναρωτηθώ πόσο άσχημα μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος που μπαίνει σε έναν τέτοιο χώρο υποβασταζόμενος και σιδεροδέσμιος. Αυτή, δεν ήταν η μόνη φορά που είδα αστυνομικούς εκείνο το βράδυ: Δεν είχε περάσει ούτε μία ώρα, όταν έφτασαν στο νοσοκομείο δύο άτομα που δεν μιλούσαν ελληνικά και τα οποία είχαν δεχτεί επίθεση από αγνώστους. Ο ένας είχε ανοιγμένο κεφάλι και προσπαθούσε να πάρει τηλέφωνο κάποιον δικό του, τρέμοντας, ενώ ο δεύτερος είχε δεχθεί τρεις μαχαιριές και οι γιατροί τον πήγαν κατευθείαν στο χειρουργείο. Μέσα σε μισή ώρα έφτασαν και κάποιοι φίλοι τους, οι οποίοι εξηγούσαν στους επιπλέον αστυνομικούς που είχαν σπεύσει στο σημείο, τι είχε συμβεί. Οι δύο νεαροί είχαν δεχτεί επίθεση με μαχαίρια στα Εξάρχεια από αγνώστους, που τους άφησαν αιμόφυρτους, χωρίς να τους ληστέψουν. Άλλη μια επίθεση για την οποία δεν θα ακούσουμε ποτέ τίποτα, σκέφτηκα, καθώς οι δύο άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ έφευγαν, για να δώσουν τη θέση τους σε ένα περιπολικό που μόλις είχε μπει στον χώρο. Ευτυχώς, αργότερα μάθαμε πως ο άνθρωπος που είχε δεχτεί τις μαχαιριές γλίτωσε. Σε τέτοιες περιπτώσεις συμπάσχεις, ακόμη και αν δεν γνωρίζεις τον άλλον.

Έπειτα από μια μικρή αλλαγή κτιρίου, για να συνεχιστούν οι εξετάσεις, επέστρεψα στον εξωτερικό χώρο και έπεσα πάνω σε μια παρέα από τέσσερις ανθρώπους -δύο ζευγάρια- που μπήκαν τρέχοντας, ρωτώντας πού είχε πάει ο άνθρωπος που μόλις είχε φτάσει με το τελευταίο ασθενοφόρο. Αργότερα, μπήκα κι εγώ, για να κάνω παρέα στον άνθρωπό μου και είδα τον έναν από αυτούς να ακολουθεί τον Διευθυντή της Μονάδας στο γραφείο του, όπου κάθισαν για λίγα λεπτά. Η υπόλοιπη παρέα του περίμενε με αγωνία ακριβώς απ’ έξω. Όταν βγήκαν, άκουσα μόνο τη λέξη «συλλυπητήρια». Οι τέσσερείς τους έφυγαν αγκαλιασμένοι, ξεσπώντας σε λυγμούς. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω αν αυτός που χάθηκε ήταν νέος ή κάποιος μεγαλύτερος άνθρωπος, όμως εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ένα νοσοκομείο φιλοξενεί περισσότερο πόνο και οδύνη από ένα νεκροταφείο και αυτό με σόκαρε, καθώς τους έβλεπα να απομακρύνονται την ώρα που ένα ασθενοφόρο μόλις άνοιγε τις πόρτες του, για να εισαχθεί ένας ακόμη ασθενής - και η ιστορία ζωής που τον ακολουθούσε.

Ήταν ξημερώματα Κυριακής, οπότε δεν άργησα να καταλάβω πως επρόκειτο για την «ώρα των μεθυσμένων».

Η ώρα είχε πάει τέσσερις το πρωί και τα επείγοντα περιστατικά λιγόστευαν σιγά-σιγά. Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στα ενδότερα ενός διαδρόμου και να κάτσουμε στις θέσεις που ήταν ακριβώς έξω από κάποιους θαλάμους, στους οποίους υπήρχαν αρκετά κρεβάτια που χωρίζονταν από κουρτίνες. Εκεί, ακούγονταν τα βογγητά των ανθρώπων που υπέφεραν, ενώ από το βάθος και μια απομακρυσμένη γωνιά που δεν τόλμησα να πλησιάσω, έφταναν στα αυτιά μου κάποιες απόκοσμες κραυγές πόνου, ικανές να σου παγώσουν το αίμα. Σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα, η οποία ήταν απελπιστικά βρώμικη και αποφάσισα να πάω ξανά προς τα έξω.


VICE Video: Οι Επαγγελματίες Υγείας στην Ελλάδα Βρίσκονται στα Όρια της Εξάντλησης

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook


Λίγο πριν τις πέντε, ακόμα περιμέναμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων, όμως πώς να παραπονεθείς με όσα έχεις δει μέχρι στιγμής; Μπορεί να είσαι κουρασμένος και να θες το καλύτερο για τους δικούς σου, όμως σ’ αυτές τις καταστάσεις καταλαβαίνεις πολύ εύκολα πως δεν είσαι το κέντρο του κόσμου. Ξαφνικά, ένα ταξί φτάνει με μεγάλη ταχύτητα και σταματά απότομα στην είσοδο. Από μέσα πετάγονται δύο κορίτσια, ένα αγόρι και ο οδηγός, που φώναζε προς έναν νοσηλευτή ο οποίος είχε βγει για τσιγάρο να κάνει γρήγορα. Αυτός, μαζί με άλλα δύο άτομα έφεραν ένα φορείο και όλοι μαζί ανέβασαν σε αυτό μια πολύ νεαρή κοπέλα που ήταν λιπόθυμη. Ήταν όλοι καλά ντυμένοι, ενώ η μία πιτσιρίκα ήταν ξυπόλυτη, έχοντας βάλει τα παπούτσια της στην τσάντα. Ήταν ξημερώματα Κυριακής, οπότε δεν άργησα να καταλάβω πως επρόκειτο για την «ώρα των μεθυσμένων»: Για την επόμενη ώρα, στο νοσοκομείο κατέφθαναν υποβασταζόμενοι νεαροί, τους οποίους έφερναν οι τρομοκρατημένοι -κυρίως για τις συνέπειες του αύριο- φίλοι τους. Οι γονείς έρχονταν λίγα λεπτά αργότερα, έχοντας οι περισσότεροι ένα τρομαγμένο και συγχρόνως τσαντισμένο ύφος ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους.

Οι τραυματιοφορείς των ασθενοφόρων το είχαν πάρει στην πλάκα. Δεν τους κατηγορώ - όταν μέχρι εκείνη την ώρα μεταφέρεις ανθρώπους με τραύματα από μαχαιριές, ένας έφηβος που έχει κάνει ένα κακό μεθύσι μάλλον σου φαίνεται χαλαρό περιστατικό. «Τρία στα τρία και έρχονται άλλα δύο», είπε ο ένας τραυματιοφορέας εννοώντας τους μεθυσμένους νεαρούς που είχαν φέρει, για να συμπληρώσει η συνάδελφός του: «Ναι, άνοιξε το _τάδε_», αναφέροντας το όνομα ενός πολύ γνωστού αθηναϊκού κλαμπ, το οποίο μάλλον επισκέπτονται συχνά, για να μαζέψουν πιτσιρικάδες που έχουν πιει παραπάνω.

Γύρω στις έξι το πρωί πήραμε από κάποιες ευγενέστατες γιατρούς τα αποτελέσματα των εξετάσεων και τη βεβαίωση πως δεν θα χρειαστεί να γίνει εισαγωγή. Η ανακούφιση ήταν εμφανής στα πρόσωπά μας, επειδή σε αντίθεση με πολλούς από τους ανθρώπους που πέρασαν την πόρτα του Ιπποκράτειου εκείνο το βράδυ, εμείς γίναμε δέκτες καλών νέων. Αυτό -υποθέτω πως- ήταν ένα συνηθισμένο σαββατόβραδο στο Ιπποκράτειο.

Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter μας.

Περισσότερα από το VICE

Η Γυναίκα που Επέλεξε την Ημερομηνία Θανάτου της και θα Πεθάνει τον Ιανουάριο του 2020

Αποζημίωση 47.600 ευρώ σε Οπαδό του Παναθηναϊκού που Έμεινε Τυφλός από Ιπτάμενο Νιπτήρα

Ένα Μίνι Γουρουνάκι Είναι το Απόλυτο Κατοικίδιο

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.