Είδα τη Νέα Gay Σειρά του ΗΒΟ 'Looking'

Image via

Το Looking εδώ και μήνες έχει προκαλέσει buzz στα social media με τη φήμη ότι είναι το gay «Girls» που με τη σειρά του είχε πλασαριστεί ως το hipster «Sex and the City». Γενικά, όταν ξεκινά μία νέα σειρά στην TV, αν δεν γίνει κάποια αναφορά σε κάποια προγενέστερη ή θεματολογικά συναφή, ίσως σπάσει η έβδομη σφραγίδα και έρθει η συντέλεια του κόσμου ή απλά κάνει καλό καιρό και πάει το κοινό για ψαράκι αντί να συντονιστεί στους δέκτες του. Τίποτα από αυτά δε συνέβη, και όλοι εμείς οι σιριαλίστες που υποκρινόμαστε μεταξύ μας και παίζουμε θέατρο στον υπόλοιπο κόσμο πως έχουμε ζωή, σπεύσαμε να δούμε τη νέα σειρά του HBΟ που περιγράφει τη ζωή τριών gay αντρών σε ένα καθόλου χορταστικό μισάωρο επεισόδιο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως ήταν και παραπάνω από αρκετό για τη συγκεκριμένη σειρά. Spoiler alert: Δεν μου άρεσε πολύ.

Ο ουσιαστικός προκάτοχος του «Looking» όσον αφορά την gay κουλτούρα ήταν το «Queer As Folk», ένα σίριαλ που οι gay άντρες φορούσαν έντονα v-lines σε πολύ στενές γραμμές και αρκετό λαμέ, ήταν όλοι αποτριχωμένοι και είχαν 6-pack στην χειρότερη των περιπτώσεων (νομίζω εκεί είδα πρώτη φορά και το μυθικό 8-pack) και σε έκταση πληκτικά πολλών σεζόν έκαναν ασύστολα σεξ και ασχολούνταν εμμονικά με τα γκομενικά τους. Γιατί ένας gay στα early zero’s ήταν το ομοφυλόφιλο ισοδύναμο μιας χαζογκόμενας που θέλει σχέση και έρωτα τόσο έντονα όσο και καθημερινό ίσιωμα μαλλιών για να καταπολεμήσει τη μάστιγα «σπαστό μαλλί». Πριν μια εβδομάδα, λοιπόν, ήρθαν το «Looking» και το HBO για να αλλάξουν την κλισέ εικόνα αυτή για τον gay κόσμο, δείχνοντας τρεις άντρες που πλέον έχουν τρίχες στο σώμα, δεν φοράνε παγέτες και μετάλιξ και ασχολούνται εμμονικά με τα γκομενικά τους. Εεεεε, τι δεν πάει καλά στην προηγούμενη πρόταση; Α, ναι. Άλλη χρονολογία, άλλο dress code, ίδια ουσία.

Αν, λοιπόν, πρέπει να κρίνουμε το νέο dramedy από τα δύο πρώτα επεισόδια, έχουμε να σχολιάσουμε κοντολογίς «same shit, new decade». Και έρχομαι και αναρωτιέμαι, γιατί να είναι τόσο κλισέ οι gay σειρές; Φταίνε η δημιουργοί τους ή απλά είναι η gay κουλτούρα όντως κλισέ και δέσμια των κοινωνικών στερεοτύπων που διατηρούν όσοι δεν την ζουν;

Ας αναλύσουμε όμως λίγο τη σειρά, για να έχετε μία εικόνα και όσοι δεν ξενυχτήσατε για να δείτε το τηλεοπτικό προϊόν που θα φέρει (;) μία νέα οπτική για τον gay κόσμο στο mainstream κοινό. Το Looking ξεκινά με μία σκηνή όπου ένα αγόρι κάνει για πρώτη φορά στη ζωή του ψωνιστήρι σε ένα πάρκο, στο πλαίσιο αστεϊσμών με τους φίλους του. Φυσικά, τα προκαταρκτικά που επιδίδεται με τον «αρκούδο», ο οποίος τυχαίνει να βρίσκεται εκεί ένα εργάσιμο πρωινό για να ψωνιστεί, διακόπτονται από ένα άβολο τηλεφώνημα -από μηχανής θεός- που τον οδηγεί και πάλι κοντά στους φίλους του. Τώρα είναι η στιγμή που θα σπάσει πλάκα με αφορμή την εμπειρία του, με άνευρα αστεία αλά Paris Hilton, τύπου «He was not even hipster hairy. He was gym class teacher hairy which is kinda hot but…». Στη συνέχεια των 25 λεπτών του επεισοδίου βλέπουμε καθημερινές σκηνές από τη ζωή gay ανθρώπων. Ένας ημιαποτυχημένος καλλιτέχνης δουλεύει στα 30κάτι του ως βοηθός σε μία αρτίστα και πειραματίζεται σεξουαλικά με το σύντροφο του και έναν νέο intern (γιατί η παρτούζα είναι τόσο 2014 ως τηλεοπτικό θέμα). Ένα ντούκι 40 χρονών που δουλεύει ως σερβιτόρος, επιβεβαιώνεται μέσα από το σεξ, γιατί έχει πληγωθεί νέος από τον έρωτα (μπου-χου δάκρυα) και πλέον είναι συναισθηματικά ανάπηρος. Ο βασικός πρωταγωνιστής, βέβαια, είναι το όμορφο, καλό παιδί που πάει με το σταυρό στο χέρι και ψάχνει τον ιππότη του πάνω στο λευκό άτι, αλλά μάλλον πλημμύρισαν οι στάβλοι και πεζό δεν δύναται να τον εύρει, οπότε με αφορμή την εκκίνηση της σειράς, κάνει κάποιες εκπτώσεις στο όνειρο του. Άρα τι έχουμε; Έναν wannabe cool και προχώ χαρακτήρα, έναν macho καρδιοκατακτητή που αναδίδει ωμή σεξουαλική ενέργεια και ένα αγόρι που επιχειρεί να κλέψει τον τίτλο της «America’s Sweetheart» από τη Sandra Bullock στην gay πρωτεύουσα του κόσμου, το Σαν Φρανσίσκο. Πάει πιο κλισέ από αυτό; Ναι, αν τραγούδαγε η Bette Midler σε κάθε σκηνή live.

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, βέβαια, αισθητικά η εικόνα του Looking θυμίζει την υπέροχα σύγχρονη, μίνιμαλ προσέγγιση του Weekend (που και αυτή είναι κλισέ αν καλοσκεφτούμε πόσο διαδεδομένη είναι στον σκηνοθετικό κόσμο πλέον η vimeo αισθητική), αφού μοιράζεται και τον ίδιο σκηνοθέτη με την ταινία (σε 5 επεισόδια της σεζόν), αλλά αυτό είναι πολύ επιφανειακό για να της απονείμουμε τίτλους και περγαμηνές ότι φέρνει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό στην gay κουλτούρα. Στην πραγματικότητα, η αισθητική της λειτουργεί εναντίον της και κάνει τη σειρά ξεκάθαρα βαρετή όσο οποιοδήποτε μέτριο sitcom, γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχεις τόσο αργά πλάνα σε ένα μισάωρο τηλεοπτικό επεισόδιο, αν δεν κάνεις video art αψεγάδιαστης αισθητικής.

Αν υποτιθέμενα η σειρά αυτή ήρθε για να σπάσει τα gay κλισέ γιατί είναι γεμάτη από αυτά και σε ποιους απευθύνεται τελικά; Γιατί οι gay οι άνθρωποι των 30κάτι, με τους οποίους καταπιάνεται το Looking, έχουν διεκδικήσει και κερδίσει θεμελιώδη έννομα δικαιώματα (στην Ελλάδα όχι ακόμα βέβαια) και ζουν με τα άγχη και τις αγωνίες της υπόλοιπης κοινωνίας, που δεν περιορίζονται σε προβλήματα σχέσεων, τα οποία θα απασχολούσαν μόνο τις μοιραίες γυναίκες των χαρακτήρων της Άννας Ανδριανού. Όσον αφορά στη νέα γενιά των gay που γαλουχείται σήμερα, η πραγματικότητα είναι ότι δεν ασχολείται πια με πρακτικές υποκουλτούρας που παραδοσιακά έχει αναπτύξει η gay σκηνή για να διατηρήσει την ταυτότητα της σε μία κοινωνία που δεν την αποδεχόταν. Τώρα μπορείς και να το πεις στους straight φίλους σου και να φλερτάρεις σε ένα οποιοδήποτε bar και να συνεννοηθείς με έναν gay σε απλά ελληνικά και όχι καλιαρντά (διάλεκτος που, βέβαια, έχει ιστορική αξία πλέον). Tο να είσαι gay πλέον είναι ΟΚ και τόσο κανονικό όσο το να είσαι ginger ή παχύς, και αν για κάποιους δεν είναι, αφορά εκείνους, οι οποίοι ούτε καν μάζα δεν αποτελούν. Το να θέτεις, λοιπόν, ένα storyline σε ένα περιβάλλον ακραιφνώς gay όπως την περιοχή Castro του Σαν Φρανσίσκο, είναι σαν να διασκευάζεις τη Γκόλφω με φουστανέλες και παραδοσιακές στολές και να το αποκαλείς post modern. Καταδικάζει το πόνημά σου να χαρακτηριστεί ως ένα επικό κλισέ. Επί τη ευκαιρία, να θέσω και μία χρόνια απορία μου, η οποία ακόμα δεν μου έχει λυθεί. Ποιοι gays πάνε ακόμα σε σάουνες, κάνουν ψωνιστήρι και φοράνε φουλάρια στο λαιμό; Αν έχετε απάντηση, πείτε ελεύθερα με ένα comment.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, οι gays σήμερα γνωρίζουν πολύ καλά τα κλισέ των προγενέστερων γενεών, τα έχουν αποδεχτεί και τα κανιβαλίζουν ευχάριστα με κάθε εξόρμηση στο πλησιέστερο gay bar. Δεν είναι όμως, πλέον, κομμάτι αυτών, ούτε ορίζουν τη ζωή τους ανάλογα. Καλό θα ήταν λοιπόν, και οι ιθύνοντες των τηλεοπτικών καναλιών να το έχουν αυτό στο νου τους όταν θέλουν απλά να προβάλουν την πραγματική καθημερινότητα μιας κοινωνικής ομάδας που δεν διαφέρει ουσιαστικά σε κάτι από τους straight ανθρώπους. Και αν όντως επιλέξουν να την προβάλουν με κινηματογραφικό τρόπο και όχι ρεαλιστικό, ας μην είναι τουλάχιστον βαρετή όπως παρουσιάζεται στο «Looking».