Ανακάλυψα Ότι ο Πατέρας μου Μετέφερε Κάνναβη από το Αφγανιστάν στο Άμστερνταμ

Ο Jesse Beisler ήταν πέντε χρονών όταν ο πατέρας του, Jerry, εμφανίστηκε στη ζωή του. Ο Jesse ήταν παιδί του έρωτα που μεγάλωσε στο Σαν Φρανσίσκο υπό την προστασία της μητέρας του. Πριν γνωρίσει τον μπαμπά του, το μόνο που του είχε πει η μητέρα του για εκείνον ήταν ότι αποκαλούνταν «Ληστής της Καμπούλ».

Μόνο χρόνια αργότερα ανακάλυψε ότι ο πατέρας του ήταν από τους μεγαλύτερους και πιο ανοιχτόμυαλους -αλλά και με τις περισσότερες διασυνδέσεις- λαθρεμπόρους κάνναβης, στο μονοπάτι των χίπηδων στην Ασία, στα ‘70s.

«Ο πατέρας μου έζησε τρελή και γεμάτη ζωή μέχρι τη μέρα που πέθανε», λέει στο VICE ο 47χρονος πια επιχειρηματίας, Beisler.

Ο Jerry πέθανε τον Οκτώβρη του 2020 από έμφραγμα. Αφήνει πίσω του εξωφρενικές τρέλες, συναρπαστικές περιπέτειες και ιστορίες γεμάτες καλούς φίλους, καλύτερη μουσική και το καλύτερο χασίς.

Το μονοπάτι των χίπηδων είναι το μονοπάτι που ακολουθούσαν οι χίπηδες που ξέφευγαν από τα δίχτυα του δυτικού καπιταλισμού για να εξερευνήσουν εναλλακτικούς τρόπους ζωής ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Νότια Ασία -κυρίως Ινδία, Νεπάλ, Αφγανιστάν και Πακιστάν- από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 ως τα τέλη των ‘70s.

Όπως γράφει στα απομνημονεύματά του, “Bandit of Kabul: Counterculture Adventures Along the Hashish Trail and Beyond”, ο Jerry Beisler από το Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, ξεκίνησε μια συναρπαστική διαδρομή σ’ αυτό το μονοπάτι στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 με την κοπέλα του Rebecca Wlpf, η οποία αργότερα έγινε γυναίκα του.

Το βιβλίο, που εκδόθηκε από τον Regent Press, και ο Jesse υποστηρίζουν ότι η αναχώρηση του ζευγαριού έγινε όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Richard Nixon, ενέτεινε τα μέτρα ενάντια στην κάνναβη. Εκείνη την εποχή οι ασιατικές χώρες είτε ακόμα δεν είχαν νόμους για τη χρήση ναρκωτικών, είτε δεν είχαν αρκετό έλεγχο στην κατανάλωσή τους.

Ο Jerry οδηγήθηκε στο μονοπάτι των χίπηδων όταν ως μουσικός και promoter στην Καλιφόρνια βρέθηκε σε ένα πάρτι που έγινε έφοδος, επειδή οι αξιωματούχοι «μύριζαν τη μαριχουάνα».

Μαζί με τη Rebecca αποφάσισαν να ακολουθήσουν το μονοπάτι που έπαιρναν χιλιάδες άνθρωποι ως τελετουργικό. Ο πρώτος τους προορισμός ήταν η Γκόα, «μια νιρβάνα αντικουλτούρας».

Στο βιβλίο του, ο Jerry γράφει:

Στην Γκόα, το ζευγάρι έμεινε σε ένα σπίτι με μια τεράστια λευκή καρδιά στην οροφή, που λεγόταν «Το σπίτι της αγάπης».

Ήρθαν κοντά με τους γείτονες –τύγχανε να είναι ο θρυλικός ηθοποιός του Μπόλιγουντ Shash Kapoor και η γυναίκα του Jennifer– και συχνά έκαναν μαζί ταξίδια εν πλω. Το ζευγάρι επίσης διασκέδαζε με άλλους χίπηδες που γνώριζε στο μονοπάτι και προσαρμόστηκαν σε έναν πρωτόγονο τρόπο ζωής με ανελέητα τσιμπήματα κουνουπιών, συχνές διακοπές ρεύματος και κρύο νερό.

Μερικές φορές, γράφει ο Jerry, ο αστυνομικός της περιοχής «περνούσε από το σπίτι με την πίπα του, να τρακάρει λίγο χασίς να καπνίσει».

Εκεί γνώρισε έναν άνδρα που λεγόταν Montreal Michael και ήταν εξοπλισμένος με διάφορα βιβλία για την εκχύλιση φυτών κάνναβης, που είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του –επιστήμονα που δούλευε στα Ηνωμένα Έθνη– και μια πειραματική ιδέα να φτιάξει το δικό του έλαιο (που αργότερα θα γινόταν δημοφιλές ως έλαιο χασίς). Ο Montreal Michael σύντομα θα γινόταν βασικός παράγοντας στην καριέρα του Jerry ως καλλιεργητή κάνναβης.

Το 1971, ο Michael πήγε στο Αφγανιστάν για να στήσει την επιχείρηση εκχύλισης. Ο Jerry σχεδίαζε να πάει εκεί για να ιππεύσει άλογα, έτσι κι αλλιώς, οπότε αποφάσισαν να κάνουν το ταξίδι μαζί.

«Μιλούσαμε για ένα σχέδιο να μεταφέρουμε χασίς από το Νεπάλ και το Αφγανιστάν όπου ήταν νόμιμο, στο ημι-νόμιμο Άμστερνταμ. Μακάρι οι ενδιάμεσες χώρες να μην είχαν ποινή κάθειρξης δέκα ετών, αν μας έπιαναν», έγραψε.

Καθώς ο Jerry σκεφτόταν την ιδέα, έγινε σαφές ότι μια μακροπρόθεσμη ζωή στην Γκόα δεν ήταν ρεαλιστικός στόχος. Πολλοί χίπηδες άρχισαν να χρησιμοποιούν ένα πολύ εθιστικό και ηρεμιστικό συνθετικό ναρκωτικό που λεγόταν Mandrax, για να βγάλουν τη νύχτα και τη μέρα κάπνιζαν χασίς. Άλλοι απολάμβαναν τη διαφυγή που πρόσφεραν τα ψυχεδελικά. Αλλά όπως το έθεσε ο Jerry, «αυτή η φανταστική αίσθηση ότι βρήκαμε την ελευθερία κινδύνευε από τον πρωτόγονο τρόπο ζωής και τη μετάδοση ψειρών και ασθενειών. Ερχόταν η ώρα να πάμε παρακάτω».

Έτσι μαζί με τη Rebecca ταξίδεψαν πρώτα στα οπιοποτεία στη Βομβάη, έπειτα σε ένα απομονωμένο Ταζ Μαχάλ –υπήρχαν φήμες ότι οι Πακιστανοί σκόπευαν να το βομβαρδίσουν, έτσι το ζεύγος ήταν οι μόνοι επισκέπτες – και έπειτα στο Βαρανάσι. Εκεί, όπως το έθεσε ο Jerry, «πέρα από το εμπόριο θανάτου που τραβούσε πολύ κόσμο, κάτι άλλο που ήταν ελκυστικό ήταν πως τα μαγαζιά με κάνναβη ήταν νόμιμα». Το ζευγάρι παντρεύτηκε στην Άγκρα, όπου βρίσκεται το Ταζ Μαχάλ.

«Θυμάμαι ότι το Πακιστάν και η Ινδία βρίσκονταν σε πόλεμο καθώς πηγαίναμε στη Βομβάη», είπε στο VICE η Rebecca. «Έτσι έπρεπε να περάσουμε από ανώμαλους δρόμους μες στη νύχτα με 22 βαλίτσες και ούτε ένα φως στον δρόμο ή στο αυτοκίνητο».

Παρόλο που η διαδρομή ήταν τρομακτική, η Rebecca είπε ότι ο χρόνος που πέρασε με τον Jerry στην Ινδία ήταν εκπληκτικός. «Επισκεφτήκαμε ένα παλάτι με ένα σκάκι στο μέγεθός μας, μεγάλο ίσαμε γήπεδο, μείναμε σε ένα καταφύγιο πτηνών όπου είδαμε πελεκάνους και είδαμε επίσης το φεστιβάλ χρωμάτων (Holi) στην Ινδία», θυμάται.

«Μετά επισκεφτήκαμε τους φίλους μας στο Νεπάλ. Ακόμα έχω μια αφίσα από το Inn Eden στο Κατμαντού, ένα νόμιμο μαγαζί κάνναβης όπου μπορούσες να δοκιμάσεις και να αγοράσεις 20 διαφορετικά είδη χασίς».

Στο Κατμαντού, ο Jeryy γνώρισε τον Dutch Bob ο οποίος είχε επαφές με διπλωμάτες, που ήταν πρόθυμοι να κάνουν τα στραβά μάτια ώστε να λειτουργεί ομαλά η επιχείρηση.

Στο πρώτο του ταξίδι όπου θα περνούσαν λαθραία χασίς στο Άμστερνταμ, ο Jerry φόρεσε άσπρο λινό σακάκι, που σύντομα έγινε η επίσημη στολή του στα ταξίδια του ως «διεθνή επιχειρηματία».

Μετά από μια σύντομη στάση στην Μπαγκόγκ -όπου βρήκαν χόρτο δεύτερης διαλογής και νταβατζήδες που δούλευαν με σεξεργάτριες- ο Jerry και η Rebecca  πήγαν στην Καμπούλ, στο Αφγανιστάν το 1972.

Εκεί έμειναν σε μια βρετανική έπαυλη που στέγαζε και άλλες οικογένειες μεταναστών που είχαν φτάσει στην Καμπούλ μέσω του διαβόητου μονοπατιού.

Στην Καμπούλ, ο Jerry στρατολόγησε διάφορους ιδιαίτερους τύπους για να τον βοηθήσουν στην αποστολή του. Πολλοί εφάρμοσαν τα δικά τους κόλπα και τεχνικές στο εμπόριο. 

Ο ένας ήταν ο Billy Batman, που φημολογούνταν ότι έφερνε χασίς στο Παρίσι τη δεκαετία του ‘20 για τη διάσημη «Χαμένη Γενιά» συγγραφέων και καλλιτεχνών, που λέγεται ότι περιλάμβανε τους Gertrude Stein, Ernest Hemingway, James Joyce, και, αν ο Jerry είχε δίκιο, «τη δημιουργό του brownie από χασίς, Alice B. Toklas».

«Ο Billy είχε εφεύρει τη λεγόμενη τεχνική Batman», λέει ο Jerry στο βιβλίο του. Με την τεχνική αυτή έβαζε ένα κομμάτι από γύρη κάνναβης ανάμεσα σε δίσκους βινυλίου, τους ζέσταινε και μετά το χτυπούσε με ένα σφυρί για να κάνει «την πιο τέλεια μορφή χασίς που μπορείς να φανταστείς».

Μια άλλη τεχνική ήταν να ζωγραφίζουν βουδιστικές θεότητες σε λεπτούς δίσκους χασίς, κάτι που θα διασφάλιζε ότι θα περνούσαν από το τελωνείο. Μερικές φορές, το χασίς το περνούσαν μέσα σε παραδοσιακά θιβετιανά χαλιά.

Άλλες φορές δωροδοκούσαν τους τελωνειακούς για να κατηγορήσουν άλλα άτομα που μετέφεραν μικρότερες ποσότητες, τα οποία όμως έτσι κι αλλιώς έρχονταν αντιμέτωπα με ποινή.

Αλλά το σύστημα άρχισε να λειτουργεί τέλεια όταν άρχισαν να χρησιμοποιούν βαλίτσες με ψεύτικο πάτο. Έβαζαν το χασίς στις φόδρες της βαλίτσας, που τις αφαιρούσαν και τις κολλούσαν ξανά.

Αλλά δεν πήγαιναν πάντα και τα πάντα ομαλά.

Οι πρώτες απόπειρες για εκχύλιση ελαίου κάνναβης δεν κράτησαν πολύ.

«Ο Michael γύριζε τον διακόπτη και άρχιζε να στάζει το χρυσό έλαιο», γράφει ο Jerry στο βιβλίο. «Πρέπει να υπήρχαν δέκα πόντοι στα πρώτα κοντέινερ. Το αλείψαμε σε στριφτά και το δοκιμάσαμε σε πίπες. Γιορτάσαμε. Και μετά ΜΠΟΥΜ».

Το εργαστήριο εξερράγη και παραλίγο να σκοτωθούν όλοι. Ευτυχώς γλίτωσαν αλώβητοι, αν και χρειάστηκε να απαντήσουν στις ερωτήσεις ενός περίεργου αστυνομικού.

Κι αυτό δεν ήταν το μόνο «παραλίγο» στην Καμπούλ.

«Μου είπε για εκείνη τη φορά που ήταν παγιδευμένος με μια ομάδα ληστών στην Καμπούλ, ενώ γύριζε σπίτι με ένα ταξί», λέει στο VICE ο Beisler. «Ήθελαν τα χρήματά του και μπορεί και να τον σκότωναν. Ευτυχώς, το σκυλί του ζευγαριού, ο Kachook (ένα αφγανικό μαστίφ που εκτρέφεται για κυνομαχίες) ήταν μαζί τους».

Στο βιβλίο του ο Jerry θυμάται ότι «Προσπαθούσαμε να μείνουμε ζωντανοί όταν όρμησε ο Kachook από το ανοιχτό πίσω παράθυρο και άκουσα το πιο τρομακτικό γρύλισμα ζώου που έχω ακούσει ποτέ. Τράβηξε την προσοχή όλων όταν έπιασε το χέρι ενός άνδρα κοντά του, κόντεψε να το ξεριζώσει». Το φοβερό δάγκωμα του Kachoo ήταν αρκετό να διώξει τους ληστές».

Σύντομα, όμως, ο χρόνος του Jerry στο Αφγανιστάν τελείωσε απότομα.

Γιόρταζε την αποφυλάκιση ενός παλιού φίλου από μια αφγανική φυλακή με έναν ναργιλέ που χρειαζόταν 80 γραμμάρια χασίς να γεμίσει, όταν ήρθαν οι αστυνομικοί. Αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι ο βασιλιάς του Αφγανιστάν είχε ανατραπεί από τον αδελφό του Daoud Khan και όλοι οι ξένοι έπρεπε να φύγουν ώστε να μείνουν ζωντανοί, αλλιώς θα σκοτώνονταν σε διασταυρούμενα πυρά.

Στο μεταξύ ένας από τους φίλους του θεωρούνταν ότι δολοφονήθηκε από τον Charles Sobhraj, έναν διαβόητο serial killer που εντόπιζε ταξιδιώτες στο μονοπάτι των χίπηδων, γινόταν φίλος μαζί τους μέσω χασίς ή σκληρών ναρκωτικών και μετά τους σκότωνε στο ξύλο ή τους δηλητηρίαζε σιγά-σιγά κλέβοντας τα υπάρχοντά τους. Ένας άλλος φίλος, ο Dean the Dream, επίσης συνάντησε τον Sobhraj σε ένα ύποπτο ξενοδοχείο στο Νέο Δελχί, αλλά τη γλίτωσε παρά τρίχα.

Για πολλά χρόνια ο Jerry πηγαινοερχόταν από το ράντσο του στην Καλιφόρνια –όπου άρχισε να δένεται με τον Jesse και να καλλιεργεί πολύ καλής ποιότητας στελέχη βιολογικής κάνναβης– στο Κατμαντού.

Αυτό συνέχισε μέχρι που ο πόλεμος του Nixon κατά των ναρκωτικών τελικά έπεισε τον πρόεδρο του Νεπάλ να ποινικοποιήσει την κάνναβη το 1976, κάτι που ο Jerry θεώρησε ότι ευθυνόταν για την κρίση οπιοειδών που ακολούθησε στη χώρα.

Και τότε, οι απίστευτες ιστορίες δεν σταμάτησαν. Ο Jerry έγραφε για το πώς πετούσε χωρίς άδεια αεροπλάνα για να πάει σε εστιατόρια όπου είχε κάνει κράτηση για φαγητό, πώς συμμετείχε σε σαμανιστικά τελετουργικά και έκανε επικίνδυνες διαδρομές στις ζούγκλες μιας μαγικής Ινδονησίας γεμάτης μανιτάρια.

«Ήταν επίσης φοβερός μουσικός και περνούσε πολύ χρόνο με προσωπικότητες όπως ο Bob Dylan και ο David Crosby», είπε ο Jesse. «Πάντα είχε τις πιο τρελές ιστορίες και ήταν όλο εκπλήξεις. Όταν πέθανε βρήκα ένα γράμμα που μου άφησε, όπου έλεγε ότι είχα μια αδερφή για την οποία δεν ήξερα τίποτα. Έχασα κάποιον που αγαπούσα, αλλά μου έδωσε κάποιον άλλον να αγαπήσω».

Για τον Jesse, ο πατέρας του θα είναι πάντα ένας καλόκαρδος μουσικός, με πολλές γνωριμίες, και αγάπη για την περιπέτεια. H Rebecca συνεχίζει τις καλλιέργειες και τις επαφές του και στη μουσική και στη μαριχουάνα.

«Οι ταξιδιώτες έρχονται στην Ασία για πολλούς λόγους – την περιπέτεια, την πνευματική ανακάλυψη, τον έρωτα, την εξωτική κουλτούρα, το σεξ και τα ναρκωτικά», γράφει ο Jerry στον επίλογό του.

«Το τι θα βρεις εξαρτάται από το ποιος είσαι. Εμείς ταξιδέψαμε στην Ευρώπη με τους πιο τρελούς χίπηδες, φτάσαμε τυχαία στην Γκόα, όπου σύντομα εγώ κι η αγάπη μου αρχίσαμε να ζούμε την ωραία ζωή – από το Άμστερνταμ στο Αφγανιστάν, από τη Βόρεια Καλιφόρνια στα Ιμαλάια του Νεπάλ, από την Ινδονησία στη Τζαμάικα. Οι μέρες γεμάτες με τρελές περιπέτειες και οι νύχτες όπου βλέπαμε την κόκκινη πανσέληνο να βουλιάζει στις λαμπερές ήρεμες θάλασσες ήταν τόσο αυτονόητες όσο η αναπνοή μας».

Οι Ταλιμπάν Δεν Έχουν Περιθώριο να Σταματήσουν την Παραγωγή Ηρωίνης, Εκτός αν τους Πληρώσουν οι ΗΠΑ

Τα Kατασχεμένα: Μια Ματιά στο Μεγαλύτερο «Νεκροταφείο» Αυτοκινήτων της Θεσσαλονίκης

Η Ομορφιά του Ώριμου Γυναικείου Γυμνού

Ακολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.