Η φωτογράφος Roman Manfredi μεγάλωσε σε ένα συγκρότημα εργατικών κατοικιών στο Κινγκς Κρος, της δεκαετίας του ’60, στο Λονδίνο, κόρη Ιταλο-Βρετανών της εργατικής τάξης. Σε μια αυτοπροσωπογραφία, επιστρέφει στον τόπο που μεγάλωσε ως butch με ένα αυστηρό γκρίζο κοντό μαλλί και στάση που αψηφά τα πάντα. Αποτελεί μέρος της νέας έκθεσης φωτογραφίας της, μαζί με τη συνεπιμελήτρια Ingrid Pollard, We/Us.

Θέλοντας να καταγράψει την ύπαρξη Βρετανών butch και stud (μαύρες και latin λεσβίες που προσδιορίζονται ως άνδρες), η Roman αφηγείται την ιστορία της ζωής τους σε αγροτικές, φτωχές και μουντές περιοχές της χώρας. Ταξίδεψε από το Κεντ ως το Τάιν εντ Γουέρ και από το Έσεξ ως το Λάνκασιρ για να τις φωτογραφίσει και να καταγράψει προφορικές ιστορίες των ταυτοτήτων και των εμπειριών τους.

Η σειρά είναι μια ωδή στην ανθεκτικότητα των butch και studs της εργατικής τάξης σε μια παγκόσμια επικράτεια μακριά από την ακαδημαϊκή θεωρητικοποίηση για το queerness, όπου πολλές είναι περήφανες για τις χειρωνακτικές εργασίες τους, τις στολές τους, τα παραδοσιακά ρούχα τους, τον ακτιβισμό τους, τις ποδοσφαιρικές ομάδες, τα οχήματα και, σε μία περίπτωση, ένα κατακόκκινο λαμπερό φίδι.

Η Manfredi, που έχει εργαστεί στον κλάδο των υπηρεσιών σε στα χειρωνακτικά επαγγέλματα προτού επανεκπαιδευτεί ως καλλιτέχνις, μίλησε στο VICE για την έκθεση και τι σημαίνει να είσαι butch το 2023.

VICE: Πώς προέκυψε αυτό το πρότζεκτ;
Roman Manfredi: Ήμουν στο Brighton Pride πριν από μερικά χρόνια και ένα νεότερο άτομο είπε κάτι του στιλ ότι δεν χρειαζόταν να ταυτίζεται πια με  butch και femme, και ότι αυτό ανήκε στο παρελθόν. Ήμουν με την κοπέλα μου εκείνη την εποχή, η οποία ήταν πολύ femme και στεναχωρηθήκαμε. Υπάρχει ένα στίγμα για τις butch, ότι είναι ανδροπρεπή, άσχημα, υπέρβαρα άτομα της εργατικής τάξης και αυτή η ταξική πτυχή με ενδιέφερε.

Ήθελα να εκπροσωπήσω αυτούς τους ανθρώπους που ζουν εκεί έξω και δουλεύουν για ψίχουλα – είναι οι άνθρωποι που τείνουμε να παραβλέπουμε προτιμώντας τις εκδοχές της λεπτής, ανδρόγυνης queerness. Πολλά άτομα επίσης ορμώμενα από μια θέση θεωρίας και ακαδημαϊκής κοινότητας για την ταυτότητα ξεχνούν ότι αυτή είναι η βιωμένη εμπειρία μας. Έτσι, ταξίδεψα στο Ηνωμένο Βασίλειο προσπαθώντας να μιλήσω στα άτομα αυτά για την εμπειρία τους. Και για τα περισσότερα το σημαντικό δεν είναι η ταυτότητα με την οποία θα προσδιοριστούν ή η αντωνυμία που θα χρησιμοποιήσουν.

Τι είναι λοιπόν το πιο σημαντικό; Υπάρχει κάποιο καθολικό πράγμα με το οποίο ταυτίζονται;
Νομίζω ότι η εμπειρία των περισσότερων είναι ότι αναγκάζονται να σκεφτούν την ταυτότητά τους, επειδή οι άλλοι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε αυτό. Αυτό είναι που σε αναγκάζει να σκεφτείς ποια είναι η ταυτότητά σου.

Πώς βρήκες τα άτομα για αυτήν την έκθεση;
Ήξερα κάποια άτομα, αλλά δεν ήθελα να αφορά μόνο το Λονδίνο και ως μεγαλύτερη butch δεν είχα ιδιαίτερη επαφή με νεαρές butch. Έπρεπε να βγω από την comfort zone μου, να πηγαίνω π.χ. σε αγώνες πυγμαχίας. Πλησίασα επίσης δύο studs στο UK Black Pride. Η γλώσσα του σώματος είναι κάτι που με ελκύει πολύ.

Το Instagram επίσης είναι εκπληκτικό. Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, κοιτάζω reels με γατάκια, αλλά επειδή ακολουθώ το #butch και το #stud και το #femmebutch, ο αλγόριθμος μού έδειξε ένα podcast με μία stud και μία femme που συζητούσαν για τη χρήση strap on. Άκουγα τις προφορές τους και κατάλαβα ότι ήταν από το Μπέρμιγχαμ, οπότε ήθελα να τους μιλήσω.

Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να πείσω αυτές τις φωνές να μοιραστούν τις διαφορετικές εμπειρίες ως μεγαλύτερα, νεότερα, λευκά, μαύρα, butch, stud άτομα. Το θέμα ήταν το χτίσιμο σχέσεων με τα άτομα και οι συνεντεύξεις τους, να μάθω για τι ήθελαν να μιλήσουν, τι ήταν σημαντικό για εκείνους. Όταν ρώτησα τις studs σχετικά με την ομοφοβία, μου είπαν «Μπα, δεν την αντιλαμβανόμαστε, μας απασχολεί περισσότερο ο ρατσισμός», γιατί όταν τους αποδίδουν λάθος φύλο, τους αντιμετωπίζουν ως μαύρους άνδρες.

Υπήρχαν στάνταρ κανόνες στο μυαλό σου για την απεικόνιση butch και studs;
Υπήρξε μια περίοδος στη δεκαετία του ’90 όπου οι butch κυριαρχούσαν στις σεξουαλικοποιημένες εικόνες, αλλά δεν ήθελα να μας φωτογραφίσω με τα εσώρουχά μας, με γκράφιτι ή σε κλαμπ ή με γκλίτερ. Όταν αφαιρέσεις όλα αυτά με τα οποία παρουσιαζόμαστε συνήθως στα media και επαναφέρεις τα άτομα στις ρίζες τους, εμφανίζεται ξανά η ευαλωτότητα.  Τις έχω τραβήξει σε πολύ βρετανικά περιβάλλοντα που λένε: είμαστε εδώ, κάνουμε όλες αυτές τις διαφορετικές δουλειές με τα τάδε υπόβαθρα και μιλούν για την τάξη με διαφορετικούς τρόπους.

Πώς θα ήθελες να αντιδράσουν οι νέοι σε αυτήν την έκθεση;
Θα ήθελα να δώσω στους ανθρώπους την επιλογή να έρθουν κοντά με αυτό. Δεν κουνάς το δάχτυλο σε κανέναν. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είμαι τρομακτική, αλλά όταν μου μιλάνε συνειδητοποιούν ότι είμαι βούτυρο. Ως νεαρές butch φοράμε μια πανοπλία. Σίγουρα το έκανα εκεί που μεγάλωσα. Είναι σε φάση «Πάρε δρόμο, αλλιώς θα σε σκοτώσω». Αλλά δεν είμαστε αυτό. Παρόλα αυτά δεν θα ήθελα να γίνει μόδα η ταυτότητα butch —αυτό είναι που μου αρέσει, είναι ΟΚ να νιώθουμε outsiders. Υπήρξε απλώς μια περίοδος τη δεκαετία του ’90 όπου έγινε κουλ, αλλά νομίζω ότι έχει επανέλθει στα κανονικά και γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να να πούμε «Ναι, δεν θέλουμε να είμαστε μέρος του mainstream. Άντε γαμηθείτε, δεν ενδιαφερόμαστε, δεν είμαστε προς πώληση».

Κάνε subscribe στο YouTube – VICE Greece.

Περισσότερα από το VICE

Ο Ψυχίατρος που Δουλεύει στη Μεγαλύτερη Φυλακή της Νότιας Ασίας

«Με Έβαζε στα Πόδια του και με Έπιανε στα Μπούτια» – Γυναίκες Θυμούνται την Πρώτη Σεξουαλική Παρενόχληση

Γιατί Αποκαλούμε «Μαϊμού» τις Απομιμήσεις Γνωστών Προϊόντων;

Ακολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.