H αίθουσα εκτελέσεων με ένεση στις φυλακές του San Quentin

Η φράση «προσωπικά αντιτίθεμαι σε αυτό το απεχθές, απαίσιο πράγμα που αναγκάζομαι να κάνω» ακούγεται από πολλούς. Και ίσως μερικές φορές να λειτουργεί ως δικαιολογία μιας άδικης και ανάρμοστης συμπεριφοράς – αν για παράδειγμα δουλεύεις σε ένα εργοστάσιο που γδέρνει γάτες, επειδή πεθαίνεις στην πείνα. Πολλές φορές θυσιάζουμε μέρος της ηθικής μας ακεραιότητας για να βάλουμε φαγητό στο τραπέζι μας, γιατί μπορεί να είναι ωραίο να είσαι αγνός, αλλά εν τέλει είναι επίσης ωραίο να μπορείς να φας. Υπάρχει όμως μια γραμμή, την οποία εγώ δεν μπορώ να περάσω: το να σκοτώνεις ανθρώπους.

Δεν πρέπει για κανένα λόγο να σκοτώνει κανείς άλλους ανθρώπους και στη περίπτωση των εκλεγμένων αντιπροσώπων στην Καλιφόρνια, όλοι εκ των οποίων είναι φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί, κανείς δεν τους αναγκάζει να το κάνουν.

Όμως αυτοί θα σκοτώσουν!

Βέβαια, τόσο ο Κυβερνήτης Jerry Brown, οσο και η Εισαγγελέας Kamala Harris αντιτίθενται στις κρατικά εγκεκριμένες εκτελέσεις. Για τον Brown «η κατάργηση της θανατικής ποινής είναι μια προσπάθεια ζωής», σύμφωνα με τους Los Angeles Times και η Harris «αντιτίθεται προσωπικά στην θανατική ποινή». Εντούτοις και οι δύο έχουν αφήσει τις προσωπικές τους απόψεις στην άκρη και έχουν υπερασπιστεί δημοσίως την ύπαρξη της θανατικής ποινής, με αποκορύφωμα την άρνησή τους να εγκρίνουν το 2012 την θέσπιση ψηφοφορίας για την κατάργησή της.

Τον Ιούλιο όμως, ένας ομοσπονδιακός δικαστής που είχε ορίσει ο πρώην πρόεδρος George W Bush, έδωσε σε αυτούς τους φιλελεύθερους αντιπροσώπους της φιλελεύθερής Καλιφόρνια, άλλη μια ευκαιρία. Σε μια απόφαση καταπέλτη, ο δικαστής Cormac J. Carney, ακύρωσε την θανατική ποινή του Ernest D Jones, που καταδικάστηκε το 1995 για βιασμό και δολοφονία, αφού απεφάνθη πως το σύστημα της θανατικής ποινής στην Καλιφόρνια, ήταν πλήρως δυσλειτουργικό.

«Το να επιτρέπουμε στο σύστημα να απειλεί την ζωή του κυρίου Jones με την πιθανότητα της εκτέλεσης, σχεδόν μια γενιά μετά την αρχική του καταδίκη, καταπατά την 8η τροπολογία του συντάγματος το οποίο αντιτίθεται στην απάνθρωπη τιμωρία», απεφάνθη ο Carney.

Περισσότεροι από 900 άνθρωποι έχουν καταδικαστεί σε θάνατο στην Καλιφόρνια,  από τότε που η θανατική ποινή ενεργοποιήθηκε ξανά το 1978, αν και μόλις 13 έχουν εκτελεστεί, με τον τελευταίο το 2006. Αν και σχεδόν οι μισοί από τους καταδικασμένους δολοφόνους είναι λευκοί, οι περισσότεροι καταδικασμένοι σε θάνατο στην Καλιφόρνια είναι έγχρωμοι, με την συντριπτική πλειοψηφία εξ’ αυτών να έχουν καταδικαστεί για δολοφονία λευκών. Μετά την αυθαίρετη τοποθέτηση των καταδίκων στην «ουρά» εκτέλεσης, οι ίδιοι θα περιμένουν χρόνια για να μάθουν αν θα διαλεχτούν εξίσου αυθαίρετα για να «δοκιμάσουν» το τελευταίο κρατικό κοκτέιλ φαρμάκων που χρησιμοποιείται ως μέσο εκτέλεσης. Επιπλέον, το 40% των καταδικασμένων σε θάνατο, βρίσκονται σε αναμονή εκτέλεσης για τουλάχιστον δύο δεκαετίες.  

«Το να εκτελείσαι από ένα τέτοιο σύστημα», έγραψε ο Carney, «το οποίο καταδικάζει τόσους σε θάνατο, αλλά θανατώνει ελάχιστους, προσβάλει την πιο βασική εκ των συνταγματικών αξιών, ότι δηλαδή η κυβέρνηση δεν θα επιτρέπεται να επιβάλει αυθαίρετα την τιμωρία της θανατικής ποινής».

Στην Καλιφόρνια λοιπόν, δεν είναι οι συνήθεις ύποπτοι Ρεπουμπλικάνοι που βάζουν εμπόδια στην κατάργηση του μέτρου, αλλά οι φιλελεύθεροι (σ.σ. ο όρος φιλελεύθερος αναφέρεται στον μοντέρνο φιλελευθερισμό και όχι στον κλασικό φιλελευθερισμό, του οποίου τις απόψεις ασπάζεται, το Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ μετά το 1890), που υποστηρίζουν ότι αντιτίθενται σε αυτό που εν τέλει κάνουν. Με άλλα λόγια, μια κλασσική στρατηγική των Δημοκρατικών: λες στην βάση σου ότι έχεις τις ίδιες ηθικές αρχές με τους ψηφοφόρους σου, απλά δεν μπορείς να τις ακολουθήσεις. Και αυτό είναι αρκετό ως δικαιολογία για πολλούς.

«Πρόσφατα, ανέφερα ότι η εισαγγελέας της Καλιφόρνια Kamala Harris είναι ενάντια στην θανατική ποινή», λέει η συγγραφέας Rebecca Solnit. Αμέσως μετά, λέει η Solnit, ένας καθηγητής του πανεπιστημίου του Berkeley, προσπάθησε να την «επαναφέρει στην τάξη», λέγοντας πως η Harris είχε εγκρίνει την αγορά φαρμάκων που χρησιμοποιούνταν στις εκτελέσεις.

Ήταν αλήθεια. Η Καλιφόρνια, υπό την εποπτεία της Harris είχε αγοράσει φάρμακα για χρήση σε εκτελέσεις από ξένο προμηθευτή, πράγμα που καταπατούσε τον ομοσπονδιακό νόμο. Αυτό όμως που είχε σημασία για την Solnit, δεν ήταν η οποία ανηθικότητα μιας τέτοια πράξης, αλλά το γεγονός ότι ένας άνθρωπος με τις ίδιες ιδέες με αυτήν, είχε εκλεχτεί σε ένα τόσο σημαντικό πόστο.  

H Εισαγγελέας της Καλιφόρνια Kamala Harris κατά την διάρκεια ομιλίας της

Δύο χρόνια αργότερα, η φιλελεύθερη Harris έχει θεμελιώσει μια θέση σχετικά με την θανατική ποινή που στέκεται δεξιότερα αυτής που υποστήριξε ο δικαστής που ορίστηκε από τον George W Bush. Ίσως αν οι εκδηλωτικοί φιλελεύθεροι είχαν προσέξει περισσότερο τις πράξεις παρά τα λόγια τους, θα είχαν πιέσει τους φιλελεύθερους πολιτικούς να δρουν σύμφωνα με πιστεύω που δηλώνουν πως έχουν.

Από την άλλη βέβαια, η κατάργηση της θανατικής ποινής ως θέμα, είναι μια αρκετή φιλελεύθερη υπόθεση. Φυσικά και θα έπρεπε να καταργηθεί, αλλά και η ζωή σε μια γεμάτη φυλακή ή στην απομόνωση χωρίς την ελπίδα της ελευθερίας δεν είναι και ιδιαίτερα ανθρώπινη. Επιπλέον πέρυσι εκτελέστηκαν λιγότεροι από 40 κατάδικοι, ένα μικρό νούμερο συγκριτικά με τους πάνω από 400 που έχει σκοτώσει η αστυνομία, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν μαύροι. Ακόμα λοιπόν και αν καταργήσουμε την θανατική ποινή, δεν θα την εξαφανίζαμε, απλά θα την εκτελούσαν οι αστυνομικοί χωρίς το τυπικό κομμάτι μιας δίκης.

Το πραγματικά σημαντικό, αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να καταργηθεί είναι η μαζική φυλάκιση, η οποία έχει καταστρέψει τις φτωχές κοινότητες και ομάδες αυτής της χώρας, κυρίως δηλαδή αυτές που εφάπτονται του μαύρου πληθυσμού. Απλά ας μην περιμένουμε να ηγηθούν αυτής της προσπάθειας οι φιλελεύθεροι.

Ακολυθήστε τον Charles Davis στο Twitter. 

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter,  Facebook και Instagram.