Η Κριτική για Γκερέκου - Δούνια Είναι Ενδεικτική της Πολιτικής Κουλτούρας στην Ελλάδα

Πάντα είχα το νου μου να «φιλτράρω» κάπως τους φίλους μου στα social media, φροντίζοντας για παράδειγμα να έχουν τουλάχιστον ένα φιλελεύθερο, προοδευτικό και δημοκρατικό προφίλ και μ' αυτό τον τρόπο κατόρθωνα να αποφεύγω το διαδικτυακό συγχρωτισμό με μισαλλόδοξες, ρατσιστικές, σεξιστικές ή ομοφοβικές φωνές. Τις τελευταίες μέρες όμως κλονίστηκα για την αποτελεσματικότητα αυτής της σταχυολόγησης, γιατί ενώ θεωρούσα βέβαιο ότι είχα αποκλείσει τους αναγνώστες του Playboy, ξαφνικά το timeline μου πλημμύρισε με γυναικείους κώλους και στήθη.

Κι εξηγούμαι: Η άρθρωση της πολιτικής κριτικής απέναντι στην αναγγελία των υποψηφιοτήτων της Νόνης Δούνια και της Ατζελας Γκερέκου με επίκεντρο γυμνές ή ημίγυμνες φωτογραφίες των δύο γυναικών από επαγγελματικές ή προσωπικές στιγμές, είναι ξεκάθαρα και χωρίς μισόλογα μια αμιγώς σεξιστική πράξη και ως εκ τούτου οφείλει να είναι απερίφραστα καταδικαστέα. Κι αν σ' ένα βαθμό είναι αναμενόμενη -όσο κι αν παραμένει απαράδεκτη- από το χώρο του συντηρητισμού και του λαϊκισμού, γίνεται ακόμα πιο αποκρουστική όταν προέρχεται από φορείς ή υποκείμενα που αυτοπροσδιορίζονται στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς. Γιατί ο αγώνας ενάντια στις έμφυλες διακρίσεις, τη διάχυτη σεξιστική κουλτούρα και την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος αποτελούν ένα αδιαπραγμάτευτο πλαίσιο αξιών και όχι μια α λα καρτ ευαισθησία που καταρρέει εύκολα στην ανώδυνη πρόκληση ενός νέου κανιβαλισμού.

Δε γνωρίζω αν το πολιτικό επιτελείο που τις επέλεξε να ενταχθούν στα ψηφοδέλτια του κόμματος προσπάθησε, επίσης ορμώμενο από μια σεξιστική αντίληψη, να καπηλευτεί ψηφοθηρικά την εικόνα ή την αναγνωρισιμότητα τους, όπως αρκετοί αντιτείνουν ως επιχείρημα για να θωρακιστούν γι' αυτή τη διολίσθηση στην ανθρωποφαγία. Ενδεχομένως να ισχύει με δεδομένο ότι η τηλεοπτική ασημόσκονη έχει μια τάση να πασπαλίζει τις προεκλογικές καμπάνιες ορισμένων κομματικών φορέων, χωρίς απαραίτητα να προσδίδει λάμψη. Κάτι που δε συμβαίνει μόνο με ηθοποιούς ή μοντέλα αλλά και με ποδοσφαιριστές και γενικά με τηλεπερσόνες που στη συνέχεια διάγουν έναν άφωνο ή ακόμα χειρότερα κακόφωνο πολιτικό βίο. Αντίστοιχα, μπορούμε να απαριθμήσουμε περιπτώσεις ανθρώπων που μεταπήδησαν από την τηλεόραση ή την τέχνη στην πολιτική και μπορεί σ' αυτή τη δεύτερη ιδιότητα να αποδείχθηκαν καλύτεροι. Σε κάθε περίπτωση οι υποθέσεις εργασίας δεν γίνεται να αναχθούν σε πυξίδα της δημόσιας ζωής. Σ' αυτήν οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες για τις εθνικές εκλογές αξιολογούνται αποκλειστικά και μόνο από τις πολιτικές τους θέσεις και το πολιτικό τους έργο.

Σ' αυτή τη βάση λοιπόν περίμενα να ακούσω ή να διαβάσω απόψεις και κριτικές αναφορικά με τις θέσεις που έχουν εκφράσει η Νόνη Δούνια και η Ατζελα Γκερέκου και μια αποτίμηση της έως τώρα πολιτικής παρουσίας τους και όχι εκχυδαισμένες ιαχές και πορνολαγνικά υπονοούμενα. Λες και η ύπαρξη ενός ωραίου κώλου είναι δηλωτική για την ικανότητα άσκησης πολιτικής και εν προκειμένου υπαινίσσεται ανικανότητα ή απαξία ή λες και ο Άδωνις Γεωργιάδης αποτελεί ένα «διαμάντι» για το Ελληνικό Κοινοβούλιο επειδή δεν έχουν διαρρεύσει φωτογραφίες του με μποξεράκι. Όταν λοιπόν μια πολιτική κριτική επικεντρώνεται σε κώλους, τότε αναπόφευκτα μετεξελίσσεται σ' αυτό που υποτίθεται ότι καυτηριάζει: σε μια κριτική του κώλου.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.