Μια Αληθινή Ιστορία Παράνοιας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο VICE US

Προσφάτως απέκτησα ένα κωλοκούρεμα. Ήταν ένα από εκείνα τα κουρέματα που ήταν τόσο ανεπαίσθητο που κανένας δεν θα πρόσεχε, αλλά για μένα ήταν εντελώς καταστροφικό.

Έχω ιστορικό του να καταστρέφομαι από ασήμαντα ζητήματα περιποίησης μαλλιών. Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή μου λείπει η βασική αίσθηση του εαυτού. Όταν σου λείπει η βασική αίσθηση του εαυτού, καθορίζεις την ταυτότητά σου γύρω από την εξωτερική σου εμφάνιση. Το παραμικρό σωματικό πρόβλημα γίνεται μεγάλο πρόβλημα και νιώθεις ότι αποσυντίθεσαι.

Επίσης, η μητέρα μου έβαζε ένα βαθμό θρησκευτικής έμφασης στη εξωτερική ομορφιά όταν μεγάλωνα. Από τότε που γεννήθηκα, φοβάμαι ότι εάν κάνω μια μικρή αλλαγή προς τη λάθος κατεύθυνση, τότε θα χάσω όλη την αγάπη της και την αγάπη του σύμπαντος.

Επίσης συνειδητοποίησα ότι το άγχος μου αντέχεται πιο εύκολα όταν εμπλέκομαι σε κάποιου είδους δράμα. Σε κάποιο επίπεδο, νομίζω πως επιλέγω να ταυτιστώ με μία εμπειρία σκατένιου κουρέματος –ακόμα κι όταν δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι- γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να διαχειριστώ το άγχος μου γύρω από τα μαλλιά παρά, ας πούμε, το θάνατο, είτε την απώλεια δύναμης ή της προσωπικής ελευθερίας, είτε το ερώτημα του τι κάνουμε όλοι εδώ πέρα.

Στο The Denial of Death, ο Ernest Becker γράφει «… αμέσως μόλις ο άνθρωπος σηκώσει τη μύτη του από το έδαφος και αρχίσει να μυρίζει τα αιώνια προβλήματα όπως η ζωή και ο θάνατος… τότε έχει πρόβλημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι χαρίζουν στους εαυτούς τους αυτό το πρόβλημα κρατώντας το μυαλό τους στα μικρά προβλήματα της ζωής τους… "Ηρεμούν" τους εαυτούς τους με τα επουσιώδη –και έτσι μπορούν να ζήσουν φυσιολογικές ζωές».

Αυτό δεν σημαίνει ότι πως δεν είχα κάποιες πραγματικά φρικτές εμπειρίες με τα μαλλιά μου. Όταν ήμουν στην εφηβεία, άρχισα να έχω εφιάλτες για το Ολοκαύτωμα και τα κυματιστά μαλλιά μου μεγάλωσαν σαν μια γιγαντιαία κορώνα αγκαθωτών τριχών της ηβικής περιοχής. Μια φορά, κατά λάθος έκανα οριζόντιες ξανθές τιγρέ ρίγες και αναγκάστηκα να κουρευτώ με την ψιλή. Ίσως υπάρχουν κάποια εναπομείναντα τραύματα από αυτές τις καταστάσεις, αλλά όχι το είδος του μετατραυματικού συνδρόμου λόγω μαλλιών που θα δικαιολογούσε τις μεγαλειώδεις αντιδράσεις τρόμου, φόβου και μίσους προς τον εαυτό μου που βιώνω κάθε φορά που κουρεύομαι «ανεπαίσθητα».

Στην περίπτωση αυτού του πρόσφατου κουρέματος, ζήτησα από τον κομμωτή να μου μειώσει λίγο τον όγκο της αφάνας μου. Ο κομμωτής ήταν σέξι, αδιάφορος και όχι ο τύπος του ατόμου που θα ένιωθα ΟΚ να του πω να σταματήσει όταν έπιασε την ξυριστική μηχανή και την πέρασε 30-40 φορές πάνω από το κεφάλι μου. Μέχρι να τελειώσει, αυτό που είχε απομείνει μου φαινόταν περισσότερο σαν ένα γιγαντιαίο κεφάλι με ψαλίδα και όχι κούρεμα. Του είπα ότι ήταν υπέροχο. Μετά ήμουν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Από το μπάνιο στο κομμωτήριο, γύρισα ένα βίντεο μου με υπότιτλο Μοιάζω με τον Pete Wentz?! Το έστειλα σε πέντε φίλους, οι οποίοι όλοι επιβεβαίωσαν ότι όχι δεν έμοιαζα. Είπαν ότι τα μαλλιά μου δεν έδειχναν διαφορετικά απ'ότι συνήθως. Αυτό με κάλμαρε μέχρι το επόμενο πρωί, όταν ξύπνησα στις 4 τα ξημερώματα και άρχισα να γκουγκλάρω καταναγκαστικά: βλάβη από ξυράφι, εφιάλτης από ξυράφι, Ashlee Simpson. Έστειλα μήνυμα σε μια φίλη, η οποία κόβει μαλλιά, και έπειτα πήγα να την δω πρωί-πρωί. Περιποιήθηκε τις άκρες και φαινόταν να είναι καλύτερο το κούρεμα. Νόμιζα ότι μπορούσα να ζήσω με αυτό. Αλλά, φυσικά, έκανα λάθος.

Αργότερα εκείνη τη μέρα, μπήκα σε αεροπλάνο για να πάω στη Νέα Υόρκη για επαγγελματικό λόγο. Στριμωγμένη μεταξύ δυο ηλικιωμένων, άρχισα να τραβάω περισσότερες φωτογραφίες των μαλλιών μου εν πτήση και είχα πειστεί ότι η περιποίηση δεν είχε κάνει τίποτα. Αποφάσισα ότι το λουκ δεν έμοιαζε τόσο με του Wentz, αλλά με του Bret Michaels. Όντας εν πτήση, έστειλα ένα πονεμένο tweet, ρωτώντας εάν υπήρχε κομμωτής στην Νέα Υόρκη, ο οποίος θα μπορούσε να έρθει στο ξενοδοχείο μου μόλις προσγειωνόμουν αργά εκείνο το βράδυ. Είπα ότι θα πλήρωνα με μετρητά και retweets.

Όταν προσγειώθηκα στη Νέα Υόρκη, συνειδητοποίησα ότι ήταν κακή ιδέα να εμπιστευτώ τα μαλλιά μου σε έναν άγνωστο. Την επόμενη μέρα, έκλεισα ραντεβού με έναν τύπο που έβλεπα παλιά στη Νέα Υόρκη. Ήταν αυτός που κανόνιζε για μένα όταν στο παρελθόν αντιμετώπιζα καταστάσεις έκτακτης ανάγκης με τα μαλλιά μου και ήξερα ότι μπορούσα να διαχειριστεί την κατάσταση. Μέχρι τότε, έλεγα σε όποιον συναντούσα ότι Έχω πρόβλημα με τα μαλλιά μου. Δεν ήθελα κανείς να κάνει κριτική στα μαλλιά μου χωρίς να γνωρίζει ότι είχα ήδη επίγνωση της κατάστασης. Το θέμα ήταν ότι κανένας δεν είχε προσέξει τίποτα.

Στη διάρκεια του φρικαρίσματος, δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που να είπα Αυτή δεν είναι αληθινή έκτακτη ανάγκη. Ούτε μια στιγμή δεν είπα Είναι μαλλιά και θα μεγαλώσουν. Σκεφτόμουν, Καταστροφή. Σκεφτόμουν Τέλειωσαν όλα. Θυμάμαι επίσης να σκέφτομαι για ένα δευτερόλεπτο ότι Κατά κάποιο τρόπο νιώθω ωραία να ανησυχώ για τα μαλλιά μου και όχι για το θάνατο. Ήταν σα να είχα ελάχιστη συναίσθηση του τι έκανα. Αντάλλασσα έναν υπαρκτό για έναν απτό φόβο.

Όταν έφτιαξαν τα μαλλιά μου, τελικά επέτρεψα στον εαυτό μου να ηρεμήσω. Ένιωσα ήρεμος για πρώτη φορά εδώ και μέρες. Αλλά τότε, προέκυψαν κάποια νέα απροσδόκητα συναισθήματα. Άρχισα να βιώνω το αίσθημα της απώλειας ή της νοσταλγίας: σαν να είχα χάσει ξαφνικά την αίσθηση του σκοπού μου και δεν ήξερα τι να κάνω αμέσως μετά. Ίσως ένιωσα και απογοητευμένη. Σαν να μου έλειπε η κρίση που βίωνα. Μου έλειπε το νόημα που μου έδινε.

Δεν είναι σύμπτωση το ότι όλα αυτά συνέβησαν ενώ ταξίδευα. Όταν ταξιδεύω, νιώθω περισσότερο υπαρξιακό στρες από ότι συνήθως, γιατί οι δείκτες και οι καθημερινές ρουτίνες που συνήθως χρησιμοποιώ για να δημιουργήσω μια ταυτότητα – αν και ψεύτικη- δεν είναι πλέον διαθέσιμες. Χωρίς τις αναγνωρίσιμες άγκυρες, αρχίζω να νιώθω σαν να υπάρχει μόνο το τίποτα. Τι θα αναγκαζόμουν να νιώσω εάν δεν είχα εμμονή για κάτι;

Το καθεστώς της εμμονής μου παρέχει μια αποστολή, ένα λόγο ύπαρξης που αμύνεται της κατάθλιψης. Εάν δεν υπάρχει κάτι άλλο, υπάρχει ένα σταθερό τράνταγμα αδρεναλίνης. Αναθέτω αποστολές σαν κι αυτή στον εαυτό όλη την ώρα, απλά για να κάνω το ανόητο να φαίνεται επιτακτικό. Αγοράζω ένα ρούχο που ξαφνικά πρέπει να έχω, ή διαφορετικά δεν θα είμαι ολοκληρωμένο άτομο. Ζυγίζω τον εαυτό μου 12 διαφορετικές φορές το πρωί μέχρι που βλέπω τον αριθμό που κλέβει την καρδιά μου. Εάν δεν δω τον αριθμό, περιορίζω το φαγητό. Μέσω καθενός εκ των κενών συμπεριφορών, διατηρείται ένα βαθύτερο κενό.

Υπάρχει κάτι ταυτόχρονα οδυνηρό και ανακουφιστικό όταν συνδέω την ευημερία μου με εφήμερες ανησυχίες. Υποθέτω ότι αντιμετωπίζοντας την μεταβατική φύση της ύπαρξης απλά είναι πολύ λυπηρό. Έτσι μετατρέπω τις φευγαλέες εμμονές μου σε βαρυσήμαντες περιπτώσεις, που φαίνονται συνταρακτικές και μου δίνει ζωή ως ένα βαθμό -τουλάχιστον για λίγο.

Ο Becker γράφει, «Η ειρωνεία είναι ότι με το να προσπαθεί το άτομο να περιορίσει τη νεύρωση είναι ότι το άτομο προσπαθεί να αποφύγει το θάνατο, αλλά το κάνει σκοτώνοντας τόσο μεγάλο φάσμα των συναισθημάτων του που στην πραγματικότητα απομονώνει και περιορίζει τον εαυτό του και νεκρώνει μέσα του».

Όταν σκέφτομαι τα συναισθήματα-άγχους και κατάθλιψης- που βιώνω λόγω του μεγέθους αυτών των εμμονών, ο καλύτερος τρόπος να τα περιγράψω είναι : Αυτό ήταν όλο; Είναι παράξενο που μπορώ να ξεφύγω από τα συναισθήματά μου για την κοινοτοπία της ζωής εστιάζοντας σε πράγματα που είναι από μόνα τους, μάταια και υπερφυσικά. Είναι παράξενο που έχει αποτέλεσμα.

Ίσως μια μέρα να μην χρειάζομαι πλέον να κολλάω σε αυτές τις εμμονές. Ίσως μια μέρα να είμαι άνετα σε κάθε στιγμή μου αντί να τρέχω σε αέναους κύκλους. Προς το παρόν είμαι ένα κορίτσι που κοιτάζει τα μαλλιά του και σκέφτεται Αυτό είναι όλο και βρίσκει καταφύγιο στην παραφροσύνη.

Το So Sad Today είναι μια ατέρμονη υπαρξιακή κρίση που περιγράφεται σε 140 χαρακτήρες ή λιγότερο. Η συντάκτρια του παλεύει με τη συνείδηση πολύ πριν από τη δημιουργία του Twitter feed το 2012, και τελικά αποφάσισε ότι είχε έρθει ο καιρός να προβάλει τις ανησυχίες της σε μεγαλύτερη οθόνη, με τη μορφή μιας 15νθήμερης στήλης σε αυτή την ιστοσελίδα.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.