Το Σκέιτμπορτ Κάνει τα Κορίτσια της Καμπούλ να Αισθάνονται Ελεύθερα

FYI.

This story is over 5 years old.

Photo

Το Σκέιτμπορτ Κάνει τα Κορίτσια της Καμπούλ να Αισθάνονται Ελεύθερα

Σε μια χώρα σαν το Αφγανιστάν, που οι γυναίκες απαγορεύεται να ασχολούνται με τον αθλητισμό, το skate έχει κάνει τη δική του επανάσταση.
Kat Lister
Κείμενο Kat Lister
2.2.15

Όλες οι φωτογραφίες είναι μια ευγενική παραχώρηση του Skateistan

Πριν από επτά χρόνια, ο Αυστραλός σκέιτμπορντερ Oliver Percovich προκάλεσε αναταραχή στους δρόμους της Καμπούλ και κατά λάθος άρχισε μια επανάσταση σε επίπεδο φύλων. Η σανίδα και οι τέσσερις ρόδες του προσέλκυσαν την προσοχή των παιδιών γύρω του, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είχαν δει σανίδα ποτέ πριν. Παρατήρησε κάτι ακόμα: τα κορίτσια ενδιαφέρονταν επίσης.

Το Skateistan άρχισε το 2007, όταν ο Percovich ανακάλυψε ένα υπέροχο σημείο για σκέιτ το σαββατοκύριακο, το σιντριβάνι Makroyan - ένα εγκαταλελειμμένο τσιμεντένιο απομεινάρι της σοβιετικής εποχής που βρίσκεται στην καρδιά της Καμπούλ. Καθώς τα παιδιά της περιοχής άρχισαν να μαζεύονται για να τον δουν αλλά και να συμμετάσχουν, η σύντομη επίσκεψη για να δει την φίλη του έγινε δέσμευση να μείνει εκεί όλη την ζωή του.

Ο Percovich διοχέτευσε τις προσπάθειές του στη δημιουργία μίας μη κερδοσκοπικής σχολής σκέιτ στο Αφγανιστάν το 2009. Τώρα υπάρχουν δύο: μία στην Καμπούλ και άλλη μία στο Μαζάρ-ε-Σαρίφ στα βόρεια, κοντά στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Ο στόχος είναι απλός: να χρησιμοποιηθεί το σκέιτμπορντινγκ ως εργαλείο για την ενδυνάμωση και τη χειραφέτηση σε μια χώρα που έχει διαλυθεί μετά από 30 χρόνια συγκρούσεων. Τα παιδιά έρχονται για σκέιτ και μένουν για την εκπαίδευση.

Αυτό όμως που κάνει το Skateistan ακόμα πιο ιδιαίτερο είναι ότι το 45% των 800 μαθητών είναι κορίτσια. Όταν η 19χρονη Nelofar ανεβαίνει στο σκέιτμπορντ και κατεβαίνει πετώντας τη μεγάλη ράμπα μου λέει ότι νιώθει «πολύ γενναία και πολύ δυνατή». Νιώθει ελεύθερη.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Μου αρέσει η φιγούρα 360 flip (περιστροφή της σανίδας κατά 360ο)» λέει γελώντας. Κοιτώντας την Nelofar, με τα γεμάτα ενθουσιασμό μάτια της, καθώς μιλάμε στο Skype από τη σχολή Skateistan στη Μαζάρ-ε-Σαρίφ, της λέω ότι επίσης πιστεύω πως είναι πολύ γενναία.

Η UNICEF χαρακτηρίζει το Αφγανιστάν ως ένα από τα χειρότερα μέρη στον κόσμο για να γεννηθεί μια γυναίκα. Από τα 4 εκατομμύρια παιδιά που δεν είναι εγγεγραμμένα σε σχολείο, το 60% είναι κορίτσια. Και, ενώ οι διεθνείς δυνάμεις συνεχίζουν να αποσύρονται από το Αφγανιστάν, η βία κατά των γυναικών εξακολουθεί να είναι διαδεδομένη. Όταν η Nelofar ανεβαίνει στη σανίδα, σπάει τα όρια των δυο φύλων.

Αυτά τα όρια στο Αφγανιστάν, κατά κύριο λόγο έχουν δημιουργηθεί από κοινωνική σύμβαση και έχουν εφαρμοστεί λόγω της παράδοσης και της πίστης στην οικογένεια. «Ο πατέρας θέτει τους κανόνες για να προστατέψει την τιμή της οικογένειας» εξηγεί η Alix Buck διευθυντής Επικοινωνίας του Skateistan. «Μερικές φορές θα υπάρξει σύγκρουση, αυτό είναι βέβαιο».

Το Skateistan διαπίστωσε το απόλυτο κενό όταν ανακάλυψαν ότι το σκέιτμπορντινγκ εξακολουθεί να είναι ένα σχετικά άγνωστο άθλημα στο Αφγανιστάν. Η ποδηλασία, το ποδόσφαιρο και το πέταγμα χαρταετού μπορεί να εξακολουθούν να είναι κοινωνικά ταμπού για τα κορίτσια το 2015, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς τι είναι στην πραγματικότητα αυτές οι σανίδες. «Θεωρείται περισσότερο παιχνίδι από ότι άθλημα» λέει η Buck. Η άγνοια είναι κάτι περισσότερο από ευδαιμονία για την Nelofar και τα 400 κορίτσια που ανεβαίνουν στις σανίδες τους και κατεβαίνουν πετώντας τις ράμπες του Skateistan κάθε εβδομάδα, φορώντας τις πολύχρωμες μαντίλες τους.

«Πριν να έρθω εδώ δεν γνώριζα για τους σκέιτερ» λέει η Nelofar. «Άκουσα στην τηλεόραση για το σκι αλλά όχι για το σκέιτ!». Ενθαρρυμένη από την θεία της, ήρθε στη σχολή Skateistan για να δει με τα μάτια της τους σκέιτερ. «Αναρωτιόμουν πώς μπορούσαν να κατεβαίνουν από την μεγάλη ράμπα, να μην πέφτουν στο έδαφος και σκεφτόμουν ότι κάτι είχαν στα πόδια τους για να μπορούν να κρατάνε το σώμα τους στην σκέιτμπορντ. Ήταν εκπληκτικό». Δεν μπορεί να σταματήσει να χαμογελάει καθώς μιλάει.

Σήμερα, 18 μήνες αργότερα, η Nelofar δεν είναι απλά μια υπέροχη σκέιτερ, επίσης εργάζεται για το Skateistan και ειδικεύεται στη διαχείριση μαθητών και μέσων ενημέρωσης. Επίσης σπουδάζει για να γίνει γιατρός.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ωστόσο πίσω από τα χαμόγελα, βρίσκεται ο αγώνας. Έξω από το κουκούλι του Skateistan, η ιδέα τα κορίτσια να αθλούνται εξακολουθεί να προκαλεί τριβές μεταξύ του αφγανικού λαού. Έξω, στον κόσμο, οι γυναίκες εξακολουθούν να καταπιέζονται από το παρελθόν. Η Nelofar θυμάται ένα περιστατικό που συνέβη μόλις λίγες μέρες πριν από τη συζήτησή μας. «Πριν από δυο μέρες ήθελα να πάρω μέρος σε έναν αγώνα δρόμου. Τρέξαμε περίπου 10 χλμ αλλά υπήρχε ένα άτομο στην άλλη πλευρά του δρόμου που προσπάθησε να μας ενοχλήσει. Αποφασίσαμε να κάνουμε τον αγώνα μέσα στο Skateistan. Έξω από εδώ είναι πολύ δύσκολο - είναι αδύνατο για τα κορίτσια να κάνουν οποιοδήποτε σπορ».

Το ρήμα «διαταράσσω» είναι η κατάλληλη λέξη για να περιγράψει την διακοπή της αυτό-ανάπτυξης. Πολλά από τα παιδιά που αναζητούν καταφύγιο στο Skateistan προέρχονται από περιβάλλοντα με πολλά προβλήματα, συχνά δουλεύουν στο δρόμο από πολύ μικρή ηλικία, όπως η 10χρονη μαθήτρια της σχολής η Mursal, που μου μιλάει από την Καμπούλ.

«Πριν να έρθω στο Skateistan, η ζωή ήταν τόσο βαρετή για μένα» λέει. «Κάθε μέρα πήγαινα στη δουλειά, πουλούσα τσίχλες. Έπειτα σκέφτηκα: ότι μόνο με την εργασία δεν μπορώ να οικοδομήσω το μέλλον μου». Όπως και η Nelofar, έτσι και η Mursal λέει ότι το σκέιτμπορντινγκ την κάνει να «αισθάνεται ευτυχισμένη», παρόλο που η ευτυχία έχει κόστος. Πρέπει να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι αυτό είναι ένα κορίτσι που δεν έχει ακόμα μπει στην εφηβεία και το οποίο λέει «για να χτίσω το μέλλον μου πρέπει να μελετήσω σκληρά».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ωστόσο φαίνεται ότι οι αντιλήψεις αλλάζουν σιγά-σιγά. Για αρχή, ο πατέρας και τα αδέρφια της Nelofar υποστηρίζουν πλήρως την προσπάθεια της στο σκέιτμπορντινγκ. «Τους αρέσει το σκέιτμπορντινγκ μου» λέει χαμογελώντας. «Με ενθαρρύνουν. Γνωρίζουν πως όλοι έχουν δικαιώματα». Η Mursal είναι επίσης αρκετά τυχερή που έχει μια οικογένεια να την στηρίζει σε αυτό που κάνει. «Πιστεύουν ότι είναι καλό για μένα» λέει. «Για αυτό με στέλνουν στο Skateistan».

Η Buck, επίσης, δικαίως διορθώνει τις δυτικές εικασίες μου -που σε μεγάλο βαθμό βασίζονται στα συγκλονιστικά πρωτοσέλιδα και τα τουιταρίσματα στο @UN_Women- που θεωρώ ότι όλες οι Αφγανές είναι «μόνες» τους στον αγώνα για ταυτότητα και ανεξαρτησία. «Δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ποικιλία εμπειριών και ποικίλα επίπεδα συντηρητισμού από τα οποία μπορεί να προέρχονται τα κορίτσια» λέει.

Όταν ρωτάω την Nelofar για το τι ελπίζει να γίνει για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν το 2015, λέει ότι «το όνειρό μου είναι όλοι να μπορούν να αθληθούν, κυρίως τα κορίτσια στο δρόμο και κανείς να μην τα ενοχλεί. Ας ελπίσουμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν».

Την ελπίδα της μοιράζεται και ο πατέρας της, ο οποίος λέει «Πήγαινε, κόρη μου, χτίσε το μέλλον σου».

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.