Tο krumping ξυπνά νοσταλγικές σκέψεις σε όσους μεγάλωσαν στις πίστες των ντίσκο με το blue light ή με τραγούδια της δεκαετίας του 2000. Κανείς δεν μπορούσε να το κάνει καλά (πραγματικά κανείς). Τουλάχιστον όχι όπως οι επαγγελματίες. Παρόλα αυτά ήταν μια τρέλα που κυριάρχησε. Ξεκίνησε το 2006 στους δρόμους του νότιου-κεντρικού Λος Άντζελες και εξελίχθηκε από τα Clown Dancing στιλ της δεκαετίας του ‘90. Το krumping διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο σε μικρούς θύλακες, δημιουργώντας κοινότητες σύνδεσης, οικογένειας –και με έναν έντονο δεσμό με την πίστη– ένα μέρος για λατρεία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η φωτογράφος Rachel Maine μπήκε στην krump σκηνή της Μελβούρνης το 2008, ξεκινώντας ως χορεύτρια πριν γίνει καταγραφέας της κοινότητας. Εμπνευσμένη από το Rize του David LaChapelle, την εντυπωσίασε η ωμότητα και η ένταση. «Υπήρχε ένα υπερβατικό στοιχείο, οι χορευτές βυθίζονταν εντελώς στη στιγμή», είπε στο VICE.
BULLDAWG (2018)
Η Maine άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα που έκανε ο Homer ‘Kaos’ Eugenio, στο Dandenongs. Από εκείνη τη στιγμή, ένα κύμα την παρέσυρε στη σκηνή.Την τελευταία δεκαετία η Maine μπήκε στις ζωές των χορευτών, όχι μόνο καταγράφοντας το ξέφρενο krumping στις πίστες της Μελβούρνης, αλλά και τις προσωπικές ζωές τους και τις πραγματικές τους προσωπικότητες.«Έχω δει κάποιους να μεγαλώνουν, από έφηβοι και νεαροί στο σήμερα», είπε. «Και παρόλο που υπάρχουν κάποιοι που μπορεί να μη χορεύουν σήμερα, θεωρούνται ακόμα αδέλφια».Για τις γυναίκες της σκηνής, το krump πρόσφερε χιλιάδες ευκαιρίες και έθεσε και δυσκολίες. «Επέτρεψε στις γυναίκες να εκφραστούν, να συνδεθούν με άλλες, να ξεπεράσουν φόβους και να αμφισβητήσουν το στίγμα που έχει να κάνει με την κίνηση και τη θηλυκότητα», λέει η Maine.Αν και έχει γράψει μια διατριβή 7.000 λέξεων, συνοπτικά η αναλογία ανδρών γυναικών δεν ήταν ποτέ ισορροπημένη – περισσότεροι ήταν οι άνδρες. Ως εκ τούτου, η τελευταία της δουλειά (Session Queens ) δίνει έμφαση και τιμά τις γυναίκες και τα κορίτσια της αυστραλέζικης και της νεοζηλανδέζικης σκηνής.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μέσα από το πρότζεκτ βλέπουμε την επίδραση του krumping στη ζωή κάθε γυναίκας. Οι φωτογραφίες της αποτυπώνουν τις δύσκολες κινήσεις, το ωμό συναίσθημα και, στα πορτρέτα, την ήρεμη εξωτερική όψη των συμμετεχόντων.
"Session Queens" στο PASS THE BUCK, Μελβούρνη, 2020 (NADIAH BIDDLE).
Αν και ο αριθμός των χορευτών στη σκηνή έχει αυξομειώσεις μες στα χρόνια –ο αρχικός αριθμός krumpers πέφτει από τη δεκαετία του 2000– η κοινότητα υπάρχει ακόμα, τους δένει η αγάπη για τον χορό.«Παγκοσμίως, το krump εξαπλώθηκε σε πολλά μέρη του κόσμου και η σκηνή της Μελβούρνης συνεχίζει να ανταποκρίνεται και να αντανακλά τις εξελίξεις», λέει.«Πλέον οι κινήσεις του krump έχουν εξελιχθεί, όπως και η γνώση και τα μαθήματα. Νέες γενιές krumpers χτίζουν πάνω στα θεμέλια που έθεσαν οι πρωτοπόροι».
"Session Queens" H Jannie στο 1010 Session, Μελβούρνη, 2021 (JANNIE NGUYEN).
"Session Queens", Ο Lil Red στο Ryat Session, Mελβούρνη, 2019 (Bia Lupiga).
"Session Queens". Η Queen Stylah στο Ryat Session, Mελβούρνη, 2019 (crop) (Melissa Devisser).
"Session Queens" Gesture #5 2022, (Troi-Saraih Ilsley).
"Session Queens" Gesture #7 2022, (Troi-Saraih Ilsley)
"Session Queens" Stacy, 2021.
Τάισμα με μπιμπερό (2011)
Cryptic Labbin… (2018)
Junior "Erupt" Sasulu (2015)
U Ground Kills Off (2014)
Μήπως οι Ποινές των Χρυσαυγιτών Δεν Ήταν Τελικά Τόσο Αυστηρές;Η Νατάσα Εξηνταβελώνη Είναι Τόσο Νομοταγής που Αηδιάζει με τον Εαυτό τηςΤην Αστρολογία μου ΜέσαΑκολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.Περισσότερα από το VICE
