Photo via White Lies Facebook.
Οι White Lies μου είναι συμπαθείς. Δεν κρύβω ότι όταν είχε βγει ο πρώτος τους δίσκος To Lose My Life… το 2009, θεωρούσα τον εαυτό αρκετά μεγάλο (και ψιλοsnob για να τα λέμε) για να μπω στο hype που τότε υπήρχε τότε γύρω από το όνομα τους. Σε δεύτερη φάση όμως και αφού τους παίζαμε τότε κατά κόρον στις πάλαι πότε καλές εποχές του Use Bar στην Καρύτση, όχι μόνον τους συμπάθησα αλλά έφαγα και ορισμένα κολλήματα - το Death μόνο σε repeat για μέρες. 2009. Η χρονιά που είχαν τη πρώτη τους επαφή με το ελληνικό κοινό, μέσα από το Ejekt Festival. Ήταν άλλωστε τότε η χρονιά τους. Τότε είχαν κυκλοφορήσει το παρθενικό τους άλμπουμ, με τα κομμάτια «Death» και «To Lose my Life» να κάνουν τη διαφορά και τους White Lies να δημιουργούν σταδιακά το δικό τους κοινό. Ένα κοινό που έμεινε σε εκείνη τη πρώτη τους συναυλία με το στόμα ανοικτό με την αντίθεση - από τη μία είχες απέναντί σου μια τριάδα από πιτσιρίκια και από την άλλη ένα συγκρότημα με έντονη προσωπικότητα. Και το πιο σημαντικό, φωνητικά που ποτέ δεν θα περίμενες να ακούσεις από κάτι 21χρονα. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς. Τότε… Βέβαια πλέον έχει περάσει μια πενταετία και συνολικά 3 άλμπουμ.
VICE: Πάντα αισθάνομαι ότι τα συγκροτήματα που έχουν ένα μελαγχολικό και blues ήχο, όσο απίθανος και αν είναι αυτός, συνήθως είναι πιο αλέγρα και αισιόδοξα από αυτό που φαίνονται. Αλήθεια ή ψέμματα;
Charles Cave: Θεωρώ ότι για να δημιουργήσεις ένα συναίσθημα όπως μελαγχολία σε ένα απτό και ευχάριστο κομμάτι έκφρασης, πρέπει να είσαι ισορροπημένος στην «όλη» σου διάθεση για να βρεις στιγμές ηρεμίας και σκέψης για να το κάνεις. Θα ήταν πολύ δυσκολότερο να ζωγραφίσει κανείς ένα ποτάμι από τη μέση, παρά από το δέλτα του. Ο γενικός κανόνας είναι ότι όσο πιο επιθετική ή αυστηρή είναι η μουσική, τόσο πιο ευχάριστο είναι το συγκρότημα που τη δημιουργεί, διότι εξορκίζουν εκείνα τα συναισθήματα, μερικώς, στη δουλειά τους.
Υπάρχουν πράγματα για τους White Lies που θεωρείς ότι περιστασιακά παρερμηνεύθηκαν από τον τύπο, σχετικά με τη μουσική σας;
Φυσικά, αλλά είμαι ευτυχής που συνέβη αυτό, γιατί θα ήταν τρομακτικό να σκεφτείς ότι άγνωστοι σε καταλαβαίνουν. Είμαστε πολύ ιδιωτικά άτομα που μοιράζονται ένα μικρό μέρος του τι πραγματικά είναι μέσα από τη μουσική μα αυτό δε θα έπρεπε να είναι αρκετό για να κάνεις πολλούς ισχυρισμούς σχετικά με τον χαρακτήρα μας. Πιστεύω ότι η πιο συνήθης παρερμηνευμένη περιοχή των White Lies είναι οι δικές σου ακουστικές συνήθειες. Μεταξύ μας έχουμε μια πολύ περιεκτική βιβλιοθήκη μουσικής για το κάθε είδος, ενώ σπάνια θα ακούσω κάποιον καλλιτέχνη που έχω ακούσει να τον συγκρίνουν με εμάς.
Είχες ποτέ μια αμήχανη στιγμή όπου οι στίχοι σου έρχονταν και ένιωθες «Shit, πρέπει να πάω σπίτι οπωσδήποτε και να γράψω αυτό το τραγούδι»;
Όχι τόσο πολύ με στίχους αλλά με την ιδέα μιας μελωδίας. Κάνω το ίδιο πράγμα με τους περισσότερους ανθρώπους και το τραγουδώ σε ένα φωνογράφο. Πρέπει να εξομολογηθώ ότι νιώθω ακόμη λίγο αμήχανα όταν το κάνω σε ένα γεμάτο café.
Σε περίπου το μισό από το πρώτο σας album συνήθιζα να παρακούω τους στίχους και να περνάω μια διαφορετική εκδοχή όταν το τραγουδούσα μεθυσμένη. Μήπως συμβαίνει αυτό με πολλούς θαυμαστές σας;
Ναι, φυσικά, μπορώ να διαβάσω τα χείλη τους στο μπροστινό μέρος όταν φωνητικά ό,τι τραγουδούσε ο Harry. Αλλά νομίζω ότι είναι υπέροχο και δε σταματά τη μουσική να έχει κάποιο νόημα ή κάποιο συναίσθημα για αυτούς. Ένα album με το οποίο μεγάλωσα ήταν μια συλλογή από Βραζιλιάνικη Samba μουσική όπως συντάχθηκε από τον David Byrne. Συνήθιζα να το τραγουδώ στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου των γονιών μου, χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς τραγουδούσα ή άμα τα φωνητικά μου Πορτογαλικά έβγαζαν κάποιο νόημα μα δε με σταμάτησε από το να απολαμβάνω τη μουσική και να λαμβάνω μια αίσθηση του τι συναισθήματος προσπαθούσε το τραγούδι να διεγείρει.
Ποιο ήταν το τελευταίο πράγμα που σε ενέπνευσε και θα ήθελες να το μεταδόσεις στους αναγνώστες του VICE;
Ένας δίσκος με τίτλο ”The Drop” των Pinkunoizu «περιστρέφεται» συνέχεια στο μυαλό μου.
Το πρώτο σας album είχε τόσο αποφασιστικό ήχο, πως αντιμετωπίσατε την ιδέα αυτή στο studio, προκειμένου να προχωρήσετε και να εξελιχθείτε;
Το πιο οριστικό κομμάτι του ήχου των White Lies θα είναι πάντοτε η φωνή του Harry, κάτι τέτοιο σημαίνει ότι μπορούμε να μεταφέρουμε το μουσικό πήχη λίγο παραπάνω. Νιώθω, ότι ως συγκρότημα έχουμε μια καλή αφετηρία και πυξίδα για το «γούστο» στους ήχους μας, μα ταυτόχρονα δεν φοβόμαστε να κάνουμε ηχηρές δηλώσεις. Θα ήθελα να δω τον τέταρτο δίσκο μας να παίρνει μερικές απρόβλεπτες ηχητικές στροφές.
Παρά το γεγονός ότι το Hoxton Bar & Kitchen είναι συναισθηματικά σημαντικό για τους White Lies, αν είχες τη δυνατότητα επιλογής, θα στόχευες σε μεγαλύτερους χώρους ή μικρότερους με περιορισμένα εισητήρια;
Nιώθω ότι ένα live είναι για τους θαυμαστές μας. Μου αρέσει να παίζω μουσική στη σκηνή μα όχι τόσο πολύ, όσο το γράψιμο και οι ηχογραφήσεις. Έτσι για μένα, πάντα θα θέλω να βάλω τα δυνατά μου για τους θαυμαστές μας ζωντανά. Δώσε τους το καλύτερο δυνατό show. Δε μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα σε «μεγάλους» και «μικρούς» συναυλιακούς χώρου, διότι υπάρχουν μερικοί απαίσιοι μεγάλοι χώροι όπου θα ήταν πολύ καλύτερο να παίζεις για 6 βραδιές σε μικρό στη πόλη παρά για μια σε ένα μεγάλο. Αντίστοιχα, υπάρχουν και μερικοί απαράδεκτοι μικροί χώροι όπου εύχεσαι να είχες πουλήσει περισσότερα εισιτήρια έτσι ώστε να πας κάπου μεγαλύτερα.
Αν η Βρετανία μπορούσε να ψηφίσει για το UKIP, σε ακραίο σημείο θα εξακολουθούσες να αισθάνεσαι ότι θα μπορούσε να είναι ένα μέρος έμπνευσης για σένα; Κοινωνικά τουλάχιστον.
Θα προτιμούσα να μην το σκέφτομαι προς το παρόν. Ποιά είναι τα πράγματα που σου λείπουν όταν φεύγεις από το Λονδίνο;
Μου λείπουν οι άνθρωποι που αγαπώ και ζουν εκεί και μου λείπει το σπίτι μου. Είναι ένα μέρος όπου έχω προσαρμόσει τα πάντα γύρω μου να μου ταιριάζουν και να με διατηρούν χαρούμενο. Ένα μέρος όπου νιώθω εμπνευσμένος να δουλεύω και να διατηρούμαι.
Τι σου αρέσει στην Αθήνα και τι μισείς. Νιώσε ελεύθερος να πεις το οτιδήποτε, δε θα κρίνουμε.
Μου αρέσει η Ακρόπολη, το καλό και η στιγμή αργά το απόγευμα που η ζέστη γίνεται υποφερτή το καλοκαίρι. Δε μου αρέσει η μόλυνση… Δεν είμαι εδώ αρκετό καιρό για να μισήσω κάτι παραπάνω. Ποιό άτομο έχει επηρρεάσει περισσότερο τους White Lies μέχρι σήμερα;
Πιθανώς ο Ed Buller, ο παραγωγός του πρώτου και του τρίτου μας album. Είναι ένα ανεπίσημο μέλος του συγκροτήματος, ένας πολύ σοφός μέντορας, που τον αγαπούμε ειλικρινά.
Έχετε περάσει εντός και εκτός αρκετό χρόνο στο δρόμο. Πως αντιμετωπίζετε το διάλειμμα όποτε καταφέρνετε να πάρετε ένα διάλειμμα από αυτό;
Μπορεί να είναι δύσκολο όταν επιστρέφεις για πρώτη φορά από περιοδεία να προσαρμοστείς. Όταν το κάνω, μου αρέσει να περνώ χρόνο με τα αγαπημένα μου πρόσωπα στις τοπικές pubs, να περπατώ, να μαγειρεύω και να φτιάχνω καφέ. Συγνώμη, δεν υπάρχουν περίεργα hobbies τη δεδομένη στιγμή. Θα μου άρεσε να μάθω ποίηση κάποια στιγμή…
Σε ενοχλεί ή σε κάνει κάπως περήφανο όταν ο ήχος σας συγκρίνεται με κάποιον παρόμοιο μεγαλύτερων συγκροτημάτων;
Δε θα μου άρεσε μόνο αν δε μου άρεσε το εν λόγω συγκρότημα, και θα μου άρεσε μονάχα εαν θαύμαζα το συγκρότημα. Το «μέγεθος» αυτών δε σημαίνει τίποτα.
Αν είχες να επιλέξεις μια στιγμή από την κυκλοφορία του πρώτου σας album μέχρι σίγουρα, ποια θα ήταν;
Ακόμη, πιθανόν όταν περπατούσα στη σκηνή του Heineken Open'er Festival στη Πολωνία, το 2009.