Κείμενο: Δανάη Δραγωνέα, Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαϊδης
VICE: Πώς φανταζόσουν τον εαυτό σου εκεί γύρω στα 30;
Αινείας Τσαμάτης: Εσύ;
Εγώ νόμιζα ότι θα ήμουν ψηλή.
Καλά δεν είσαι και κοντή.
Όχι, εννοώ πολύ ψηλή. Δεν ξέρω γιατί αλλά φαντάζόμουν ότι θα είμαι 2 μέτρα τουλάχιστον.
Εγώ πίστευα ότι θα έχω δίπλωμα αυτοκινήτου. Τελικά δεν έχω.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα με τον Αινεία Τσαμάτη, με εμένα λιγότερο ψηλή από ότι περίμενα και με εκείνον να οδηγεί ακόμα ποδήλατο. Ο Αινείας ασχολήθηκε με την υποκριτική κατά τύχη. Πριν από αυτό ήταν ντράμερ και κοπανούσε ρυθμικά τα πάντα γύρω του. Παρόλο που σταμάτησε τα ντραμς είναι ακόμα υπερκινητικός, θορυβώδης, χαοτικός και χαμογελαστός. Δυσκολεύεται να παραμείνει σε μια θέση και έτσι αυτή την περίοδο τον βλέπουμε να κάνει τον Αρλεκίνο που φοβάται την εξουσία στο Νησί των Σκλάβων, τον Ντμίτρι που αγαπά τις γυναίκες τα λεφτά και την καλοπέραση στους Αδερφούς Καραμάζοφ και στη συνέχεια παίρνει τα όπλα και γίνεται τρομοκράτης στην νέα ταινία του Γιώργου Ζώη. Περνά από το ένα θέμα στο άλλο με τέτοια ταχύτητα που σε αποπροσανατολίζει για πλάκα. Ξεχνάω που θέλω να πάω την κουβέντα και απλά τον παρατηρώ.
Θέλεις λίγο ακόμα τέχνη; Γνώρισε τον Νέγρο του Μοριά
Φοράει ένα κοτλέ παντελόνι με γυρισμένα μπατζάκια, καρό πουκάμισο και τα μαλλιά του πετάνε από 'δω και από κει. Μοιάζει με αγόρι στην ηλικία των 15 σαν να μην έχει ολοκληρωθεί ακόμα το σχήμα του κάτι που δίνει στο σύνολο της εμφάνισης του έναν αέρα αδεξιότητας, μια αδεξιότητα που ταιριάζει με την τάση του να μην παίρνει τα πράγματα ως τελεσίδικα καθώς και ο ίδιος δεν νιώθει ιδιαίτερα σταθερός.
Ο Αινείας μάλλον είναι ανάλαφρος λόγω κατασκευής. Μου λέει πως αν δεν ήταν ηθοποιός θα μπορούσε να είναι ξυλουργός ή φωτογράφος σε γάμους και βαφτίσια. Εγώ πάλι πιστεύω πως αν τα πράγματα είχαν πάει διαφορετικά θα ήταν σίγουρα ένας ελαφρώς ατσούμπαλος, καθημερινός, αθηναϊκός Σούπερ ήρωας.
Την πρώτη φορά που βρέθηκα πάνω στη σκηνή ένιωσα… να τρέμει η γη κάτω από τα πόδια μου, να μην μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια, να θέλω να φύγω τρέχοντας, να σκέφτομαι πότε θα τελειώσει όλο αυτό. Και όταν τελείωσε αφού κατάλαβα ότι είμαι ακόμα ζωντανός είπα θα το ξανακάνω. Συνεχίζω να το κάνω και πολύ συχνά συνεχίζω να νιώθω όλα τα παραπάνω.
Το πιο συγκινητικό πράγμα που έκανε κάποιος μετά από μια παράσταση… ήταν να μου φέρει ένα κέικ και μερικά τάπερ με φαΐ (η μαμά μου).
Το τραγούδι που ακούω ξανά και ξανά… είναι το Supanova και το βιβλίο είναι πάντα ο Δον Κιχώτης.
Το πιο ωραίο ταξίδι που έχω κάνει… ήταν το 2011 Αθήνα - Δονούσα - Αθήνα Θεσσαλονίκη -Αθήνα - Κύθηρα - Γαύδος – Αθήνα.
Όταν είμαι χαρούμενος… μου αρέσει να πληρώνω τα ενοίκια, την ΔΕΗ και τα κοινόχρηστα.
Το πιο χαζό δίλημμα που με έχει απασχολήσει… είναι αν θα φάω το πρωί ή θα περιμένω να φάω το μεσημέρι.
Όταν δεν μπορώ να πάρω κάποια απόφαση… απλά αφήνω τα πράγματα να συμβούν - ίσως στην συνέχεια ή κάποια στιγμή καταφέρνω και την παίρνω, ίσως και όχι.
Κάτι που πιστεύουν οι άλλοι για έμενα και δεν ισχύει… είναι ότι όταν αρχίζω να μιλάω μπορεί και να μην σταματήσω ποτέ.
Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα μπορούσα να είμαι…
Α) Ξυλουργός
Β) Σιδεράς
Γ) Ηλεκτρολόγος
Δ) Φωτογράφος σε γάμους και βαφτίσια
Στο νησί των σκλάβων αυτό που μαθαίνουμε για τις επιπτώσεις της εξουσίας… δεν είναι κάτι άλλο από αυτά που ήδη ξέρουμε. Η εξουσία διαφθείρει, είναι εθιστική, απάνθρωπη, διαβρωτική, βίαιη και σαθρή εν τη γενέσει της.
Η αγαπημένη μου φράση από τους αδερφούς Καραμάζοφ… μιλάει για την ομορφιά και πάει κάπως έτσι: «Η ομορφιά είναι κάτι τρομερό και ακαθόριστο και δεν μπορείς να την καθορίσεις γιατί ο Θεός μονάχα αινίγματα μας έθεσε. Πόσα αινίγματα βασανίζουν το άνθρωπο που σέρνεται πάνω στη γη γεμάτος αντιφάσεις».
Αυτό το καλοκαίρι θα βρίσκομαι… στο φεστιβάλ Αθηνών με τον Νικίτα Μιλιβογιεβιτς στην παράσταση Λουκρητία Βοργία του Βίκτωρος Ουγκώ. Μετά ελπίζω να τηλεμεταφερθώ σε μια παραλία.
Info
* Το Νησί των Σκλάβων (έως 17/5) στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» - Υπόγειο
* Αδερφοί Καραμάζοφ (έως 19/5) στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» - Υπόγειο
* Η φωτογράφιση έγινε στο Αλεξανδρινό στα Εξάρχεια