Το φύλο δεν σημαίνει πλέον ό,τι σήμαινε πριν από δέκα χρόνια. Το ξέρεις αυτό. Αλλά η πρόοδος φέρνει μαζί της και προκλήσεις. Οι TERF λένε εμμονικά στις trans γυναίκες ότι δεν επιτρέπεται να «είναι» γυναίκες, ενώ οι διακρίσεις που γίνονται κατά καιρούς από εφημερίδες, παρουσιαστές και βλάκες εν γένει, έχουν οδηγήσει σε τρομακτική αύξηση στα εγκλήματα μίσους ενάντια σε trans και non-binary. Αλλά από τη μεγαλύτερη ορατότητα προκύπτει και μεγαλύτερη αποδοχή, και σιγά-σιγά περισσότερη ελπίδα για ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν, χωρίς να φοβούνται ότι θα υποστούν προσβολές από αγνώστους.

Η πολυσχιδής καλλιτέχνις Veronique Charlotte καταγράφει αυτή την ελπιδοφόρα πλευρά, με το Gender Project – ένα φωτογραφικό πρότζεκτ που ξεκίνησε ως συλλογή 100 αυθόρμητων πορτρέτων ανθρώπων απ’ όλο το φάσμα του φύλου και έχει φτάσει να γίνει ένα multimedia project που παρουσιάζεται παντού, από γκαλερί στο ανατολικό Λονδίνο μέχρι φεστιβάλ κινηματογράφου στο Μιλάνο.

Μίλησα μαζί της για να μάθω περισσότερα.

VICE: Veronique, τι ενέπνευσε το Gender Project;
Veronique Charlotte: Οι άνθρωποι. Είναι η απόλυτη έμπνευσή μου. Το Λονδίνο είναι μια απίθανη παιδική χαρά – γεμάτο διαφορετικές εμπειρίες. Υπάρχουν χώροι όπου οι άνθρωποι μπορούν να εκφράζονται, αν και ακόμα έχουμε πολλά ταμπού και προβλήματα γύρω από το φύλο και την έμφυλη ταυτότητα. Φιλοδοξώ να δημιουργήσω ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για να βοηθήσει όσους δεν ξέρουν τι σημαίνει ρευστότητα φύλου και τι είναι η έμφυλη ταυτότητα. Ακόμα υπάρχει μεγάλη σύγχυση και κάποιοι μπορεί να μην ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε.

Πώς ήταν η φωτογράφιση των 100 ανθρώπων;
Υπήρχε μια στιγμή κάθαρσης και γνωριμίας με τα άτομα. Ήταν ανοιχτή πρόσκληση. Υπήρχε πολλή επαφή ανάμεσα στα άτομα, ρωτούσαν γιατί είμαστε όλοι μαζί εδώ. Πρόκειται για ένα ακτιβιστικό πρότζεκτ – δεν είναι απλώς ένα έργο τέχνης, εξερευνά κι άλλα θέματα. Θέλω να δημιουργήσω έναν ανοιχτό χώρο για να νιώσουν ελεύθεροι οι άνθρωποι και να μιλάνε για πράγματα που ίσως να μην μπορούν να συζητήσουν αλλού.

Τι φωτογράφισες;
Το ζητούμενο ήταν συγκεκριμένο – κάποιοι να έρθουν να ποζάρουν ημίγυμνοι. Ήταν δύσκολο για πολλούς. Μιλήσαμε για φύλο, σεξουαλικότητα, με τι νιώθουν σύνδεση. Υπήρχε πολύ συναίσθημα, ήταν δύσκολη διαδρομή. 100 διαφορετικές ζωές, 100 διαφορετικές εμπειρίες, 100 διαφορετικές ενέργειες. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα για μένα.

Είναι συνεργατικό πρότζεκτ;
Το έκανα μόνη ώσπου τελείωσα τα πορτρέτα και ύστερα η επιμέλεια της έκθεσης έγινε μαζί με τη Michelle Cook. Η ομάδα μου βοήθησε να στηθεί η έκθεση και συνεργάστηκα με κάποιους μουσικούς – οι CC Honeymoon και Lucia από τη Γλασκοβη, ήρθαν να παίξουν μαζί με διάφορους εικαστικούς και body performers.

Επίσης, ανήκω σε μια χορευτική κολεκτίβα. Κάναμε performance art στο μουσείο V&A για ένα διαφορετικό προτζεκτ που λέγεται Frontleft – για το gentrification και άλλα προβλήματα που υπάρχουν στο Λονδίνο. Ένας με τους οποίους το έκανα είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης, ο Riccardo Suazo. Με βοήθησε πολύ στο Gender Project. Διάλεξα τους ανθρώπους με τους οποίους δούλεψα με βάση το ότι κάνουν δικά τους πράγματα και επειδή νιώθω πραγματική σύνδεση μαζί τους. Για παράδειγμα, οι Minerva Amis και Ranny Cooper έκαναν έργα γυμνού βαμμένου σώματος στην έκθεσή μου για τις αόρατες αναπηρίες, που είναι επίσης κάτι που δεν συζητούν οι άνθρωποι.

Τι αποδοχή είχε;
Εκπληκτική. Πραγματικά, το απόλαυσα όλο. Είχα υπέροχο feedback. Η έκθεση ήταν γεμάτη δύο μέρες και είχαμε και μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης τη δεύτερη μέρα. Η συζήτηση ήταν με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, κάποιοι από πανεπιστήμια και σχολεία. Πάνω από 100 άτομα ήρθαν να παρακολουθήσουν. Είχαμε drag queens, καλλιτέχνες… διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες, κι έτσι ήταν πιο εύκολο να κάνει ερωτήσεις ο οποιοσδήποτε. Ήταν πολύ ωραία – εξεπλάγην τρομερά.

Τέλεια. Τι περιμένουμε τώρα;
Θέλω να κάνω μια σειρά multimedia εκθέσεων. Θέλω να φέρω αυτό το πρότζεκτ σε εννιά διαφορετικές χώρες, να το δουν σε διάφορα μέρη του κόσμου για να δούμε τι θα γίνει. Θέλω να ανακαλύψω διαφορετικές πιθανότητες και να δω πώς άλλες χώρες ανταποκρίνονται σε τέτοια καλέσματα. Θα ήθελα πολύ να το κάνω σε μουσουλμανική χώρα – θα ήταν τρομερό να δω τις αντιδράσεις εκεί. Πλέον δεν τραβάω φωτογραφίες, οπότε αν κάποιος έχει φωτογραφίες γι’ αυτό τότε θα είμαστε στο ίδιο επίπεδο.

Τι έμαθες από αυτό το πρότζεκτ;
Έμαθα πάρα πολλά και δεν υπάρχει καλύτερο ερευνητικό πεδίο από τους ανθρώπους. Ένα βιβλίο ή μια έρευνα στο Google μπορεί να σου πει κάποια πράγματα, αλλά οι άνθρωποι σου δείχνουν πλευρές που δεν μπορείς να μάθεις από ένα βιβλίο. Μπορούν να σου δώσουν συναίσθημα. Έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου και τα όριά μου – είναι μια διαρκής έρευνα. Θέλω να φτάσω πιο βαθιά, να γίνει όλο αυτό ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για τους επικριτικούς, ώστε να αποκτήσουν σεβασμό, αλλά και για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν ποιοι είναι ακόμα. Πολλοί δεν γνωρίζουν το φύλο τους επειδή κανείς δεν τους έδειξε πώς να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Μπορεί και να φοβούνται να κάνουν coming out λόγω της ομοφοβίας κλπ. Είναι σκληρός ο κόσμος που ζούμε.

Tο άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.

Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter μας.

Περισσότερα από το VICE

Μια Ωδή στον Άγγελο Μπράτη

«Φωτογράφισε τους Μώλωπες στο Σώμα σου» – Οδηγός Φυγής Από μια Βίαιη Σχέση

Ένα Βράδυ Αυτός ο Φοβερός Κύριος Πήγε Πέντε Αλυσοδεμένες Γυναίκες στο Σπίτι του Νταλί

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.