FYI.

This story is over 5 years old.

News

Η Ελλάδα Συμπεριφέρεται στους Φοιτητές της σαν Σκουπίδια

«Το Πανεπιστήμιο είναι εγκαταλελειμμένο εδώ και πάρα πολύ καιρό. Τα σκουπίδια είναι το κερασάκι στην τούρτα».
9.6.14

Φωτογραφίες: Νίκος Χριστοφάκης

UPDATE (17/10/2014): Στο έλεος των σκουπιδιών και της ακαθαρσίας συνεχίζει να βρίσκεται η Φιλοσοφική σχολή. Τον Ιούνιο του 2014 το VICE μίλησε με τους φοιτήτες της σχολής για το θέμα των σκουπιδιών και όπως όλα δείχνουν, 4 μήνες αργότερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Δείτε το ρεπορτάζ του VICE στη Φιλοσοφική σχολή τον Ιούνιο του 2014

Σκέψου μία πόλη στην οποία απεργούν αυτοί που μαζεύουν τα σκουπίδια. Σε χρόνο ντε-τε, οι δρόμοι πνίγονται από τις ξεσκισμένες σακούλες των σκουπιδιών, τα χαμηλά μπαλκόνια θάβονται απ’ τους σωρούς με τις παρατημένες σακούλες. Δυσοσμία και βρώμα. Για τους φοιτητές της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών το σενάριο αυτό είναι η πραγματικότητά τους εδώ και κάποιες εβδομάδες.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η Φιλοσοφική Σχολή έκλεισε «συμβολικά» την Παρασκεύη έπειτα από απόφαση της Κοσμητείας. Ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίουμιλώντας στην τηλεόραση του MEGA για το πρόβλημα των σκουπιδιών, χαρακτήρισε την κατάσταση τριτοκοσμική. Το πρόβλημα εξηγεί, που δεν είναι οικονομικό, έχει δημιουργηθεί, διότι η σχετική σύμβαση εργολάβου καθαριότητας έληξε και δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο αντιμετώπισης, μέχρι να γίνει νέος διαγωνισμός.

Υπάρχει όμως και η πλευρά των φοιτητών. Το θέμα «σκουπίδι» αυτό καθ’ αυτό δεν έχει, τόσο σημασία τελικά, αλλά παρουσιάζεται σαν μια πολύ ενδιαφέρουσα αλληγορία για την αδιαφορία, την απάθεια και την άγνοια που εξακολουθούν να βασιλεύουν στον Πανεπιστημιακό χώρο, ακόμα και ανάμεσα στις ίδιες τις τάξεις των φοιτητών.

Δάφνη Κ. 3ο έτος Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας

Η ιστορία με τα σκουπίδια υπήρχε από την αρχή του ακαδημαϊκού έτους, αλλά το καταλάβαμε από την στιγμή που απολύθηκαν οι καθαρίστριες. Μέχρι τότε «δεν το βλέπαμε». Υπήρχαν σκουπίδια, υπήρχε βρωμιά, αλλά μάλλον κάποιος, μία στο τόσο, αναλάμβανε να καθαρίζει. Το σοκ το έπαθα όταν μας είπαν ότι το Υγειονομικό θα κλείσει την Σχολή. Σαν είδηση με σοκάρισε. Εγώ δεν έχω ξανακούσει Σχολή να την κλείνει το Υγειονομικό. Ποτέ.

Πάντως τώρα έχει σκουπίδια παντού. Κάδοι σε κάθε γωνιά με βουνά από σκουπίδια. Στους διαδρόμους, στις τουαλέτες, στις εισόδους, στις πόρτες, στις γωνίες, στα περάσματα. Τις τουαλέτες δεν τις πλησιάζεις. Οργανώνεσαι έτσι ώστε να μην χρειαστεί να πας στη τουαλέτα. Εγώ εκεί ένιωσα περισσότερο την έκταση του προβλήματος. Συζητούσα με μια φίλη μου και της λέω «Σκέφτομαι να πάω τουαλέτα θα πας;». Στο τέλος είπαμε να βρούμε καμμιά καβάντζα έξω και πήγαμε και κατουρήσαμε στα πουρνάρια γιατί σίγουρα είναι πιο καθαρά. Το αμφιθέατρο, καθώς και κάποιοι χώροι εργασίας που κάνουμε μάθημα δεν είναι βρώμικα. Είναι όπως είναι πάντα, μισοδιαλυμένα αλλά, λειτουργικά σε γενικές γραμμές. Γι’ αυτό και μόνο ένας καθηγητής Λογοτεχνίας αναφέρθηκε στο πρόβλημα των σκουπιδιών, με την αρκετά πετυχημένη ατάκα «μη προσθέτουμε το αίσχος στο αίσχος», εννοώντας μη προσθέτουμε τα σκουπίδια μας στο αίσχος που είναι η πολιτική αυτής της χώρας και του Πανεπιστημίου συγκεκριμένα, που δεν πληρώνει τους εργαζόμενούς του.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Το Πανεπιστήμιο είναι εγκαταλελειμμένο εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το Δεκέμβρη έγραφα εξετάσεις και έσταζε το ταβάνι πάνω μου. Το πρόβλημα είναι ότι οποιαδήποτε κίνηση έγινε για να καταπολεμήσει την αδιαφορία των φοιτητών και τη μη συμμετοχή τους σε ό,τι συμβαίνει, πήγε χαμένη, διότι το Πανεπιστήμιο δεν είναι τόπος ζωής, αυτό νομίζω ότι αποτελεί τη ρίζα του προβλήματος και τα σκουπίδια είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Το βασικό, που είναι να υπάρχεις σε ένα χώρο ο οποίος είναι καθαρός, βιώσιμος, ευχάριστος, λειτουργικός έχει υποτιμηθεί τόσο, ώστε, και αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά στη σκιά, χωρίς καν να τους καταλαβαίνεις, ούτε καν πληρώνονται.

Τώρα όσον αφορά στις δράσεις των φοιτητών, υπάρχει μια πρωτοβουλία κάποιων που ξεκίνησε μέσω facebook, από όσο ξέρω, που θέλουν να φτιάξουν μια φοιτητική ομάδα να πάνε να καθαρίσουν το Πανεπιστήμιο. Εκ πρώτης όψεως λες «τι καλά τα παιδιά, έχουν συνείδηση, αφιερώνουν χρόνο για να κάνουν τέτοια δουλειά!». Μόνο που επί της ουσίας, είναι απεργοσπασία. Δηλαδή αυτές οι γυναίκες που απεργούν τόσο καιρό, που επιτέλους αναφέρεται ότι έχουν μείνει απλήρωτες 9 μήνες και γι’ αυτό η σχολή είναι βρώμικη και θα την κλείσει το Υγεονομικό, αδίκως απεργούν; Και τη στιγμή που ο αγώνας τους κλιμακώνεται με τη δημοσιότητα, κάποια παιδιά, έστω και με τις πιο αγαθές των προθέσεων, πάνε να σπάσουν τον αγώνα τους. Όμως, όταν ο άλλος χρησιμοποιεί το επιχείρημα «βρωμιά» για να δώσει δύναμη στον αγώνα του, δεν μπορείς να πας να κάνεις τη δουλειά του τζάμπα.

Το θέμα σκουπίδι αυτό καθ’ αυτό δεν έχει συζητηθεί. Έχει συζητηθεί στα πλαίσια του ζητήματος «αλληλλεγγύη στον αγώνα των καθαριστριών» ή «σαμποτάζ» από άλλες παρατάξεις. Και η μόνη κουβέντα που έχει γίνει, απ’ όσο ξέρω εγώ, ήταν διαδυκτιακή. Κάποιοι έλεγαν να πάμε να μαζέψουμε, άλλοι έλεγαν όχι, αλληλευγγύη στις καθαρίστριες σημαίνει να τα λουστεί το Πανεπιστήμιο και να έρθει αντιμέτωπο με τις ευθύνες του.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εγώ δεν εστιάζω στα σκουπίδια. Εγώ εστιάζω στο τι είναι το Πανεπιστήμιο σήμερα. Θέλω την εικόνα του κάδου που ξεχυλλίζει από σκουπίδια, ενώ δίπλα στέκονται φοιτητές που κρατάνε σημειώσεις, γιατί νομίζω ότι είναι ζωντανό παράδειγμα ανθρώπων που προσπαθούν να αντιδράσουν ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.

Βασίλης Γ. - 4ο έτος Τμήμα Θεατρικών Σπουδών

Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο την προηγούμενη εβδομάδα. Πήγα να μπω στο αμφιθέατρο, αλλά είχε φρακάρει η πόρτα από τους σωρούς με τα σκουπίδια. Οι τουαλέτες βρωμούν και ζέχνουν, είναι άθλιες. Πήγε μια φίλη μου στην τουαλέτα και βγήκε αμέσως. Μου είπε ότι τα χαρτιά μέσα στα τενεκεδάκια ξεπερνούσαν το ύψος της λεκάνης.

Διακρίνω μια γενικότερη αναισθησία, τόσο ανάμεσα στους καθηγητές, όσο και στους φοιτητές. Από όλους τους καθηγητές, μόνο μία μας είπε την Πέμπτη να προσέχουμε, να μην ακουμπάμε στις τουαλέτες, να τειρούμε κάποιους στοιχειώδεις κανόνες υγιηνής. Οι παρατάξεις και η Κοσμητεία δεν κάνουν τίποτα. Λίγοι είναι οι φοιτητές που γνωρίζουν τι ακριβώς έχει συμβεί με τις καθαρίστριες. Η πλειοψηφία είναι απολιτίκ, παιδιά που έχουν όλα τάμπλετ και είναι στο facebook σε μόνιμη βάση και πάνε στο Πανεπιστήμιο γιατί θέλουν να προκόψουν, αλλά τελικά το Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζεται σαν κάτι μεταξύ της δουλειάς και του σχολείου. Έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ, να γίνει αυτό το συμβολικό κλείσιμο της Σχολής, για να σκεφτεί κανείς ότι δεν πάει σ’αυτό το χώρο τρεις ώρες και φεύγει, αλλά τον ενδιαφέρει και συμμετέχει με τους δικούς του όρους ή παίρνει την ευθύνη της συνειδητής μη συμμετοχής του. Δυστυχώς, έπρεπε να δούμε αυτό τον μεγάλο σκουπιδότοπο για να συνηδειτοποιήσουμε ότι υπάρχουν κάποιοι αόρατοι άνθρωποι, οι γυναίκες που καθαρίζουν, που κάνουν πολύ σημαντική δουλειά και ότι πρέπει να σεβόμαστε το χώρο μας.

Ντίνος Σ. - 2ο έτος Τμήμα Ψυχολογίας

Η σχολή είναι παρατημένη. Και πριν θιχτεί το θέμα των σκουπιδιών δημοσίως από τον κ. Πελεγρίνη, ο κόμπος είχε ήδη φτάσει στο χτένι. Το κτίριο είναι παλιό, σχεδόν ετοιμόροπο. Τα αμφιθέατρα είναι μεγάλα, το χειμώνα δεν υπάρχει θέρμανση και κάνουμε μάθημα με τα μπουφάν μας. Φέτος συγκεκριμένα, κάναμε μάθημα σε μια αίθουσα με σπασμένα τζάμια. Στα λέω αυτά για να καταλάβεις ότι τα σκουπίδια είναι απλώς μια αφορμή ουσιαστικά, για να συζητήσουμε ένα άλλο ζήτημα: το ζήτημα της αδιαφορίας και της απάθειας και από τη πλευρά του κράτους και των καθηγητών και το χειρότερο, από την πλευρά των φοιτητών, καθώς και του Πανεπιστημίου, το οποίο χρόνια τώρα είναι εγκαταλελειμμένο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Όπως όλα τα θέματα στην Ελλάδα, έπρεπε να φτάσουμε στο απροχώρητο για να «ακουστούμε» -κάποιοι από εμάς, γιατί οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονται- και να σκεφτούμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Μια κατάσταση που την αφήνουμε εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές και οι καθηγητές να διαιωνίζεται. Διότι, όλο αυτό συμβαίνει σε ένα κλίμα γενικότερης απάθειας και άγνοιας. Δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό θα πούνε «είναι βρώμικα», αλλά ως εκεί. «Γιατί είναι βρώμικα; Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει». Και μετά από ένα σημείο η βρωμιά δεν είναι πια αισθητή.

Θα σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις. Πριν μερικούς μήνες, ήρθε μια φίλη μου από μια άλλη Σχολή στο Πανεπιστήμιο, κοιτούσε γύρω της το σκουπιδομάνι με απέχθεια. Μου είπε ότι δεν θα ξαναπατούσε. Σοκαρίστηκα. Συνηδειτοποίησα ότι είχα συνηθήσει τόσα χρόνια αυτή την κατάσταση τόσο πολύ, που δεν μου προκαλούσε αίσθηση πια, το θεωρούσα φυσιολογικό. Δεν το παρατηρούσα καν. Την προήγουμενη εβδομάδα όμως η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Σκουπίδια παντού. Είναι ντροπή, η Φιλοσοφική Σχολή που είναι μία από τις μεγαλύτερες σχολές στην Αθήνα, να βρίσκεται σε αυτή την αισχρή κατάσταση. Να σιχαίνεσαι να ακουμπήσεις.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από το να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να πάψουμε να έχουμε την νοοτροπία του «ο καθένας για την πάρτη του» κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Στο κάτω κάτω, αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, ας καθαρίσουμε μόνοι μας την σχολή. Ας ξυπνήσουμε. Μη συνηθίζουμε στη βρωμιά.

Κατερίνα Ν. και Ελένη Β. 2ο έτος Τμήμα Ψυχολογίας

Πριν 2 μήνες περίπου περπατώντας στους διαδρόμους του Πανεπιστημίου παρατήρησα στους τοίχους της Σχολής κάποιες ανακοινώσεις σχετικά με τις καθαρίστριες και την απεργία τους. Η κατάσταση ήταν άσχημη, αλλά εδώ και δυο βδομάδες έχει βγει εκτός ελέγχου. Το αντιλήφθηκα όταν μπήκα μέσα στις γυναικείες τουλέτες και είδα σκουπίδια γύρω πεταμένα, τα οποία δεν είχαν καμμιά σχέση με τουαλέτα, δηλάδή πλαστικά μπουκαλάκια, καφέδες, φαγητά, διαφημιστικά φυλλάδια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Διότι οι τενεκέδες γύρω-γύρω στη σχολή είχαν γεμίσει και σου λέει προφανώς ο άλλος «πού αλλού να τα πετάξω; Στις τουαλέτες». Με το που μπαίνεις στον προαύλιο χώρο της Σχολής θα δεις συνήθως σκορπισμένα εκατοντάδες διαφημιστικά φυλλάδια, καφέδες και νερά να εξέχουν από τους κάδους ή να είναι πεταμένα στο έδαφος. Το ίδιο ισχύει και μέσα στη Σχολή, σ’ όποιον όροφο και να πας.

Την Πέμπτη που βρισκόμουν στο αμφιθέατρο για μάθημα, μια ομάδα κοριτσιών φορώντας γάντια και κρατώντας σακούλες, μπήκαν μέσα κι άρχισαν να μαζεύουν ό,τι σκουπίδι μπορούσε η κάθε μία. Κάποια στιγμή κάποια αγόρια άρχισαν να τις κοροϊδεύουν. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να βλέπεις τον άλλον να προσπαθεί να διευκολύνει την κατάσταση για σένα και να αντιδράς έτσι. Είναι ένα καλό δείγμα όμως του γιατί φτάσαμε ως εδώ. Εγώ συμφωνώ ανεπιφύλακτα με τη δράση τους. Από την στιγμή που η Κοσμητεία δεν κάνει τίποτε για αυτό -πέραν από το συμβολικό κλείσιμο της Σχολής την Πέμπτη- κι εμείς αναγκαζόμαστε να παρακολουθήσουμε τα μαθήματα, πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιδράσουμε. Εκείνοι που λένε ότι αυτό είναι απεργοσπασία νομίζω ότι ψάχνουν για δικαιολογίες, διότι δεν νομίζω ότι πλέον ιδρώνει το αυτί κανενός. Ίσα-ίσα η ταπεινή μου άποψη είναι πως από τη στιγμή που φοιτητές που δεν είναι η δουλειά τους να καθαρίζουν, μα να παρακολουθούν, μπαίνουν σ’αυτή τη διαδικασία, περνάει το μήνυμα ότι είμαστε σε ένα αδιέξοδο. Δεν ξέρω αν μπορείς να εντοπίσεις τη ρίζα του προβλήματος, ξέρω όμως ότι δεν σταματά με τους φοιτητές. Οι φοιτητές παίρνουν τυρόπιτες, μπουκαλάκια με νερό, πορτοκαλάδες, καφέδες και όταν τελειώνει το μάθημα τα παρατάνε όλα εκεί. Περιμένουν νά ‘ρθει ο άλλος από πίσω τους να τα μαζέψει. Δεν κάνουν το πιο απλό, μια μικρή κίνηση να πετάξουν στον κάδο τα σκουπίδια τους. Δεν σκέφτονται τον επόμενο που θα έρθει. Δεν τους ενδιαφέρει.

Αν το Πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, τότε βλέπουμε ξεκάθαρα ότι οι συνήθειες της κοινωνίας μας είναι σαθρές και ότι σαν λαός η νοοτροπία που έχουμε δεν έχει διόλου αλλάξει, ακόμα και μετά από όλα τα δεινά της κρίσης που έχουμε υποστεί. Ο Έλληνας εξακολουθεί να είναι εκείνος που θα πετάξει το φραπέ του από το παράθυρο του αυτοκινήτου, που θα πάει στη παραλία θα την γεμίσει με γόπες και πλαστικά μπουκάλια και δεν θα το σκεφτεί δεύτερη φορά, θα τα παρατήσει εκεί. Είναι ο φοιτητής που αδιαφορεί και δεν κάνει το πιο απλό να σηκώσει το χέρι του, να πάρει τα αποφάγια του και να τα πετάξει στα σκουπίδια. Να τηρήσει κάποιους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής. Αντ’ αυτού τα αφήνει να σαπίζουν γιατί είναι περαστικός από κει μέσα. Δεν τον αφορά. Έτσι βλέπει τον εαυτό του.

Φωτογραφίες: Νίκος Χριστοφάκης

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter Facebook και Instagram.