Επέζησα Μετά από 48 Ώρες Αχαλίνωτου Φοιτητικού Πάρτι σε Χειμερινό Θέρετρο
Διασκέδαση

Επέζησα Μετά από 48 Ώρες Αχαλίνωτου Φοιτητικού Πάρτι σε Χειμερινό Θέρετρο

Το Γουίστλερ έχει μια ιδιαίτερη και ξέφρενη κουλτούρα νυχτερινής ζωής, η οποία θα κάνει το συκώτι σου να τρέμει από φόβο.
Allison Tierney
Κείμενο Allison Tierney
31 Ιανουάριος 2017, 8:50am

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Canada.

Παρ' όλο που οι θερμοκρασίες είναι υπό του μηδενός, εκατοντάδες μεθυσμένα κολεγιόπαιδα από την Αμερική περιφέρονται στο χωριό Γούιστλερ, έναν δημοφιλή χειμερινό προορισμό στη Βρετανική Κολομβία, τις νύχτες του τριημέρου της γιορτής του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Έχει τόσο κρύο που τα χέρια σου μουδιάζουν κατευθείαν, αν βγάλεις έστω και για λίγο τα γάντια, παρ' όλα αυτά είναι απόλυτα φυσιολογικό να βλέπεις νεαρές κοπέλες πιασμένες αγκαζέ, οι οποίες φορούν μίνι φούστες και ψηλοτάκουνα με γυμνά πόδια, και μοιάζουν με μικρές καμηλοπαρδάλεις που περπατούν σε χιονισμένους, πλακόστρωτους δρόμους.

Το 2016, η Αστυνομία δέχτηκε 82 κλήσεις κατά το τριήμερο των εορτασμών του Μάρτιν Λούθερ Κιγνκ στο Γουίστλερ, οι οποίες ξεπέρασαν τις 71 κλήσεις της προηγούμενης χρονιάς.

Ίσως να μην είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος να γιορτάσεις αυτήν την αμερικανική εθνική εορτή που είναι αφιερωμένη στον ηγέτη του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων, όμως για κάποιες φοιτητικές αδελφότητες αγοριών και κοριτσιών, είναι μια μακροχρόνια παράδοση. Ως Αμερικανίδα που μετακόμισε στο Τορόντο πριν από λίγο καιρό, θέλησα να ανακαλύψω τι ήταν αυτό που έκανε τα αδέρφια μου να έρχονται μαζικά στο Γουίστλερ, έναν χειμερινό προορισμό που φιλοξενεί celebrities και δυσανάλογο αριθμό Αυστραλών.

«Υπάρχουν άτομα που είναι γύρω στα 19-20, τα οποία απαγορεύεται να καταναλώσουν αλκοόλ στις Πολιτείες τους και έτσι έρχονται στο Γουίστλερ όπου μπορούν να πιούν. Έχουμε επιπλέον αστυνομικούς που έχουν τον νου τους σ' αυτούς», είπε ο Στιβ Λε Κλερ της Βασιλικής Καναδικής Έφιππης Αστυνομίας. «Συνήθως υπάρχουν άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση μέθης σε δημόσιους χώρους. Μερικές φορές αναγκαζόμαστε να τους "φιλοξενήσουμε" στα κελιά μας για το βράδυ».

Το 2016, η Αστυνομία δέχτηκε 82 κλήσεις κατά το τριήμερο των εορτασμών του Μάρτιν Λούθερ Κιγνκ στο Γουίστλερ, οι οποίες ξεπέρασαν τις 71 κλήσεις της προηγούμενης χρονιάς. Ένας παλιός κάτοικος της περιοχής μάλιστα, εξέφρασε πέρυσι τις ανησυχίες του δημόσια, για την άβολη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Γουίστλερ το σαββατοκύριακο της αμερικανικής εθνικής εορτής.

Οι 10.000 κάτοικοι του Γουίστλερ αποκαλούν καλοπροαίρετα την πόλη τους «φούσκα». Αυτό το παρατσούκλι μπορεί να μοιάζει αθώο, όμως το Γουίστλερ έχει μια ιδιαίτερη και ξέφρενη κουλτούρα νυχτερινής ζωής, η οποία έχει γίνει μέρος του οικοσυστήματός του – μια κουλτούρα που θα κάνει το συκώτι σου να τρέμει από τον φόβο, μόλις συνειδητοποιήσεις πού έμπλεξες. Όταν έφτασα στο χειμερινό θέρετρο, λίγο πριν από το τριήμερο, κάποιοι ντόπιοι με πήραν υπό την προστασία τους και προσφέρθηκαν να μου δείξουν πώς είναι ένα συνηθισμένο Σαββατοκύριακο για εκείνους. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες, είδα έναν Αυστραλό να σνιφάρει κοκαΐνη, μια κοπέλα που πάνω στο ξεφάντωμά της επιχειρούσε να στάξει αίμα περιόδου από τον κόλπο της στο πάτωμα μιας κουζίνας και μεθυσμένους να κάνουν αυτοσχέδια τατουάζ με αστεράκια ο ένας στον άλλον.

Οι άνθρωποι που ζουν όλο τον χρόνο στην πόλη, ανήκουν σε ένα ιδιαίτερο είδος. Η αντοχή μερικών από αυτών είναι εκπληκτική: non-stop σνόουμπορντ, πάρτι, σεξ και –για να μπορέσουν να τα κάνουν όλα αυτά- δουλειά. Όταν βγαίνουν έξω, πιο συχνά τους βλέπεις με τζιν, κουκούλες και σκούφους, παρά με την ενδυμασία που φορούν συνήθως οι Αμερικανοί φοιτητές το εορταστικό τριήμερο.

Το πρώτο ταρακούνημα ήταν όταν είδα έναν τύπο από μια αδελφότητα να φοράει κοντομάνικο, σορτσάκι και καουμπόικες μπότες στα μέσα Ιανουαρίου.

«Τα Σαββατοκύριακα δεν υπάρχουν για εμάς», μου εξήγησε μια από τις νέες ντόπιες φίλες μου, χαμογελώντας πονηρά. Είχε δίκιο: μέσα στο πρώτο 48ωρο που ήμουν στο Γουίστλερ παρτάροντας με την παρέα της (την οποία αποκαλούσε «οικογένεια»), είχα ήδη χάσει την αίσθηση του χρόνου και τα βράδια κοιμόμουν σε έναν καναπέ-κρεβάτι με άλλα δύο άτομα. Όταν όμως έφτασε το εορταστικό Σαββατοκύριακο, επέστρεψα στην πραγματικότητα.

Το πρώτο ταρακούνημα ήταν όταν είδα έναν τύπο από μια αδελφότητα να φοράει κοντομάνικο, σορτσάκι και καουμπόικες μπότες στα μέσα Ιανουαρίου, την Παρασκευή το βράδυ. Όταν τον ρώτησα γιατί επέλεξε αυτήν την ενδυμασία με τέτοιο καιρό, εκείνος μου είπε, «είπα απλώς να ντυθώ σπορ». Σύντομα συνειδητοποίησα ότι τα ρούχα του ήταν μια είδους στολή, την οποία φορούσαν πολλοί Αμερικανοί στην πόλη.

Για να μπορέσει να υπάρξει μια «πόλη-πάρτι», παρ' όλα αυτά, είναι απαραίτητο να την πλαισιώνει και ένας υγιής πληθυσμός νέων που εργάζονται τη νύχτα. Πέρα από το γεγονός ότι μερικές φορές έρχονται αντιμέτωποι με τη γελοία συμπεριφορά των τουριστών, το Γουίστλερ είναι επίσης πανάκριβο μέρος να ζεις. Οι άνθρωποι που ζουν σ' αυτό το χειμερινό θέρετρο, το αγαπούν τόσο που είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν ενοίκια αντίστοιχα με αυτά που συναντάς στα μεγάλα αστικά κέντρα του Καναδά και να ζουν σε επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης – η κρεβατοκάμαρά τους μπορεί να είναι κυριολεκτικά μια ντουλάπα ή μπορεί να πληρώνουν για να μοιράζονται το κρεβάτι με έναν άγνωστο. Μιας και το ανέφερα, είδα να χρησιμοποιούνται πολλά προφίλ του Tinder, προκειμένου να τακτοποιήσει ο κόσμος τη διαμονή του.

Για τους κατοίκους του Γουίστλερ που δουλεύουν τη νύχτα, η εμφάνιση τυπάδων με καουμπόικες μπότες και σορτσάκια σηματοδοτεί την έναρξη ενός από τα μεγαλύτερα σαββατοκύριακα της χρονιάς.

Πράσινο=ελεύθερος, κόκκινο=πιασμένος, κίτρινο=δύσκολος, μπλε=ξαναμμένος

«Έχει πολύ πλάκα να τους έχεις πελάτες, επειδή κάποιες από τις παραγγελίες τους είναι εντελώς παράλογες. Όλοι θέλουν να πίνουν σφηνάκια από το σώμα κάποιου άλλου και όλοι θέλουν να ανέβουν στο μπαρ», είπε ο Σκότι Μακ, μάνατζερ στο κλαμπ MoeJoe's. «Κάθε χρόνο, μαθαίνω σε εκατοντάδες ανθρώπους πώς να κάνουν Jagerbombs. Τους το δίνεις και εκείνοι είναι σε φάση, "Τι κάνουμε τώρα;"».

Κατέληξα σε ένα άλλο κλαμπ του Γουίστλερ, το Tommy Africa's, το Σάββατο το βράδυ του εορταστικού τριημέρου, γύρω στις 20:00, όπου είδα go-go dancers με αμερικανική ελαφρά ενδυμασία να χορεύουν στη σκηνή. Ήταν η τελευταία μου στάση μετά από μια οργανωμένη «κλαμπότσαρκα» και εκεί μίλησα με αρκετούς Αμερικάνους που ήταν ήδη λιώμα, για το πώς κατέληξαν στον Καναδά το Σαββατοκύριακο. Στο πλαίσιο της ξενάγησης στα κλαμπ, οι συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένης της υπογράφουσας, φορούσαν ταμπελίτσες με χρωματιστά αυτοκόλλητα, τα οποία σήμαιναν τα εξής: πράσινο=ελεύθερος, κόκκινο=πιασμένος, κίτρινο=δύσκολος, μπλε=ξαναμμένος. Φορώντας την ταμπελίτσα μου με μπλε και πράσινα αυτοκόλλητα, γνώρισα κάποιους «ευχάριστους» τύπους από μια αδελφότητα.

Όταν ρώτησα έναν από αυτούς αν μπορούσα να του πάρω συνέντευξη σχετικά με τους λόγους που βρέθηκε εκεί, εκείνος με πληροφόρησε το εξής: «Ως millennial, δεν παραχωρώ τη γνώμη μου σε κανέναν δωρεάν». Την ώρα που ο φίλος του τύπου, ο Γκρεγκ, επιχείρησε να τον διακόψει, θέλοντας να προσφερθεί για τη συνέντευξη, ο τύπος χωνόταν συνεχώς ανάμεσά μας λέγοντας ότι, «έκανε τζάμπα μια δουλειά για την οποία θα έπρεπε να πληρωθεί» με το να μου μιλάει.

Μετά από μια μεγάλη διαμάχη για το πώς λειτουργεί η δημοσιογραφία και ίσως και ολόκληρος ο κόσμος, ο Γκρεγκ μου είπε, «Το να μας ρωτάς γιατί ερχόμαστε εδώ, είναι σαν να ρωτάς κάποιον γιατί πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο μέρος για φαγητό». Ο διάλογός μας ήταν άκρως διαφωτιστικός.

Ένας πορτιέρης στο κλαμπ Maxx Fish, ο Γουέμπ Τζόνσον, είχε μια ακόμη πιο δυσάρεστη συνάντηση με κάτι Αμερικανούς πιτσιρικάδες σε ένα άλλο κλαμπ, χωρίς να βρίσκεται εν ώρα εργασίας.

«Με πλησίασαν κάτι κοπέλες που φαινόντουσαν τρομαγμένες. Μου είπαν ότι είχαν φρικάρει με κάτι τύπους. Τις έβαλα σε ένα ταξί, έφυγαν και οι τύποι με περικύκλωσαν λέγοντάς μου, "Τι φάση; Μας έκανες χαλάστρα". Προτού καν το καταλάβω, ένας από αυτούς μου έριξε μπουνιά στο πρόσωπο», είπε ο Τζόνσον, δείχνοντάς μου ένα σημάδι που είχε στο μάγουλό του.

Αργότερα το Σάββατο το βράδυ, μετά το περιστατικό που είχα με τα αγενή κολεγιόπαιδα, μίλησα σε μια αδελφότητα φοιτητριών, οι οποίες μου φέρθηκαν ανθρώπινα. Κάθισα στο γεμάτο ποτήρια βότκα-κράνμπερι τραπέζι τους και ρώτησα μια κοπέλα που την έλεγαν Ρέιτσελ, η οποία ερχόταν δεύτερη φορά στο Γουίστλερ για το Σαββατοκύριακο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τι ήταν το μπλε ποτό που έπινε η φίλη της. Μου πρόσφερε μια γουλιά και, όπως ακριβώς μου είχε πει, είχε «γεύση σαν μπλε». Επιτέλους είχα βρει κάποια που μπορούσε να εξηγήσει την αμερικανική εισβολή που συμβαίνει στο Γουίστλερ κάθε χρόνο με δικά της λόγια.

«Δεν ξέρω που έχει τις ρίζες του όλο αυτό, όμως την αρχή έκαναν φοιτητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, κάποια παιδιά από το πανεπιστήμιο του Όρεγκον, του Οχάιο και μερικοί από κάποια πανεπιστήμια της Καλιφόρνια. Νομίζω ότι σιγά-σιγά ξεκίνησε να διαδίδεται και πλέον έγινε κολεγιακό Σαββατοκύριακο», μου είπε η 20χρονη Ρέιτσελ της αδελφότητας Άλφα-Χι-Ωμέγα. «Νομίζω ότι είναι στα πρότυπα της ελληνικής κουλτούρας» (δίνουμε τα φώτα μας παντού ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει ο κόσμος).

Μια άλλη Αμερικανίδα με την οποία μίλησα εκείνο το βράδυ, η 19χρονη Ιζαμπέλ, από το Όρεγκον, συνέκρινε τη φάση του Γουίστλερ με το Μεξικό. «Είναι προφανές ότι επιλέξαμε αυτό το μέρος, επειδή το νόμιμο όριο ηλικίας κατανάλωσης αλκοόλ είναι στα 19 και αυτό σε κάνει να νιώθεις ότι έγινες 21. Κάνω σκι, όμως θέλω να αφήνω χρήματα στην άκρη για το ποτό». Σε κάποια στιγμή, έθιξα το ζήτημα των Αμερικανών που θέλουν να μεταναστεύσουν στον Καναδά λόγω της εκλογής του Τραμπ, στο οποίο η Ιζαμπέλ μου απάντησε: «Νομίζω ότι όλα αυτά είναι μαλακίες. Αν είναι να μιλήσουμε για πολιτική, εγώ υποστηρίζω Τραμπ».

Ακολουθούν μερικά ακόμη από τα highlight του Σαββατοκύριακου: είδα δυο τύπους από μια αδελφότητα να πνίγουν ο ένας τον άλλο για πλάκα, με ακολουθούσε επί μία ώρα ένας τύπος σε ένα κλαμπ, σκουντώντας με συνεχώς στον ώμο σε μια παιδιάστικη προσπάθεια να φλερτάρει μαζί μου και είδα μεθυσμένες κοπέλες να κλαίνε σε τουαλέτες. Ειλικρινά,  η καταλληλότερη περιγραφή του εορταστικού σαββατοκύριακου στο Γουίστλερ είναι αυτή: ένα περιοδεύον πάρτι αδελφότητας.

Την ημέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τη Δευτέρα, η πόλη ήταν γεμάτη παγωμένο εμετό πάνω σε σωρούς χιονιού, ενώ κάποιες φοιτήτριες έγραφαν τον επίλογο του τριημέρου, παίρνοντας για τελευταία φορά τον δρόμο για το σπίτι, με τις μίνι φούστες και τις ψηλές τους μπότες. Υπήρχαν πολλές χαμένες ταυτότητες, μπουφάν και πιστωτικές κάρτες, όμως μέσα στη μέρα, οι περισσότεροι Αμερικάνοι επιβιβάστηκαν στα λεωφορεία για να κάνουν το πολύωρο ταξίδι της επιστροφής πέρα από τα σύνορα, επιτρέποντας στη «φούσκα» να επανέλθει στη φυσιολογική της κατάσταση.

Αν και η παράδοση που θέλει χιλιάδες κολεγιόπαιδα από την Αμερική να έρχονται στο Γουίστλερ μια φορά τον χρόνο μπορεί να διαταράξει την ισορροπία και να προκαλέσει χάος στη ζωή των κατοίκων που έχουν συνηθίσει να διασκεδάζουν διαφορετικά, τελικά είναι μέρος αυτού του τοπικού οικοσυστήματος. «Όλοι τους δουλεύουν ψιλό γαζί, ειδικά οι ντόπιοι», είπε ο Σκότι Μακ. «Όμως για να είμαι ειλικρινής, εγώ το λατρεύω όλο αυτό – έχει πολύ πλάκα να έρχεσαι σε επαφή με αυτό το πλήθος».