H Πρώτη Κυρία της Πανκ Φωτογραφίας Αναπολεί τις Παλιές Καλές Εποχές
Φωτογραφία: Jill Furmanovsky

FYI.

This story is over 5 years old.

H Πρώτη Κυρία της Πανκ Φωτογραφίας Αναπολεί τις Παλιές Καλές Εποχές

Η φωτογράφος Jill Furmanovsky αποτύπωσε τη γέννηση του πανκ στο Λονδίνο και φωτογράφισε μεγάλες φυσιογνωμίες της σκηνής, όπως η Debbie Harry, o Sid Vicious και οι Slits.
Tracy Kawalik
Κείμενο Tracy Kawalik
21.3.16

Το θέμα δημοσιεύτηκε αρχικά στο Broadly.

Είναι 1976, το κλαμπ είναι σκοτεινό και γεμάτο. Ιδρωμένα κορμιά σπρώχνονται και χορεύουν pogo, ένα μεγάλο κύμα από μπίρα, κάτουρο και σάλια που κινείται προς τη σκηνή. Φορώντας το αδιάβροχό της, η Jill Furmanovsky τραβάει στα γρήγορα δύο φωτογραφίες. Με το flashgun στο ένα χέρι, φωτίζει ολόκληρο το μπροστινό κομμάτι της σκηνής, τυφλώνοντας τον Sid Vicious και αμέσως μετά χάνεται προς τα πίσω, χωρίς να είναι καν σίγουρη ότι αποτύπωσε τη φωτογραφία που ήθελε.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η Furmanovsky είναι μια από τις πρώτες και πλέον γνωστές γυναίκες φωτογράφους στον χώρο της μουσικής και τα αποτελέσματα της δουλειάς της μιλούν από μόνα τους. Από τον Bob Marley στους Ramones και από την Debbie Harry και τον Miles Davis στον James Brown, τους Zeppelin, καθώς και ένα πέρασμά της ως φωτογράφος του θρυλικού Rainbow Theatre του Λονδίνου, όταν εκείνο ήταν στα ντουζένια του, η λίστα της δεν τελειώνει.

Αυτό τον μήνα, η Furmanovsky γιορτάζει την 40ή επέτειο του πανκ, εξερευνώντας τον απίστευτα μεγάλο κατάλογο της δουλειάς της και συνθέτοντας μια έκθεση που συνδυάζει την ωμή αναρχία των αγαπημένων της φωτογραφιών (κάποιες από τις οποίες δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ) με μια συλλογή από σπάνια αναμνηστικά, εξώφυλλα δίσκων και αποκόμματα.

Το Broadly κατάφερε να «κλέψει» λίγο από τον πολύτιμο χρόνο της Jill στα εγκαίνια του Chunk of Punk για να συζητήσει μαζί της μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της.

Broadly: Ποια ήταν η πρώτη πανκ συναυλία που φωτογράφισες;
Jill Furmanovsky: Ήταν οι Generation X στο Central London Polytechnic στη Red Lion Square τον Δεκέμβριο του 1976. Είχα φωτογραφήσει τους Ramones μερικούς μήνες πριν, τον Ιούλιο του 1976 στο Roundhouse, αλλά τότε δεν ήξερα ότι ήταν πανκ.

Συχνά φορούσες αδιάβροχο όταν φωτογράφιζες συναυλίες! Ποια ήταν η πιο τρελή συναυλία που θυμάσαι;
Ναι, όντως φορούσα. Ειδικά σε μέρη όπως το Roxy! Από άποψη τρέλας, η πρώτη μπάντα που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι Slade. Στο Rainbow υπήρχε τόσο pogo πριν το μάθουμε ως pogo, που νόμιζα ότι θα πέσουν τα μπαλκόνια! Τρελοί ήταν και οι Madness, οι fans τους το έχαναν τελείως. Θυμάμαι επίσης και τους Clash στο Rainbow, όταν το κοινό έσκισε τις καρέκλες και τις πέταξε στη σκηνή. Ουσιαστικά έπρεπε να μαντέψεις τι είχες βγάλει - δεν είχες ιδέα μέχρι να γίνει η επεξεργασία του φιλμ.

Η πραγματικότητα όπως είναι, μέσα από το Newsletter του VICE Greece.

Κατέληξες να σχεδιάζεις και πολλά εξώφυλλα δίσκων.
Όταν «έσκασε» το πανκ, οι μαυρόασπρες φωτογραφίες μου και οι γνώσεις μου με τα γραφικά με βοήθησαν πολύ. Σχεδίασα εξώφυλλα για τη Step Forward Records, την Deptford Fun City Records και την Illegal Records. Έκανα εξώφυλλα για τους Alternative TV, τους Police και έβγαλα τις φωτογραφίες για τρεις δίσκους των Buzzcocks.

H πανκ σκηνή ήταν γεμάτη από άγριους χαρακτήρες όπως ο John Lydon και ο Sid Vicious. Είχες κάποια αγαπημένη φυσιογνωμία;
Όταν φωτογράφιζα τον Sid Vicious όπως περιέγραψες -μια γρήγορη φωτογραφία με το flash gun και μετά χανόμουν προς τα πίσω-, ήταν κυρίως επειδή τον φοβόμουν.

Ο Bob Marley σε δωμάτιο ξενοδοχείου το 1978. Φωτογραφία: Jill Furmanovsky

O Morgan Webster των Menace είναι λιγότερο γνωστός, αλλά ήταν φοβερή φιγούρα για να φωτογραφίσει κανείς, υπάρχουν μάλιστα δύο φωτογραφίες του στο Chunk of Punk. Μου άρεσε επίσης πάρα πολύ να φωτογραφίζω τους Undetones, φυσικά την Debbie Harry, τον Joe Strummer, τον Paul Weller. Οι Ramones - κι αυτοί ήταν φοβερά συναρπαστικοί για να τους φωτογραφίσεις. Μια ακόμα πανκ φυσιογνωμία που όμως ήρθε πολύ αργότερα ήταν και ο Liam Gallagher˙ είχε αυτήν τη συμπεριφορά «δεν με νοιάζει τίποτα» σε απόλυτο βαθμό.

Πώς ήταν το να είσαι γυναίκα φωτογράφος τη δεκαετία του '60 και του '70;
Συνολικά θα έλεγα πως με βοήθησε το ότι είμαι γυναίκα. Ήμουν λιγότερο απειλητική για έναν μουσικό που φτιαχνόταν στον καθρέφτη σε σχέση με έναν άντρα φωτογράφο. Όχι βέβαια πως ο συνδυασμός του νεαρού της ηλικίας μου και το ότι ήμουν φωτογράφος δεν έκανε τη ζωή μου δύσκολη κατά καιρούς. Έπρεπε να διαπραγματευτείς πληρωμές με τρομακτικούς αρχισυντάκτες, να πλευρίσεις δύσκολους μάνατζερ για να αποκτήσεις πρόσβαση στις μπάντες τους, να αντιμετωπίσεις υπεύθυνους Τύπου που έπιναν ΠΑΡΑ πολύ, καθώς και να τα βγάλεις πέρα με roadies που έβλεπαν όλες τις γυναίκες σαν groupies. To τελευταίο το αντιμετώπισα φορώντας υπερμεγέθη μαύρα ρούχα και flat παπούτσια. Ο συνδυασμός αυτός τους αποθάρρυνε αρκετά.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η πανκ σκηνή γενικότερα μου έδωσε πολλή αυτοπεποίθηση. Όταν ξεκίνησα να δουλεύω είχα λάβει μόνο μερικές εβδομάδες εκπαίδευσης στη σχολή και ξαφνικά βρέθηκα να εργάζομαι με τεράστιες μπάντες όπως οι Led Zeppelin και οι Floyd και πραγματικά δεν ήξερα πώς να χειριστώ τέτοιες καταστάσεις μέχρι που μπλέχτηκα με το πανκ.

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που μετανιώνεις που δεν κατάφερες να φωτογραφίσεις;
Σίγουρα. Ο David Bowie, ας πούμε, στο Rainbow το 1973. Τον φωτογράφιζα και ξαφνικά ένας σωματοφύλακάς του πήδηξε από τη σκηνή και έβγαλε το φιλμ από την κάμερά μου. Ο David είχε τον δικό του φωτογράφο εκείνη την περίοδο και φυσικά δεν ήμουν εγώ. Δυστυχώς, δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τον φωτογραφίσω ξανά. Και ακόμα περιμένω να με πάρει ο Bob Dylan.

Γιατί πιστεύεις ότι ακόμα και 40 χρόνια μετά, υπάρχει τόσος κόσμος που μαγεύεται από το πανκ;
Αυτό το πνεύμα ασέβειας προς οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, αυτό είναι το πνεύμα του πανκ και συνεχίζει και ζει γιατί είναι τόσο συναρπαστικό.

Το Chunk of Punk εκτίθεται στην Barbican Music Library στο Λονδίνο από τις 2 Μαρτίου μέχρι τις 28 Απριλίου.

Περισσότερες φωτογραφίες:

Η Debbie Harry των Blondie στο London, 1977. Φωτογραφία: Jill Furmanovsky

Η Jill Furmanovsky σχεδίασε επίσης πολλά εξώφυλλα δίσκων, για μπάντες όπως οι Police και οι Buzzcocks. Φωτογραφία της Tracy Kawalik

Οι Clash σε μια συναυλία τους. Φωτογραφία: Jill Furmanovsky

Οι φωτογραφίες και τα εξώφυλλα της Jill Furmanovsky. Φωτογραφία της Tracy Kawalik