Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο MUNCHIES.

Η κουζίνα των Φίτζι είναι πραγματικά σαν το εμφιαλωμένο νερό κατά πολλούς τρόπους. Όλες οι γεύσεις είναι πολύ καθαρές, πραγματικά ελαφρές και ειλικρινείς.

Θεωρώ ότι το φαγητό των Φίτζι θα έπρεπε να εντάσσεται στην ίδια κατηγορία με το φαγητό Νοτιοανατολικής Ασίας.

Πολλά από τα βασικά συστατικά αυτής της υποτιμημένης κουζίνας είναι κοινά με αυτά που χρησιμοποιούνται στην ταϊλανδέζικη, δηλαδή βασίζεται στην καρύδα, το λάιμ, τον κουρκουμά, το χαβλιτζάνι και τα φρέσκα μυρωδικά για να δημιουργήσει πολλές από τις πικάντικες γεύσεις της. Το πιο λυπηρό όμως είναι ότι αυτή η κουζίνα δεν υποεκπροσωπείται μόνο παγκοσμίως αλλά και στα ίδια τα νησιά Φίτζι.

Από τότε που οι ντόπιοι στρέφονται στη δυτική κουλτούρα και το δυτικό τουρισμό για να κερδίσουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους, η ντόπια κουζίνα έχει κατά κάποιο τρόπο πεθάνει ιδιαιτέρως με την εισβολή όλων των θέρετρων. Όλες οι κουζίνες άρχισαν να μαγειρεύουν δυτικό φαγητό, όπως πίτσα και μπριζόλα και η παραδοσιακή κουζίνα αγνοήθηκε. Ακόμα και τώρα, οι ντόπιοι δεν μαθαίνουν πώς να μαγειρεύουν παραδοσιακά πιάτα πλέον. Είναι πραγματικά κρίμα γιατί οι ρίζες διαφόρων κουζινών της Νοτιοανατολικής Ασίας χάνονται βαθιά στο χρόνο, αλλά όχι των Φίτζι.

Ευτυχώς για μένα, παρατήρησα αυτή την τραγωδία σε νεαρή ηλικία ενώ εξερευνούσα τη δική μου κληρονομιά στην κουζίνα των Φίτζι, από την πλευρά της γιαγιάς μου που είχε καταγωγή από την Κίνα και τα Φίτζι και αποφάσισα να ακολουθήσω το μητρικό κάλεσμα.

Το πρώτο φιτζιανό πιάτο που πρέπει να γνωρίζουν όλοι είναι το lovo. Δεν είναι τόσο ένα πραγματικό πιάτο αλλά μια διήμερη προετοιμασία. Ουσιαστικά, πρόκειται για την προσαρμογή μας να μαγειρεύουμε φαγητό κάτω από το έδαφος και είναι το πιάτο που προσφέρουμε σε οποιαδήποτε ειδική περίσταση, κυρίως τους γάμους. Η διαδικασία για την προετοιμασία του ξεκινάει με μια φωτιά και την τοποθέτηση πετρών από το ποτάμι στη χόβολη μέχρι να καίνε πολύ. Όταν η φωτιά σβήσει, μαρινάρεις διάφορα είδη κρέατος και γλυκών βολβών λαχανικών -για παράδειγμα κολοκάσι, γλυκοπατάτα, κοτόπουλο, χοιρινό- με κρέμα καρύδας, σάλτσα σόγιας και σκόρδο. Τα τυλίγεις όλα σε φύλλα μπανάνας, τα καλύπτεις με ένα στρώμα χώματος και περισσότερα φύλλα μπανάνας. Έπειτα καθώς ανεβαίνεις προς τα πάνω προσθέτεις μαριναρισμένο φρέσκο ψάρι και λαχανικά μεταξύ αυτών των στρωμάτων και προχωράς στο μαγείρεμά του για περίπου πέντε ώρες. Το φαγητό απορροφά όλες τις γήινες γεύσεις και γίνεται ένα μοναδικό στο είδος του πιάτο που μπορείς να γευτείς μόνο στα Φίτζι.

Α, ναι, σε αυτά βάζουμε επίσης σεβίτσε (ceviches) με κρέμα καρύδας.

Πολλές κοινότητες στα Φίτζι εξακολουθούν να ζουν ακόμα 100% από τη γη – που σημαίνει ότι μαζεύουν τα δικά τους φύκια από τον ωκεανό, κάνουν τη δική τους κρέμα καρύδας από φρέσκες καρύδες και εκτρέφουν τα δικά τους κοτόπουλα και βοοειδή. Βρέχει πολύ και τα πάντα είναι τόσο πράσινα, οπότε τα ζώα είναι όλα γενικά πολύ χαρούμενα και όλα –φρούτα, λαχανικά, κρέατα- έχουν τόσο πλούσιες και ωραίες γεύσεις.

Τα Φίτζι είναι μια πραγματικά ποικιλόμορφη νησιωτική χώρα. Αλλά εάν οδηγείς σε οποιοδήποτε από τα μεγαλύτερα νησιά, τα Viti Levu και Vanua, όπου ζει το 88% του πληθυσμού των Φίτζι, το τοπίο θα αλλάξει τουλάχιστον έξι φορές – από τροπικό σε ξηρό κλίμα μέχρι παραλίες με λευκή άμμο και απροσπέλαστα τροπικά δάση. Μπορείς να φανταστείς πόσο ποικίλλει η κουζίνα που βασίζεται σε όλα αυτά τα τοπία τα οποία υπάρχουν σε μια μικρή λωρίδα γης.

Η εξέλιξη μου στην παρασκευή ντόπιου φαγητού ήρθε φυσικά όταν έγινα executive chef σε ηλικία 29 ετών στην Αυστραλία. Αυτό ήταν το σημείο καμπής. Μάθαινα πραγματικά από άλλους σεφ, αλλά τελικά αναρριχήθηκα πέρασα όλες τις βαθμίδες και έγινα εκείνος ο σεφ στον οποίο στρέφονται οι μάγειρες για καινούριες συνταγές. Πάντα μαγείρευα αυτό που μου άρεσε να τρώω, που για έναν περήφανο Αυστραλοφιτζιανό όπως εγώ, φυσικά σήμαινε φαγητό από τα Φίτζι.

Στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τάσεις στα φαγητά ούτε ακούω τι θέλουν οι ντόπιοι διάσημοι. Απλά είμαι περήφανος που επιτέλους παρουσιάζω την κουζίνα των Φίτζι στον κόσμο

Ακόμα και τώρα που μόλις άνοιξα το πρώτο εστιατόριό μου στο Λος Άντζελες, το E.P. & L.P. (μια ωδή στην αγάπη μου για τη ρέγγε και την τεράστια συλλογή δίσκων βινυλίου), στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τάσεις στα φαγητά, ούτε ακούω τι θέλουν οι ντόπιοι διάσημοι. Μετακόμισα στο Λος Άντζελες από την Αυστραλία γιατί μου άρεσε που εδώ μπορείς να βρεις υλικά όπως ο ιερός βασιλικός, ο κουρκουμάς και το λεμονόχορτο τόσο εύκολα. Νομίζω ότι αυτά τα υλικά δεν έχουν εξερευνηθεί πλήρως. Στα 30, είμαι περήφανος που επιτέλους παρουσιάζω την κουζίνα των Φίτζι στον κόσμο.

Παρόλο που τώρα είμαι 10 ώρες μακριά με το αεροπλάνο από τα Φίτζι και όχι μόλις 3 ώρες όπως όταν ζούσα στην Αυστραλία, εξακολουθώ να σχεδιάζω την επιστροφή μου τουλάχιστον μια φορά το χρόνο για να συνεχίσω να μαθαίνω νέες παραδοσιακές συνταγές των Φίτζι τις οποίες δεν γνωρίζω. Στους 6 μήνες που βρίσκομαι στο Λος Άντζελες μέχρι τώρα, έχω ήδη πάει μια φορά.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.