Ποδόσφαιρο

Η Ζωή Μετά τον Arsene Wenger

Είναι περίεργο που όλη αυτή η ιστορία, η δύναμη και τα συναισθήματα καταλήγουν να συνδυάζονται με τέτοιο τρόπο που στο τέλος δημιουργούν μια απάθεια.
Kev Kharas
Κείμενο Kev Kharas
25.4.18
Ο Arsene Wenger σε αγώνα της Άρσεναλ κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου για το UEFA Champions League, Φεβρουάριος 2013 (WENN UK / Alamy Stock Photo)

To άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο VICE UK.

Είναι δύσκολο να διαλέξει κανείς από πού να ξεκινήσει να εκτιμά την πορεία του Arsene Wenger στην Άρσεναλ, την ομάδα που ήταν ο έρωτας της ζωής του. Τα στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό είναι υπερβολικά πολλά για να καταγραφούν όλα, το ίδιο και το φάσμα δεδομένων που καλύπτουν – αν ταξιδέψουμε στις αναμνήσεις μας θα δούμε έναν Wenger που προηγείται του Facebook και της 11ης Σεπτεμβρίου και θα τον θυμηθούμε να σφίγγει το χέρι του Dodi Al-Fayed και να συζητάει για το MySpace. Ο Wenger χόρευε στους ήχους των Spice Girls, έζησε το πρόβλημα του Ιού της Χιλιετίας και ήταν ο τελευταίος άνδρας που άκουγε Oasis όσο ήταν ακόμη καλοί, ενώ προπονούσε ταυτόχρονα την ομάδα της Άρσεναλ. Ήταν ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής στο τιμόνι της ομάδας, ο οποίος με κάποιον τρόπο κατάφερε να περάσει στην εποχή των οπτικών ινών.

Επί 22 χρόνια, ο Wenger ήταν καπετάνιος του πλοίου, σπάζοντας το μονοπώλιο του Alex Ferguson της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, βγαίνοντας αλώβητος από την περίοδο «Έξω ο Wenger» όπου κυριαρχούσε η δίψα για το Κύπελλο Αγγλίας και τελικά φτάνοντας στο σήμερα, στη σεζόν της αποχώρησης, μιας περιόδου γεμάτης άγχος από τις καθυστερήσεις, όπου ηχεί το απαλό βουητό των ανακοινώσεων που πέφτουν σαν απαλή βροχή χωρίς να φαίνεται καμία ηλιαχτίδα.

Σε όλη την ιστορία του αθλητισμού, ποτέ δεν πρέπει να ήταν πιο παράξενο να είσαι οπαδός, από ό,τι είναι αυτήν τη στιγμή για τους οπαδούς της Άρσεναλ: 22 χρόνια με μια φιγούρα που κυριαρχούσε καταλυτικά, σε μια ομάδα πανταχού παρούσα, σε ένα άθλημα τόσο διαδεδομένο. Είναι περίεργο που όλη αυτή η ιστορία, η δύναμη και τα συναισθήματα καταλήγουν να συνδυάζονται με τέτοιο τρόπο που στο τέλος δημιουργούν μια απάθεια – την ίδια έλλειψη συναισθημάτων που επικρατούσε στο Emirates του Wenger και στις κερκίδες των φανατικών της Άρσεναλ στη φετινή σεζόν. Μέχρι τώρα. Μέχρι που, ξαφνικά, πάρθηκε η απόφαση να σταματήσουν όλα αυτά.

Είναι παράξενο και υπέροχο που ένας άνθρωπος ο οποίος χλευάστηκε για την ξένη καταγωγή του, κατάφερε να στιγματίσει τόσο πολύ με τη διαρκή παρουσία του τη βρετανική ζωή.

Πάντα φανταζόμουν ότι η μέρα που θα ανακοινωνόταν η αποχώρηση του Arsene Wenger από την Άρσεναλ θα έμοιαζε με τον θάνατο του Kim Jong-il. Όχι με την κακή έννοια – αν ο Wenger υπήρξε πράγματι ο δικτάτορας που κάποιοι λένε, σίγουρα ήταν μια χαρισματική, φίλαθλη φιγούρα και σε κάθε περίπτωση, παρά τις σκηνές που έκαναν οι κάφροι του Arsenal Fan TV, η Άρσεναλ δεν είναι τόσο σημαντική, όσο μια χώρα. Αυτό που φανταζόμουν εγώ ήταν πλήρης υστερία – δάκρυα και θλίψη, μια συντριπτική αίσθηση απώλειας, όπως εκείνη που νιώθεις όταν κάποιος που πάντα βρισκόταν εκεί, εξαφανίζεται.

Είναι δύσκολο να περιγράψω πόσο ζωντανή ήταν η παρουσία του Arsene Wenger στη συνείδησή μου τα τελευταία 22 χρόνια – πήγαινα Δημοτικό όταν ανέλαβε, επομένως σε όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής μου, σκεφτόμουν τον Arsene Wenger, μιλούσα για τον Arsene Wenger, αμφισβητούσα τον Arsene Wenger και έβλεπα εφιάλτες με τον Arsene Wenger. Στη διάρκεια της θητείας του, δεν υπάρχει καμία πολιτιστική φιγούρα που να έχει απασχολήσει τόσο πολύ τον εγκέφαλό μου, όσο αυτός και δεδομένης της δημοτικότητας του ποδοσφαίρου, το ίδιο πρέπει να ισχύει για πολλά άτομα της γενιάς μου, είτε είναι οπαδοί της Άρσεναλ, είτε όχι. Είναι παράξενο και υπέροχο που ένας άνθρωπος ο οποίος χλευάστηκε για την ξένη καταγωγή του, κατάφερε να στιγματίσει τόσο πολύ με τη διαρκή παρουσία του τη βρετανική ζωή.

Γιατί να θέλουν αλλαγή οι οπαδοί της C; Βασικά, υπάρχουν πολλοί λόγοι – κυρίως λόγω της τωρινής πραγματικότητας του ποδοσφαίρου, το οποίο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, αλλά μια αμείλικτη βιομηχανία που οξύνει τις αισθήσεις όπως τίποτα άλλο στον πλανήτη και σε αυτό το κλίμα, η αδράνεια και η ηρεμία που χαρακτηρίζει τον Wenger θα προκαλούν πάντα κλυδωνισμούς και άγχος που πρέπει κάπου να διοχετευτούν. Όμως, υπάρχει μόνο ένας λόγος που το «Έξω ο Wenger» καταγοήτευσε τα Μέσα, τους οπαδούς, άλλες ομάδες και αμέτρητους ακόμη παρατηρητές – από μηχανικούς σε διαδήλωση στον Λίβανο και Σαουδάραβες φίλαθλους του μπάσκετ, μέχρι αντιπάλους του πρώην Προέδρου Zuma στη Νότια Αφρική και όποιον διάολο μπορεί να πηγαίνει στο Wrestlemania. Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι σήμερα ο Wenger στεκόταν γερά στα πόδια του. Μπροστά σε όλα αυτά, παρέμενε στη θέση του και τα ξεπερνούσε όλα, αρνούμενος να υποκύψει στη δίψα του Νέου Ποδοσφαίρου για διαρκή αλλαγή και την απαξίωση παλιομοδίτικων γνωρισμάτων, όπως η αφοσίωση και το πείσμα. Το να αναρωτιέται κανείς αν ο Wenger προσβλήθηκε από το Arsenal Fan TV είναι σαν να αναρωτιέται αν τα βουνά είναι συνηθισμένα στα χιόνια.

Οι αντιδράσεις στους οπαδούς της Άρσεναλ δείχνουν ότι υπάρχει μια ρευστότητα, ότι ξεκινάει μια επούλωση, τουλάχιστον μέχρι να γίνει το ματς που θα οξύνει και πάλι όλες τις αισθήσεις.

Παρόλα αυτά, σε αυτό το λυσσαλέο περιβάλλον, το «Έξω ο Wenger» που ξεπήδησε από τους οπαδούς, παρουσιαζόταν πάντα υπερβολικά. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν πάντα πιο περίπλοκη. Ναι, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οπαδοί της Άρσεναλ πιστεύουν ότι πλέον έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για τον Wenger, όμως αυτή η αίσθηση δεν πηγάζει από κακία και μίσος – οι περισσότεροι θέλουν απλώς να τον δουν να αποχωρεί από αγάπη. Μια αγάπη για εκείνον και τις ίδιες τους τις αναμνήσεις. Όλοι τους περίμεναν υπομονετικά να έρθει αυτή η μέρα, όπου θα κατακλύζονταν οι οθόνες και τα feed τους και επιτέλους θα έμπαινε ένα τέλος, έτσι ώστε τα τελευταία 22 χρόνια να μπορέσουν να καταγραφούν στην ιστορία και να επιτευχθεί μια συναίνεση: Adams ’98, Wiltord ’02, Bergkamp, Henry. Η ζωή, όμως, δεν είναι ποτέ τόσο απλή και εύκολη – είναι τόσο παράξενο να τη ζεις, όσο παράξενο είναι για εμένα και οποιονδήποτε άλλο να ζούμε μια ζωή χωρίς τον Wenger.


VICE Video: Ο Νίκος Παππάς τα Λέει Χύμα Μέχρι την Κόρνα της Λήξης

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.


Πώς να συνοψίσω αυτό το συναίσθημα –έναν συνδυασμό θλίψης, τρόμου, ελπίδας, σύγχυσης, ενθουσιασμού και ενοχής–, δεν είμαι σίγουρος. Ίσως να υπάρχει μια λέξη για αυτό στα γαλλικά ή τα γερμανικά, μία που μόνο ο Arsene Wenger ξέρει και τριγυρίζει τώρα στο μυαλό του, καθώς επεξεργάζεται τα γεγονότα των τελευταίων 22 χρόνων. Αν υπάρχει, θα ήθελα να πιστεύω ότι επιτέλους θα μπορέσω να σταματήσω να τον αμφισβητώ και ότι ίσως να μπορέσω, τουλάχιστον για σήμερα, να νιώσω όπως νιώθει – ένας κολοσσός που έπεσε στο επίπεδό μου, ένα μελλοντικό άγαλμα, το θύμα μιας μαζικής πατροκτονίας ελέους. Οι αντιδράσεις στους οπαδούς της Άρσεναλ –οι εμμονικοί του Twitter, οι ξενύχτηδες του Talk Sport, οι γηπεδικοί και οι ερασιτέχνες των chat room– δείχνουν ότι υπάρχει μια ρευστότητα, ότι ξεκινάει μια επούλωση, τουλάχιστον μέχρι να γίνει το ματς που θα οξύνει και πάλι όλες τις αισθήσεις, κατακλύζοντάς σε στο αδίστακτο πέρασμά του, παγώνοντας τον χρόνο.

Σε ευχαριστούμε, Arsene.

Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter μας.

Περισσότερα από το VICE

Tο Μαρτύριο του να Είσαι Οπαδός της Άρσεναλ

Το Καλύτερο Ξενοδοχείο της Ευρώπης Είναι στην Αχαρνών και Γίνεται Δύο Ετών

Έζησα σαν Έλληνας Πριν από την Κρίση για μια Ημέρα

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.