FYI.

This story is over 5 years old.

Διασκέδαση

Πέρασα Δύο Χρόνια Λέγοντας Ψέματα στα Social Media ότι Είμαι Μοντέλο

Ήμουν μια μπερδεμένη πιτσιρίκα που βρήκε καταφύγιο στον ιστότοπο του Habbo Hotel και έγινε ένα από τα "it girls" του εν λόγω μέσου.
Zoë Klar
Κείμενο Zoë Klar
H εικόνα είναι του Flickr user Don Crowley.

Είναι δύσκολο για μένα να σκεφτώ πως είναι μια κλασσική 13χρονη γιατί σε γενικές γραμμές, όλοι μας είμαστε κάπως άστα να πάνε στο διάολο. Οι έφηβοι στα πρώτα χρόνια των '00ς ήταν ίσως πιο περίπλοκοι από τους προκατόχους τους, καθώς πέρα από την ακμή και τα σχολικά προβλήματα, είχαν να τρέξουν και τα Angelfire και AIM porfiles και ένα σωρό άλλα. Προσωπικά, εκείνη η περίοδος ήταν μια φάση που μισούσα τον εαυτό μου, κάτι που πήγαινε πακέτο με το She Hates Me των Puddle of Mudd.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δεν γνώρισα εκφοβισμό στο σχολείο, αλλά ίσως θα έπρεπε. Φορούσα παλιές μπλούζες του αδερφού μου που είχαν πάνω τους τον Taz, οι οποίες ελάχιστη σχέση είχαν με τα ρούχα που φορούσαν τα δημοφιλή κορίτσια στο σχολείο μου, τα οποία ήταν φόρμες Juicy και σουτιέν Limited Too. Φόρεσα κι εγώ τέτοιο σουτιέν για μερικές μέρες, μέχρι όμως που μια δημοφιλής κοπέλα, η Jen, μου είπε ότι δεν χρειαζόταν. Ήταν ισχυρό χτύπημα, αλλά δυστυχώς είχε δίκιο.

Έγινα μέλος του ιστότοπου Habbo Hotel το 2002, την καταλληλότερη για μένα στιγμή. Η κλινική μου κατάθλιψη είχε αρχίσει να δυναμώνει και είχα ξεπεράσει πλέον τα Neopets μου. Καλά, ίσως μου είχαν κάνει ban, αλλά αυτό δεν έχει να λέει. Το Habbo είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο chat room, όπου διάφορα άτομα (κυρίως έφηβοι που λένε ψέματα για την ηλικία τους), μπορούν να δημιουργήσουν avatar, να περπατήσουν σε έναν εικονικό κόσμο και να κάνουν cyber sex. Με άλλα λόγια, ήταν φανταστικά και είχε όλα εκείνα που ήθελα.

Έμπαινα αρκετές φορές κάθε εβδομάδα για να τσεκάρω τους νέους μου φίλους και να τους αφήσω να σχολιάσουν το πόσο «καυτό» avatar είχα. Την έβρισκα με όλο αυτό, σε τέτοιο σημείο που άρχισα να το κάνω όλο και περισσότερο. Αργά ή γρήγορα, άρχισα να κάνω φίλους και κάπως έτσι η εμμονή μου με τη Stephanie άρχισε να μεγαλώνει.

Ήταν η περίοδος που είχαμε αρχίσει όλοι να ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας και το τι μας έκανε να αισθανόμαστε καλά και για μένα αυτό σήμαινε να παρατήσω την Zoe και να εντείνω τις προσπάθειές μου να δημιουργήσω κάτι καινούργιο. Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, αφοσιώθηκα στο να τελειοποιήσω την Stephanie και έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου, ώστε να μην μάθει κανείς ότι πίσω από αυτήν κρυβόταν μια έφηβη οπαδός των Incubus.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

H Stephanie έγινε το "it girl" του Habbo. Όταν έμπαινε σε ένα δωμάτιο, όλοι τη χαιρετούσαν. Ήταν φίλη με τους moderators, είχε μια εικονική δουλειά και έναν Βρετανό γκόμενο, τον Chris. Ο Chris ήταν 21 (ή τουλάχιστον έτσι δήλωνε) και δεν είχε ιδέα ότι έκανε cyber sex με ένα 13χρονο. Η Stephanie είχε περάσει από διάφορες σχέσεις στις οποίες είχε δεχθεί κακοποίηση (ένα χαρακτηριστικό που είχα εισαγάγει για να δικαιολογήσω την καχυποψία μου με τους άνδρες) και ήταν ευτυχισμένη που επιτέλους είχε βρει έναν «καλό τύπο». Η εξάμηνη «σχέση» που διατήρησα με τον Chris παραμένει η μακροβιότερή μου μέχρι στιγμής και σίγουρα έμαθα πολλά για το σεξ και την ανατομία μέσω αυτής. Σε ευχαριστώ λοιπόν Chris, εξαιτίας σου google-αρα πολλές λέξεις που χρησιμοποιούσες στις κουβέντες μας στο MSN messenger, έτσι ώστε να ανταποκρίνομαι όπως έπρεπε στις εικονικές σου «σηκωμάρες».

Κατάλαβα ότι η Stephanie είχε αρχίσει να σοβαρεύει, όταν άρχισα να επικοινωνώ με κόσμο από το Habbo στο MSN και μέσω email. Με ρωτούσαν να κάνουμε video chat και τους εξηγούσα ότι δεν μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο γιατί μοιραζόμουν το μικρό μου διαμέρισμα με την Zoe, την μικρή μου αδερφή που έπασχε από κατάθλιψη και απαιτούσε συνεχώς την προσοχή μου. Τους έστελνα λοιπόν φωτογραφίες μιας τυχαίας Λατίνας που βρήκα όταν έψαξα στο google για ένα «gap model» και που μιλούσα στο voice chat ψιθυριστά ώστε να καλύψω την εφηβική μου φωνή. Περιέργως, όλο αυτό δούλεψε πολύ καλύτερα από ότι φανταζόμουν και εντυπωσιάστηκα από το πόσο καλά μπορούσα να διατηρήσω όλο αυτό το παραμύθι, μιας και υποδυόμουν έναν χαρακτήρα εντελώς διαφορετικό από εμένα. Βέβαια, τα καλά λόγια προς την Stephanie σε καμία περίπτωση δεν βοήθησαν την δική μου αυτοπεποίθηση, που σταδιακά έπεφτε όλο και πιο χαμηλά.

Από κάποιο σημείο και μετά, η Stephanie άρχισε να παίρνει όλο και περισσότερα δικά μου στοιχεία: συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα και ανασφάλεια. Η απόσταση ασφαλείας που με χώριζε από αυτήν στην αρχή είχε αρχίσει να εκμηδενίζεται. Θυμάμαι να κλαίω γοερά στο δωμάτιό μου όταν με χάκαραν. Το να παθαίνω νευρικό κλονισμό εξαιτίας μιας ψεύτικης περσόνας, μιας ψεύτικης σχέσης και διαφόρων άλλων ψεύτικων πραγμάτων που συνέλεγα μέσω του Habbo, δεν ήταν μια ιδιαίτερα ισορροπημένη ή ώριμη αντίδραση, αλλά τότε δεν είχα την συναισθηματική διαύγεια ώστε να το διακρίνω. Άρχισα να στρεσάρομαι και να θίγομαι όταν οι ψηφιακοί μου «φίλοι» άρχισαν να έχουν αμφιβολίες σχετικά με το ποια ήταν τελικά η Stephanie. O Chris αλλά και άλλοι είχαν αρχίσει να έχουν τις υποψίες τους και βρήκα τον εαυτό μου να ξοδεύει τεράστια κομμάτια του χρόνου μου, ώστε να τους πείσω ότι ήμουν (ή μάλλον ήταν) αληθινή. Σε αυτό το σημείο είχα ξοδέψει πια 18 μήνες διατηρώντας το παραμύθι της Stephanie και αισθανόμουν πλέον πιο κοντά στους ψηφιακούς μου φίλους από ότι στους αληθινούς. Τα πραγματικά μου όμως συναισθήματα είχαν γίνει πολύ εκρηκτικά και δεν μπορούσα πια να τα κρύβω ούτε απο αυτούς που είχαν καταπιεί τα ψέματά μου για τόσο καιρό.

Η ζωή μου ως Stephanie σταμάτησε ξαφνικά, όταν με έστειλαν να παρακολουθήσω έναν ολόκληρο χρόνο εντατικής ψυχοθεραπείας. Ποτέ δεν παραδέχτηκα ποια ήμουν, αλλά στο τέλος είχα φτιάξει τόσες ιστορίες που ήταν αδύνατο να τις διατηρήσω ενεργές. Ένιωθα να πνίγομαι από την Stephanie και τα «ενήλικα προβλήματά» της και από εκεί που στο παρελθόν μου έδινε έναν τρόπο να αποδράσω από τη ζωή μου, πλέον είχε γίνει μια αγγαρεία, μια υποχρέωση. Ίσως φάνηκα υπερβολικά φιλόδοξη, νομίζοντας ότι θα μπορούσα να δημιουργήσω και έπειτα να διατηρήσω μια ολοκαίνουργια περσόνα. Όπως έμαθα και μόνη μου, οι άνθρωποι είναι υπερβολικά περίπλοκοι. Έχω την εντύπωση πως οι ψηφιακοί μου φίλοι τελικά έμαθαν ότι δεν ήμουν τίποτα παραπάνω από ένα μπερδεμένο 13χρονο που ήλπιζα ότι κάποια μέρα θα γινόμουν μοντέλο του The Gap. Τον καημένο τον Chris.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.