Είναι μάλλον επιεικές να πεις πως η Λιβύη περνάει δύσκολες ώρες  τον τελευταίο καιρό. Αν δεν είναι οι πολιτοφύλακες που γίνονται σκληροί και καταλαμβάνουν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις ή έφηβοι έμποροι  όπλων που δολοφονούν, είναι ο πρωθυπουργός της χώρας Ali Zeidan, που απήχθη από το ξενοδοχείο του απο ομάδα ενόπλων.

Νωρίς το πρωί της Πέμπτης, μια μεγάλη ομάδα ενόπλων εισέβαλε στο ξενοδοχείο Corinthia στην πρωτεύουσα της Λιβύης, Τρίπολη, εκεί όπου διέμενε ο Zeidan, και τον απήγαγε προς άγνωστη τοποθεσία. Οι συνθήκες της απαγωγής του είναι μέχρι σήμερα ασαφείς. Αρχικά υπήρχαν ισχυρισμοί ότι ενεργούσαν κάτω από τις διαταγές του Γενικού Εισαγγελέα, ο οποίος είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψης για τον Zeidan αλλά αργότερα και ο εισαγγελέας και το Υπουργείο Δικαιοσύνης το αρνήθηκαν. Λίγες ώρες αργότερα, όμως, η απελευθέρωση Zeidan εξασφαλίστηκε και ο ηγέτης της χώρας επέστρεψε στο γραφείο του. Τα γεγονότα γύρω από την απελευθέρωσή του είναι επίσης ασαφή,  κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες λένε ότι αφέθηκε ελεύθερος όταν οι δυνάμεις του στρατού, συνοδευόμενες απο μια ανεπίσημη ομάδα στρατιωτών, εισέβαλαν στο κτίριο που κρατούνταν.

Μια θεωρίαγια την απαγωγή του, είναι ότι συνδέεται με μια άλλη ηχηρή απαγωγή προσώπου στη Λιβύη, αυτή την εβδομάδα. Το Σάββατο,  ο Abu Anas al-Libi – ένας από τους άνδρες  που, οπως φημολογείται, ήταν πίσω από τη βομβιστική επίθεση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Tanazania το 1998, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 224 άτομα – απήχθη έξω από το σπίτι του από ένοπλους κουκουλοφόρους, οι οποίοι τον έβαλανσε ένα αυτοκίνητο και έφυγαν αναπτύσσοντας ταχύτητα.  Οι ένοπλοι είπαν πως εργάζονταν για τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, και πως ενεργούσαν βάσει ενός εντάλματος σύλληψης, που είχε εκδοθεί από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, το 2000. Το περιστατικό είχε προκαλέσει μεγάλη αντίδραση εναντίον της κυβέρνησης της Λιβύης,  που κατηγορήθηκε ως συνένοχη στη σύλληψή του (ένας ισχυρισμός τον οποίον αρνούνται).

Για τη σύλληψητου Λίμπι, πολλές ομάδες έχουν ορκιστεί εκδίκηση εναντίον των ΗΠΑ και της κυβέρνησης της Λιβύης, που την βλέπουν ως συνεργάτη του Ομπάμα και των συνεργατών του. Είναι πιθανό η σύντομη απαγωγή του Zeidan να είχε ως κίνητρο την υποτιθέμενη γνώση του για την επιδρομή των ειδικών δυνάμεων.

Μετά τη σύλληψή του Λίμπι, πήγα στην περιοχή και κατάφερα να εξασφαλίσω μια συνέντευξη με το γιο του, Abdullah al-Nazih Ruqaie. Ο Abdullah ζούσε στο Μάντσεστερ απο την ηλικία των έξι έως των δέκα ετών, αλλά δεν υποστηρίζει ούτε την Cityoύτε την United.  «Ο πατέρας μου δεν με μεγάλωσε για να ακουλουθώ το ποδόσφαιρο», μου είπε, “Με μεγάλωσε για να ακολουθώ το Κοράνι.”

Στεκόμαστε σε μια καταπράσινη έκταση, στην αριστοκρατική περιοχή Nufleen, της Τρίπολης, ακριβώς στο σημείο όπου ο πατέρας του Abdullah απήχθη το Σάββατο στις 6.30. Είναι μια ηλιόλουστη και ήρεμη μέρα, ένας από τους γείτονες του Abdullah δοκιμάζει ανεπιτυχώς να βάλει μπρος στο αυτοκίνητό του. Αισθάνομαι οτι θα μπορούσαμε να είμαστε σε ένα αγγλικό χωριό, μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα, ίσως εαν δεν υπήρχε η μπλούζα του 21χρονου Abdullah, η οποία έχει ένα σύνθημα γραμμένο στα Αραβικά: «Ο Αλλάχ είναι ο μόνος Θεός και ο Μωχάμεντ είναι ο προφήτης του.» Φαίνεται άνετη πάνω του, αυτός μοιάζει να σηκώνει βάρη.

Ο Abdullah είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή γιος του Abu Anas Al-Libi, επίσης γνωστός ως Nazih Abdulhamad Al-Ruqaie, ο οποίος κατηγορείται πως είναι ο πράκτορας-κλειδί της Al-Qaeda, που βοήθησε για να προγραμματιστούν και να πραγματοποιηθούν οι επιθέσεις στις πρεσβείες των ΗΠΑ στο Ναϊρόμπι το 1998 καθώς επίσης και η προαναφερθείσα επίθεση στην Τανζανία. Το 1999, Al-Libi κατηγορήθηκε από τις ΗΠΑ για τον υποτιθέμενο ρόλο του στην τελευταία επίθεση και επικηρύχθηκε με το ποσό των 5 εκατομμυρίων δολαρίων, ωστόσο ο Abdullah επιμένει ότι ο πατέρας του δεν είχε καμία ανάμειξη στους βομβαρδισμούς.

Λέει ότι ο πατέρας του είχε φύγει από τη Λιβύη στη δεκαετία του ’80 για να πάει στο Αφγανιστάν και να παλεψει με τους Mujahideen, αλλά ότι δεν εισήλθε ποτέ στον στενό κύκλο του Οσάμα μπιν Λάντεν, και δεν είχε καμία ανάμειξη σε τρομοκρατικές επιθέσεις.

Ακολουθώ αργά τον Abdullah καθώς αναπαριστά την απαγωγή του πατέρα του.

Την ώρα που ο Al-Libi είχε τελειώσει την πρωινή προσευχή υπήρχαν 3 αυτοκίνητα που τον περίμεναν: τρία άσπρα αυτοκίνητα και ένα φορτηγάκι Mercedes με μαύρα παράθυρα. Ξαφνικά ακόμη ένα λευκό αυτοκίνητο έπεσε  πάνω στο μαύρο του 4×4 Hyundai του πατέρα του.

Τώρα ο Abdullah κρατά ένα φανταστικό περίστροφο, με το οποίο στοχεύει στο κεφάλι του απόντος πατέρα του.

Ο Al-Libi είχε περικυκλωθεί από άτομα με πυροβόλα όπλα, που του φωναζαν στα Αραβικά «βγες έξω» και «πέσε κάτω».

Έσπασαν το παράθυρο από την πλευρά του οδηγού. Άνοιξαν την πόρτα και τον έσυραν πάνω στο καπό του αυτοκινήτου.

Τώρα ο Abdullah μιμείται την ακινητοποίηση του πατέρα του πάνω στο καπό του Hyundai.

Ο πατέρας του έμοιαζε άψυχος, τον έσπρωξαν βίαια μέσα στο φορτηγάκι Mercedes και όλα τα αυτοκίνητα έφυγαν αναπτύσσοντας ταχύτητα.

Αυτά έγινανμόλις δύο μέρες πριν, ήδη το παράθυρο του Hyundai έχει αντικατασταθεί και τα μόνα σημάδια πάλης είναι μερικά μικρά βαθουλώματα στον προφυλακτήρα και ένα πρόστιμο για τα σπασμένα γυαλιά στο δρόμο. Ο Abdullah μοιάζει εξαιρετικά λογικός για την όλη υπόθεση, θεωρεί πως ο πατέρας του είναι ένας άνθρωπος που κατηγορείται για ακραίες πράξεις μαζικής βίας–σίγουρα ακούγεται αναστατωμένος,  λέει ότι είναι θυμωμένος, όμως σίγουρα δεν είναι εξοργισμένος. “Αν η κυβέρνηση της Λιβύης γνώριζε (για την απαγωγή), τότε αυτό είναι μια καταστροφή», λέει. “Εάν η κυβέρνηση δεν γνώριζε, τότε αυτό είναι μια ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή”.

Η χρονική στιγμή αυτής τηςσυγκεκαλυμμένης αρπαγής δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη για τον πολιορκούμενο πρωθυπουργό της Λιβύης, ΑliZeidan. Κάθεμέρα,η κρίση ασφάλειας της χώρας βαθαίνει και ο Zeidan φαίνεται να έχει ολοένα και λιγότερη δημόσια στήριξη, παραχωρώντας περισσότερο έδαφος σε ριζοσπαστικές πολιτικές ομάδες, όπως οι φεντεραλιστές, που ζητούν αυτονομία για την ανατολή και έχουν πάρει τον έλεγχο των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Λιβύης.  Έπειτα, υπάρχουν οι ισλαμιστές-δεν ήταν εκεί απο πάντα; -που έχουν συγκεντρώσει νέους υποστηρικτές μέσω του φιλανθρωπικού τους έργου και εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα.

Είτε είχε εμπλακεί στην απαγωγή αλ-Λίμπι είτε όχι, ο Zeidan βρισκόταν σε μια δύσκολη και ίσως ενοχλητική κατάσταση. Αν ελεγε οτι η κυβέρνησή του δεν γνώριζε τίποτα για την επιχείρηση, αυτό θα τον έκανε να φαίνεται αδύναμος και ανίκανος. Αν έλεγε ότι συνεργάστηκε με τις ΗΠΑ στον σχεδιασμό της απαγωγής του αλ-Λίμπι, θα αποτελούσε στην ουσία την κήρυξη του πολέμου κατά ισλαμιστών της Λιβύης, μερικοί εκ των οποίων έχουν προσληφθεί απο το κράτος για να παρέχουν ασφάλεια.

Στο τέλος, ο Zeidan αποφάσισε να αρνηθεί  κάθε γνώση και να επικαλεστεί άγνοια. Υπήρχαν καθημερινά διαμαρτυρίες από εξτρεμιστικές ομάδες στο ανατολικό τμήμα της Λιβύης, μετά την απαγωγή.  Η πιο ηχηρή ήταν της Ansaral-Sharia, η οποία έχει εκφράσει ανοιχτά το θαυμασμό της για την Αλ-Κάιντα στο παρελθόν και συνδέεται με την επιδρομή του 2012, κατά την οποία έχασε τη ζωή του ο πρέσβης των ΗΠΑ Chris Stevens. Μετά την απαγωγή του αλ-Λίμπι, η Ανσάρ αλ-Σαρία κυκλοφορήσε μια δήλωση, αναφέροντας ότι «η Αμερική διεξάγει έναν πόλεμο κατά του Ισλάμ.” Κατηγόρησε επίσης τις ΗΠΑ πως “συλλαμβάνουν όποιον θέλουν χωρίς να λογοδοτήσουν» και αγνοώντας “τους δικούς της διεφθαρμένους νόμους, όταν πρόκειται για την εφαρμογή τους σε μουσουλμάνους”.

Σαφώς, αυτόδεν κάνει τα μέλη της κυβέρνησης της Λιβύης να κοιμούνται ήσυχα τα βράδια, και σπάνε τα κεφάλια τους για ναπάρουν τον έλεγχο της κατάστασης που απειλεί  να υπονομεύσει την εξουσία τους. Ανώτεροι αξιωματούχοι συναντήθηκαν με τον Abdullah και τον θείο του. Ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ, Deborah Jones, κλήθηκε από τον υπουργό Δικαιοσύνης της Λιβύης να παράσχει μια εξήγηση, και το Κογκρέσο της Λιβύης εξέδωσε μια δήλωση που καλεί τις ΗΠΑ να επιστρέψουν τον αλ-Λίμπι, ώστε να μπορέσει να δικαστεί στην Τρίπολη.

Καθώς μιλάμεέξω από το σπίτι αλ-Λίμπι, νέοι από όλη τη γειτονιά πλησιάζουν γιανα δουν τι συμβαίνει.  Ένας από αυτούς είναι ο μικρότερος αδερφός του Abdullah, ο οποίος είναι κοκκαλιάρης και θυμωμένος, και ρωτά άγρια εαν είμαι Αμερικανός. Κάποιοι άλλοι δίνουν τα χέρια τους στον Abdullah προσφέροντάς του τα συλλυπητήριά τους. «Όλοι εδώ γύρω ήξεραν ότι ήταν καταζητούμενος από τις ΗΠΑ», λέει ο Abdullah, όταν στρέφει την προσοχή του πάλι πίσω σε μένα.

“Συχνά, όταν οι άνθρωποι αρχικά μάθαιναν πως ήταν καταζητούμενος, ήταν ανήσυχοι, αλλά όταν τον γνώριζαν, συνειδητοποιούσαν ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να είχε εμπλακεί σε όσα τον κατηγορούσαν οι Αμερικανοί. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε τώρα, είναι να προσευχηθούμε ώστε ο Θεός να τον προστατεύσει”.