FYI.

This story is over 5 years old.

Σπίτια

Αυτά Είναι με Μαθηματική Ακρίβεια Όλα τα Αηδιαστικά Μέρη που θα Μείνεις Μετά τα 20

Είναι άθλια και είναι επτά: τα διαμερίσματα της νιότης σου.
JS
Κείμενο John Sheil
Φωτογραφία: Carl Wilson

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE US.

Είναι ωραία να είσαι 20, έτσι δεν είναι; Περνάς από τρεις φάσεις: Αρχικά, έχεις την αίσθηση ότι προορίζεσαι για μεγαλεία και βρίσκεσαι σε μια κατάσταση απόλυτης ευφορίας και ενθουσιασμού για τα επόμενα χρόνια, η οποία εξαφανίζεται και μετατρέπεται σε απάθεια με την πρώτη σου δουλειά. Ένας άσχημος χωρισμός στα 25, ο οποίος είτε σε κάνει να τα σπας κάθε βράδυ στα κλαμπ και τα μπουζούκια είτε σε μεταμορφώνει σε έναν γιόγκι που έχει εμμονή με την υγιεινή ζωή και φτιάχνει το δικό του γιαούρτι. Τέλος, καθώς οδεύεις προς το ορόσημο των «30», ξεκινάς να συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις κάνει αρκετά πράγματα, ώστε να μεταβείς στην πραγματικά ενήλικη ζωή και ίσως να μην καταφέρεις ποτέ να αξιοποιήσεις τις δυνατότητές σου. Ξαφνικά, προτού το πάρεις καν χαμπάρι, σταματάς να είσαι 20άρης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σε όλο αυτό το διάστημα, θα μείνεις σε επτά άθλια διαμερίσματα. Λυπάμαι, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες. Όπως ο Σκρουτζ δέχθηκε επισκέψεις από τρία φαντάσματα, έτσι και εσύ θα δεχτείς επισκέψεις από τρεις μεσίτες με τζελ στα μαλλιά, οι οποίοι θα παίζουν με τα κλειδιά τους και θα σου ζητούν λεφτά, για να σου δείξουν κάτι τρύπες. Αυτή είναι η δεύτερη εφηβεία από την οποία περνάμε όλοι, χωρίς να το ξέρουμε: πηγαίνουμε από διαμέρισμα σε διαμέρισμα, αφήνουμε ένα βιβλίο εδώ, μια λάμπα εκεί, ένα έπιπλο τηλεόρασης κάπου αλλού και μια καλή κατσαρόλα τέσσερις γειτονιές παρακάτω, στο σπίτι μιας πρώην σου. Προτού καν το καταλάβεις, αυτά τα σπίτια σε έχουν διαμορφώσει και λειάνει, όπως μια πέτρα το ποτάμι. Βρες ποιο χρυσοπληρώνεις τώρα, ακουμπώντας ενοίκιο 300 ευρώ τον μήνα.

Σπίτι εκτός εστίας

Αφήνοντας πίσω σου τον πονοκέφαλο που σου προκαλούσε επί έναν ολόκληρο χρόνο η διαμονή στις εστίες, η πρώτη σου απόπειρα να μπεις στην αγορά ενοικίασης ακινήτων θα είναι πιθανότατα το φοιτητικό σου σπίτι. Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς: Από ό,τι φαίνεται, δεν έχουν κουφώματα τελευταίας 20ετίας όλα τα ακίνητα. Δεύτερο πράγμα που παρατηρείς: Ο ιδιοκτήτης είτε θα είναι σε φάση «Δεν μένω σ' αυτήν την πόλη, οπότε δεν μπορώ να το φτιάξω» είτε θα είναι ένας τύπος που μπουκάρει με ένα τεράστιο μπρελόκ και βαράει την πόρτα κάθε πρώτη του μήνα, ζητώντας το ενοίκιο σε μετρητά.

Διαβάστε: Φωτογραφίσαμε τα Σπίτια Νέων Εργένηδων στην Αθήνα

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η διαμονή σε φοιτητικό διαμέρισμα πάντα είναι κάτι από αυτά τα δύο: Αν μένεις μόνο με συγκάτοικους άνδρες, καταλήγεις να παίζεις video games 17 ώρες την ημέρα, χωρίς να βγάζεις άχνα, ενώ ο μοναδικός της παρέας που δεν είναι ψυχολογικά επιρρεπής στο χόρτο, θα εθιστεί όσο κανείς στους μπάφους και πάντα θα υπάρχει ένας πορτοκαλί κώνος σήμανσης σε μια γωνία. Αν είναι όλες γυναίκες, τα πάντα ξεκινούν με selfies και #SundayBrunch, τρυπώνετε η μία στο κρεβάτι της άλλης, για να παρακολουθήσετε Netflix και αναπόφευκτα όλα αυτά καταλήγουν σε ουρλιαχτά, τα οποία ακολουθούνται από τέσσερις μήνες χωρίς να μιλάει η μία στην άλλη, επειδή τσακωθήκατε για το ποια χρησιμοποίησε το ξυραφάκι ποιανής, για να ξυρίσει τα πόδια της.

Σπίτι εκτός εστίας: Μέρος 2ο

Έχεις μπει στο τρίτο έτος και τα πάντα κατέρρευσαν στο πρώτο σπίτι που έμενες, οπότε αποφασίζεις με άλλα δύο άτομα από τη σχολή να βρείτε κάποιο άλλο μέρος, μόνο που παίρνετε αργά αυτήν την απόφαση – αρχικά ξεκίνησες όλο αισιοδοξία και πίστευες ότι θα προλάβεις τους δευτεροετείς και θα καταφέρεις να πιάσεις εκείνο το σπίτι δίπλα στο μπαρ και τη στάση του λεωφορείου, μιας και ξεκίνησες να ψάχνεις από νωρίς, όμως τώρα έχει μπει ο Σεπτέμβριος και ψάχνετε όλοι σας για σπίτια τρία χιλιόμετρα μακριά, αφού είναι τα μόνα που μπορείτε να βρείτε σε νορμάλ τιμές –και όπως κάθε σπίτι εκτός εστίας, έχει κάτω μωσαϊκό από το '60, πόρτες που δεν κλείνουν και θέλει βάψιμο– με δικά σου έξοδα. Τραβάς το πιο κοντό ξυλάκι και παίρνεις το πίσω δωμάτιο που έχει να το δει ο ήλιος από τότε που χτιζόταν η πολυκατοικία και είναι γεμάτο υγρασία. Έτσι είναι και έτσι θα είναι για πάντα.

Το πρώτο διαμέρισμα στον πραγματικό κόσμο

Οι άνθρωποι σού μιλούν συνεχώς για τον «πραγματικό κόσμο» τώρα που δεν είσαι πια φοιτητής (και η γλώσσα σου έχει ματώσει από το δάγκωμα, κάθε φορά που αποφεύγεις να εξηγήσεις ότι αυτή η έννοια είναι εντελώς αυθαίρετη) και όπως φαίνεται αυτό σημαίνει δύο πράγματα: Πρέπει να βρεις «ένα πραγματικό σπίτι» και πρέπει να ξεκινήσεις να βάζεις το πουκάμισο μέσα από το παντελόνι, για κάποιον λόγο.

Ανοίγεις μια μικρή παρένθεση μένοντας στο σπίτι των γονιών σου, αν και θα χρειαστείς μια δουλειά, έτσι ώστε να μην γίνει μόνιμη αυτή η παρένθεση. Στο σπίτι, βρίσκεις την παλιά σου ρουτίνα: Τσακωμοί με τους γονείς σου, τηλεφωνικές φάρσες στους παλιούς σου συμμαθητές και μεθύσι χωρίς λόγο τις Δευτέρες.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εν πάση περιπτώσει, έχουν περάσει 14 μήνες από την αποφοίτησή σου και οπλισμένος με την αποφασιστικότητα ότι έχεις αφήσει πίσω σου τον μετα-πανεπιστημιακό υποβιβασμό, επιστρέφεις στην αγορά ενοικίασης ακινήτων, για να βρεις ένα αξιοπρεπές σπίτι.


VICE Video: Τα Χωριά Όπου Σταμάτησε ο Χρόνος


Σύντομα συνειδητοποιείς ότι οι οικονομικές σου δυνατότητες, σου επιτρέπουν να νοικιάσεις μόνο κάτι μικρό στα Πατήσια ή τον Νέο Κόσμο και θα χρειαστείς όλα τα χρήματα που σου έδινε ο παππούς και η γιαγιά σου για τα γενέθλιά σου, για να πληρώσεις την εγγύηση των δύο μηνών. Η μητέρα σου πρέπει επίσης να υπογράψει το μισθωτήριο, αλλά της λες ότι είσαι σίγουρος πώς οι συγκάτοικοί σου θα είναι εντάξει με τα χρήματα και ότι ποτέ δεν πρόκειται να σε κρεμάσουν. Ούτως ή άλλως θα έχεις το μικρότερο δωμάτιο σε ένα σπίτι που ήδη έχει χαμηλό ενοίκιο, οπότε δεν πρόκειται να της ζητάς διαρκώς χρήματα. Της το υποσχέθηκες αυτό.

Το άθλιο διαμέρισμα αποδεικνύεται αθλιότερο από όσο το περίμενες: Οι σωλήνες της αποχέτευσης έχουν διαρροή, ενώ το νερό από το μπάνιο των από πάνω κάνει την ταπετσαρία να ξεφτίσει μέσα σε δυο βδομάδες. Παίρνεις τηλέφωνο τον μεσίτη –ο σπιτονοικοκύρης ζει μόνιμα στο εξωτερικό, γλεντώντας με τα λεφτά από τα 43 σπίτια που νοικιάζει- αλλά δεν το σηκώνει ποτέ. Τον καλείς ξανά. Περνάει μια βδομάδα. Του στέλνεις email και του τηλεφωνείς, για να δεις αν το έλαβε. Εκεί κατάντησες. Παρατηρείς ότι ο μεσίτης δείχνει να έχει δυο θεμελιωδώς αποκλίνουσες προσωπικότητες. Από τη μια είναι ένας τύπος που έχει την ηρεμία ενός μεθοδικού serial killer, τον οποίο οι φυλλάδες περιγράφουν ως «γοητευτικό» και διαθέτει τη ζεστασιά ενός πύθωνα που προσπαθεί να αποφασίσει πώς θα σε σφίξει μέχρι θανάτου. Από την άλλη, είναι ένας αναστατωμένος τυπάκος που παριστάνει ότι ξεσκίζεται στη δουλειά για εσένα, αν και δεν έχει κάνει τίποτα, ενώ εσύ τον παίρνεις τηλέφωνο και τους στέλνεις email όλη τη βδομάδα. Δεν μπορείς να τον βγάλεις από το μυαλό σου. Του βγάζετε παρατσούκλια («Ο Τρόμπας», «Ο Αρχιμαλάκας») για να ελαφρύνετε λίγο την ατμόσφαιρα, όταν μιλάτε με τους συγκατοίκους σου στο γκρουπ του WhatsApp.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Διαβάστε ακόμηΡωτήσαμε Αθηναίους Φοιτητές για τη Σχέση τους με το Καλοριφέρ

Επίσης, παρατηρείς, αλλά αποφασίζεις να μην ανησυχήσεις ακόμη γι' αυτό, ότι τα μόνα πράγματα για τα οποία συζητάς στο group chat με τους φίλους σου είναι πράγματα για το σπίτι – κάποτε χαζολογούσατε για χίλια δυο πράγματα, έτσι δεν είναι; Είχατε τα δικά σας memes. Τώρα το μόνο που κάνετε είναι να στέλνετε φωτογραφίες με μουχλιασμένους τοίχους και να ξεσπάτε γράφοντας οργισμένα λογύδρια των 300 λέξεων, αναφερόμενοι στα άπλυτα πιάτα του νεροχύτη.

Πατρικό σπίτι: Μέρος 2ο

Πίσω και πάλι, όμως με μια αίσθηση ευγνωμοσύνης για τα απλά πράγματα. Παράτησες το άθλιο διαμέρισμα –μετά από πολλές παροτρύνσεις από αγόρια και κορίτσια που μετακόμισαν μαζί σου και επί τρεις μήνες παραπονιoύνταν, μέχρι που τελικά αποφάσισαν με μισή καρδιά να τσοντάρουν στους λογαριασμούς, ως αντάλλαγμα για την ανεξέλεγκτη, πλέον, χρήση του μοναδικού μπάνιου σε ολόκληρο το σπίτι– και τώρα επέστρεψες στη μαμάκα. Ούτως ή άλλως, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει εκεί – συμφωνήσατε όλοι ότι θα κάνατε τουλάχιστον πάρτι στο σπίτι, έτσι ώστε να διορθώσετε κάποια από τα προβλήματά σας, όμως κάποιος/α γκόμενος/α που μόλις μετακόμισε στον συγκάτοικό σου, σού άναβε τα λαμπάκια, όταν σου ζητούσε να χαμηλώσεις τη μουσική στις 10:30 το βράδυ. Ακόμη δεν έχεις εκμυστηρευτεί τις ανησυχίες σου για τον σωλήνα της αποχέτευσης, όμως φαντάζεσαι ότι αργά ή γρήγορα, θα τον δουν.

Πάλι καλά που υπάρχει και το house sitting

Μια φίλη σου θέλει να της προσέχεις το σπίτι των γονιών της όσο εκείνοι θα είναι στο εξοχικό τους το καλοκαίρι –αυτή δουλεύει ήδη στον πραγματικό κόσμο, επομένως δεν μπορεί να το κάνει η ίδια- και μετά από τέσσερις μήνες στο σπίτι της μαμάς σου τηλεμεταφέρεσαι στον παράδεισο: ελευθερία, ησυχία, πλήρης έλεγχος της τηλεόρασης, ένα σκυλί για να το φροντίζεις. Λατρεύεις τα γεμάτα ψυγεία. Σκέφτεσαι πόσο θα σου άρεσε να είχες ένα τέτοιο σπίτι μια μέρα. Αυτό που πραγματικά θα ήθελες, είναι να μένεις σε ένα όμορφο διαμέρισμα και να έχεις μια καλή δουλειά. Μόνος. Όπως τώρα. Όπως φανταζόσουν κάποτε ότι θα είσαι. Μετά από έξι εβδομάδες, βάζεις απρόθυμα τα κλειδιά μέσα σε έναν φάκελο και τα αφήνεις στο γραμματοκιβώτιο, όμως αυτή η αίσθηση της λαχτάρας –αυτή η βαθιά, σφοδρή επιθυμία να έχεις μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου– ενισχύεται όλο και περισσότερο μετά τα 20.

Δεν γαμιέται, μετακομίζω

Το λες με μια λάμψη στο μάτι σου. Μόνο που αυτήν τη φορά το εννοείς: Έχεις διαβάσεις όλα τα online άρθρα και έχεις μια φίλη που σου λέει ότι είναι υπέροχα εκεί και ίσως σου βρει δουλειά σε ένα μπαρ. Έχεις άλλον ένα φίλο που νιώθει το ίδιο για την Αθήνα, «Σκατά πόλη», λέει, «σκέτο αίσχος» - οπότε αποφασίζετε και οι δύο να την κάνετε και να πάτε να παρτάρετε στην υπόλοιπη Ελλάδα. ΤΟ YOLO ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΦΙΛΕ: ΣΤΑ 26 ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΝΕΟΣ.

Νοικιάζεις ως δια μαγείας ένα διαμέρισμα απευθείας από τον ιδιοκτήτη με το που φτάνεις. Δεν πιστεύεις στην τύχη σου. Δεν έχεις ακόμη δουλειά, όμως δεν τον πειράζει, μοιάζει τύπος με τον οποίο θα ταιριάζατε πολύ. Εκτός από αυτό, είναι όμορφα εδώ. Είναι το πρώτο μέρος που δίνεις λεφτά, για να το νοικιάσεις και δεν σιχαμερό.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε: Μολότοφ, Μηνύσεις, Κόπρανα - Ο Ακήρυχτος Πόλεμος Μεταξύ Μπαρ και Κατοίκων στην Αθήνα

Τελικά και αυτό το διαμέρισμα χάλια είναι. Για άλλη μια φορά, το ντους έχει διαρροή. Για άλλη μια φορά ο τοίχος στο υπνοδωμάτιο του φίλου σου παραείναι μαλακός, για μια κατασκευή που είναι χτισμένη με τούβλα και τσιμέντο. Για άλλη μια φορά μαθαίνεις ότι η έλλειψη κεντρικής θέρμανσης είναι τεράστιο πρόβλημα, όταν πλησιάζει ο Σεπτέμβρης. Σε αυτό το σημείο συνειδητοποιείς ότι το να βρίσκεις την κρούστα από την καμένη πίτσα των προηγούμενων ενοίκων στον φούρνο είναι η πραγματική τραγωδία όλων των άθλιων διαμερισμάτων παντού.

Ο τελικός σου προορισμός

Μένεις σ' αυτό το σπίτι εδώ και τρία χρόνια - Θεέ μου, πότε πέρασαν τρία χρόνια; Σε αυτήν τη φάση, πρέπει να «Επιλέξεις το δικό σου τέλος». Είτε αποδέχεσαι την κατάσταση ως έχει είτε μετακομίζεις πίσω στην Αθήνα - νοικιάζεις βανάκι για τη μετακόμιση.

Αυτό το διαμέρισμα δεν είναι και τόσο άσχημο. Θυμάσαι μελαγχολικά τον προβληματικό αποχετευτικό σωλήνα και το καινούργιο σου διαμέρισμα δεν συγκρίνεται με αυτό. Εντάξει, ο ιδιοκτήτης δεν παύει να είναι μαλάκας και μονίμως εξαφανισμένος, όμως τώρα βγάζεις λεφτά και τουλάχιστον οι μεσίτες υποκρίνονται ότι σε αντιμετωπίζουν ως κανονικό πελάτη. Σου είπαν παρ' όλα αυτά ότι θα σκάσεις δύο ενοίκια μπροστά και ότι ο ιδιοκτήτης έχει το δικαίωμα να επιθεωρεί το διαμέρισμα μία φορά τον μήνα, μιας και αυτή είναι η τυπική διαδικασία, πράγμα που δεν είναι και πολύ κακό. Τουλάχιστον δεν χρειάζεται πλέον να φωνάξεις τη μαμά σου, για να σε ξελασπώσει.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Τώρα που είσαι μεγαλύτερος και σοφότερος, και πλησιάζεις τα 30, αντιλαμβάνεσαι ότι ποτέ μα ποτέ δεν παίρνεις πίσω την εγγύησή σου.

Το διαμέρισμα είναι καλό: Έχεις και μεγάλο μπαλκόνι τώρα, όμως δεν έχεις γνωρίσει ποτέ τους γείτονές σου, ούτε μία φορά μέσα στα τρία χρόνια, ούτε καν όταν ακούγατε το «Παραλύω» της Βίσση με την αλκοολική φίλη σου την Άννα και ουρλιάζατε στις δύο τα ξημερώματα σε μια απεγνωσμένη –και αποτυχημένη, προς έκπληξή σου– προσπάθεια να ανοίξετε κουβέντα με τους διπλανούς. Έχεις και ταίρι τώρα, το οποίο μένει μαζί σου. Για την περιοχή που βρίσκεται, είναι πολύ φθηνό το σπίτι, χωράει όλα σου τα βιβλία και εκείνο το σκίτσο με τους δυο σας που αγοράσατε μαζί στις διακοπές και ταιριάζει πολύ πάνω από τον άνετο καναπέ. Μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου αρκετά τυχερό.

Έμαθες ένα πράγμα, όμως, και το σκέφτεσαι με ένα ειρωνικό χαμόγελο. Τώρα που είσαι μεγαλύτερος και σοφότερος και πλησιάζεις τα 30, κοιτάζεις τα τσιμεντένια θεμέλια του νέου κτιρίου που χτίζεται δίπλα και αντιλαμβάνεσαι ότι ποτέ μα ποτέ δεν παίρνεις πίσω την εγγύησή σου.

Περισσότερα από το VICE

«Να Πάρετε τους Πρόσφυγες στα Σπίτια σας» - Μια Οικογένεια Ανέργων τούς Πήρε

Το Χθεσινό Facebook Live του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου Ήταν μια Όαση Μέσα στο Καθωσπρέπει Ελληνικό Ίντερνετ

Ο Φλοριάν Μάρκου Eίναι ο Αλβανός Βασιλιάς των Ρινγκ από τη Θεσσαλονίκη

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.