Με τη Μαρία Σολωμού πήγαμε σε ένα άδειο υπόγειο κλαμπ με νέον φώτα, για να κάνουμε τη φωτογράφιση. Αμέσως άρχισε να χορεύει χωρίς μουσική, να σιγοτραγουδάει και να γελάει. Ήταν σαν να μας προσκαλούσε σε ένα πάρτι που μόνο εκείνη έβλεπε. Νευρώδης, αεικίνητη, ανυπόμονη και πάρα πολύ ζωντανή. Ακόμα και να τη βάλεις να συζητήσει για το πιο βαρετό θέμα του κόσμου, εκείνη θα παθιαστεί λες και πάντα ήθελε να το αναλύσει.

Μιλάει δυνατά, με έντονες χειρονομίες και θεατρικότητα, και θέλεις να την κοιτάς. Ίσως το πολύ δικός της ύφος ομιλίας και ο τρόπος που λέει τις ιστορίες της, ενώ παθιάζεται όταν διαβάζει τα ερωτικά προβλήματα του κόσμου, κάνει το «Όσα ξέρει η Μαρία» ένα από τα πιο πετυχημένα ελληνικά podcast – μέσο που η ίδια αγάπησε πολύ στην πορεία.

«Περνάω στη ζωή μου διάφορες φάσεις που πηγαίνω ευθεία, κάνω ξαφνικά ένα “κρακ’’ και το κόβω αριστερά. Έχω μια πεπατημένη, ξαφνικά λέω “όχι’’. Και αλλάζω». Αυτή είναι μια φράση από τη συζήτησή μας που νομίζω σκιαγραφεί την προσωπικότητά της και την ανάγκη της για πολλή ζωή.

Η Σολωμού το ξέρει ότι έχει πολλούς fans και πολλούς haters. Όπως λέει και η ίδια, υπάρχει κόσμος που στον δρόμο τη φωνάζει «είδωλο» και της λέει πόσο δίκιο έχει, και άλλοι που της στέλνουν υβριστικά μηνύματα στα social media.

Πριν μερικούς μήνες τόλμησε να πει ότι νιώθει πολυγαμική και πως όταν ήταν 20 χρονών φλέρταρε πολύ και δεν είχε μόνο έναν σύντροφο. Το μένος, οι χυδαίες προσβολές και οι ύβρεις που δέχτηκε στα social media ήταν αδιανόητα. Η συγκεκαλυμμένη ή ανοιχτή κριτική από μερίδα των media ήταν επίσης σφοδρή.

Φαίνεται ότι δεν της συγχωρείται που ως γυναίκα μιλάει κανονικά για το σεξ και τις σχέσεις, χωρίς να υποκρίνεται την ηρωίδα κάποιου ρομαντικού μυθιστορήματος. Η ηθοποιός είναι λες και σπάει κάποια άτυπη ομερτά ψεύτικου πουριτανισμού μπροστά στα φώτα και γι’ αυτό πρέπει να τιμωρηθεί, αφού δεν ταιριάζει στο παλιακό αφήγημα που επιβιώνει ακόμα για τις γυναίκες.

Ακολουθεί μια συζήτηση για όλα: Τη βιτριολική «Ράνια» των “Singles’’, ρόλο που με έναν τρόπο υιοθέτησε στη ζωή της χωρίς να το καταλάβει και που θα ήθελε να ξανακάνει στην τηλεόραση, το age-shaming που έχει δεχτεί και τις θεωρίες της Μαρίας για τον έρωτα, τις σχέσεις και τους βολικούς «λάκκους» που πέφτουμε και δεν θέλουμε να βγούμε.

VICE: Πιστεύεις ότι αυτές οι τόσο μεγάλες αντιδράσεις, όταν μίλησες υπέρ της πολυγαμίας, ήταν slut-shaming; 
Μαρία Σολωμού: Ναι, ήταν. Αυτό που λέω πάντα είναι «παιδιά, μη σχολιάζετε από μισή ατάκα, ακούστε όλο το podcast, διαβάστε όλη τη συνέντευξη». Δεν μπορείς από έναν τίτλο να σχολιάσεις. Δεν το περίμενα όταν είπα την ατάκα, το θεώρησα πολύ φυσιολογικό από τη στιγμή που το νούμερο ένα πρόβλημα των γυναικών που μου στέλνουν στο podcast είναι η πολυγαμία των ανδρών. Γιατί να μην υπάρχει το αντίστοιχο για τις γυναίκες; Με κάποιες πάνε αυτοί οι άνδρες. Υπάρχουν κάποιες γυναίκες εκεί έξω.

Πού είναι το περίεργο ρε παιδάκι μου; Υπάρχει κόσμος που λέει «εγώ αυτόν θέλω και μ’ αυτόν θα πεθάνω. Τέλειο. Αλλά υπάρχει και το άλλο, το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει, ούτε έχει νόημα να λέμε «ναι, αλλά δεν το κάνουν όλοι». Φυσικά, δεν το κάνουν όλοι. Ευτυχώς που δεν είναι όλοι, γιατί αυτό θέλουμε να πετύχουμε, τον άνθρωπο με τον οποίο θα είμαστε ο ένας για τον άλλον. Όλοι γι’ αυτό πάμε. Η προσπάθεια μέχρι να το πετύχεις -αν το πετύχεις- έχει πολλά. Δεν ξέρεις ποτέ. Πάντα, όμως, ελπίζεις. Αλλιώς θα καθόσουν σπίτι σου και θα έλεγες «ας κάτσω με αυτόν τον μαλάκα, γιατί κι ο άλλος μαλάκας θα είναι».

Έχω συνηθίσει πολύ το αρνητικό σχόλιο, όπως και το θετικό. Είναι τόσο ακραία τα σχόλια κι από τις δύο πλευρές, που είναι αδιανόητο. Δηλαδή, αν δεις μηνύματα που μου έρχονται, υβριστικά και μηνύματα αγάπης, είναι πραγματικά ακραία και τα δύο.

Τα ακραία αρνητικά σχόλια δείχνουν κάτι προσωπικό που δεν το δέχομαι, γιατί δεν έχει να κάνει με μένα. Έχει να κάνει μόνο με τους άλλους, τα προβλήματά τους και το τι προβολές κάνουν. Θα δεχτώ οτιδήποτε έχει μια βάση, να μου πει ο άλλος «διαφωνώ», όχι «πήγαινε σπίτι σου και πλύνε κάνα πιάτο». Το έχω ακούσει αυτό κατά κόρον, είναι το πιο light αυτό. Αν δεις τι μου γράφουν, θα σου σηκωθεί η τρίχα.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι στην αναζήτηση ενός συντρόφου, αλλά υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που είναι πολυγαμικοί εν γνώσει των παρτενέρ τους και ειλικρινείς με όλους.
Ακριβώς. Μπορεί να είσαι πολύ ξεκάθαρος για το ότι δεν θέλεις σχέση. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι της σχέσης, οπότε θέλουν να περνάνε καλά. Αν περάσουν καλά και με σένα και με άλλους/ες δεν σε αφορά, γιατί δεν έχετε σχέση. Το πρόβλημα αρχίζει όταν υπάρχει κοροϊδία.

Εσύ έχεις περάσει από αυτή τη φάση του ξεκαθαρίσματος, του τύπου «δεν θέλω σχέση, περνάμε ωραία, αλλά δεν είμαστε μαζί».
Ναι, το έχω ζήσει αρκετές φορές στη ζωή μου. Έχω κάνει και μεγάλες σχέσεις. Και μετά από πολλά χρόνια, κάποια στιγμή λες «θέλω λίγο να κάτσω μόνη μου». Αυτό δεν σημαίνει ότι θα μονάσω κιόλας. Κοιτάω να είμαι αρκετά ξεκάθαρη.

«Άμα κοιτάξω πίσω, θα άλλαζα ελάχιστα από τα πράγματα που έχω πει».

Είναι όμως και μια παγίδα αυτό το ξεκάθαρο, γιατί ξαφνικά γίνεται καραμέλα. Ο άλλος μπορεί να το ακούσει και να τσιτώσει κατευθείαν, σε φάση «θα σου δείξω τώρα εγώ». Και μετά γυρίζει όλο το πράγμα και γίνεται κάτι άλλο, για το οποίο δεν είχες «υπογράψει». Δεν ξέρεις ποτέ πώς μπορεί να εξελιχθεί και το χαλαρό, αλλά οφείλω να είμαι ειλικρινής και να σου πω ότι δεν ψάχνω κάτι.

Το δέχονται οι Έλληνες άνδρες αυτό το «δεν θέλω σχέση»;
Δεν μου το έχουν πολυδεχτεί, γιατί έχουν αυτό το «θα σε κάνω εγώ να θες». Δεν έχω ξεκινήσει ποτέ σχέση μου λέγοντας «και τώρα εμείς οι δύο είμαστε μαζί». Δεν έχω κάνει ποτέ κανένα τέτοιο ξεκαθάρισμα. Πήγε από μόνο του. Ξαφνικά βρίσκεσαι με έναν άνθρωπο και έχει περάσει κάποιος χρόνος. Και λες «τι έγινε ρε παιδιά; Εγώ εδώ πέρα ήρθα για πλάκα». Προέκυψε. Δεν μπορείς να προεξοφλήσεις τίποτα.

Μιλούσες έτσι ανοιχτά για τις σχέσεις από πολύ παλιά, σε μια εποχή πολύ διαφορετική, όταν και τα μίντια ήταν πολύ πιο άγρια στον τρόπο που αντιμετώπιζαν κάποια πράγματα.
Άσ’ το. Έχω φάει «ξύλο» σε κάθε συνθήκη. Και τώρα που υπάρχει χειραφέτηση σοβαρή, που οι γυναίκες μιλάμε και παλιά που δεν λέγαμε τίποτα, το έχω φάει το shaming από παντού εγώ. Έχω φοβερή εξοικείωση με αυτό. Δεκαοχτώ χρόνια τρώω «ξύλο». Το πρώτο που με τάραξε πάρα πολύ ήταν αυτό το «με ποιον βγαίνω, με ποιον τα έχω». Πανικός, έκλαιγα, έλεγα «Χριστέ μου, μας βγάλανε στην τάδε εκπομπή»! Δεν καταλάβαινα από πού κι ως πού, ή γιατί.

Σε ό,τι αφορά στις συνεντεύξεις, από ένα σημείο και μετά, νιώθεις χαλαρός και μιλάς όπως θα μίλαγες στους φίλους σου. Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Το μαθαίνουμε όλοι με τον δύσκολο τρόπο.

Εγώ θεωρώ πως ό,τι έχω πει, έρχεται και επαληθεύεται. Δεν λέω τρέλες. Άνθρωποι μπορεί να διαφωνούν 100% μαζί μου, αλλά είναι πράγματα τα οποία μια μερίδα του κόσμου τα κάνει και τα ασπάζεται. Επίσης, υπάρχουν αυτοί που κάνουν ότι δεν συμβαίνουν. Υπάρχει πολύ αυτό.

Το να μάθεις να μιλάς με φίλτρο είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα. Προσπαθώ ακόμα να το μάθω, αλλά άμα κοιτάξω πίσω, θα άλλαζα ελάχιστα από τα πράγματα που έχω πει, αυτήν τη στιγμή.

Θυμάμαι τι είχες ακούσει όταν είχες τολμήσει να πεις για την εγκυμοσύνη ότι δεν ήταν μια εύκολη περίοδος, σε μια εποχή που έτσι και ανέτρεπες την εικόνα της τρισευτυχισμένης μαμάς και του happy family έπεφταν όλοι να σε φάνε.
Τώρα, οι γυναίκες επιβάλλεται να είναι πιο ειλικρινείς για αυτά τα θέματα. Τότε ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Δεν θα ξεχάσω, εκείνη την εποχή, υπήρχε ένα περιοδικό που φωτογραφίζονταν τα ζευγάρια στο εξώφυλλο και μέσα οι φωτογραφίες ήταν τύπου ταινία. Έτσι είναι το happy family με το σπίτι τους και τα παιδιά τους, πάρα πολύ ωραία.

Δεν το έκανα ποτέ αυτό, γιατί δεν το πιστεύω καταρχάς και επίσης, δεν ήθελα να υπάρχει η φωτογράφιση μιας σχέσης που δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει. Υπήρχε αυτό το happy family, του 1950, όλη τη δεκαετία του 2000. Ντυμένη, βαμμένη, φτιαγμένη, μαγειρεύω στην καινούργια μου κουζίνα. Ο σκύλος παίζει στα πόδια, το μωρό το κουνάω με το ένα χέρι, κάνω multi-tasking.

Κλαίω! Δεν υπάρχει αυτό, πιστεύω δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν όλο façade (σ.σ προσωπείο). Τότε αν το έλεγες αυτό, που το είχα ψιλο-πει, σου απαντούσαν ότι τι είναι αυτά που λες – οι ίδιοι που ξέραμε από πίσω τι έκαναν. Αυτό με ενοχλεί εμένα, η υποκρισία. Δεν μπορείς να κουνάς το δάχτυλο, όταν εσύ είσαι ο χειρότερος του χωριού.

Είπες ότι έχει αλλάξει η εποχή και τώρα τρως άλλου είδους «ξύλο». Τι εννοούσες;
Όταν βγήκα και είπα ότι και οι γυναίκες είμαστε πολυγαμικές, τα άκουσα πολύ έντονα από τη μία πλευρά, από την άλλη όχι. Αν αυτό το έλεγα παλιά, θα τα άκουγα από παντού, θα σηκώνονταν τα μάρμαρα να με πλακώσουν. Ό,τι και να πω, πάλι θα βρεθεί ο κόσμος που θα κρίνει.

Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος εκεί έξω, που δεν καταλαβαίνει τι πάει να πει ίσα δικαιώματα. Υπάρχει και η άλλη πλευρά, η οποία είναι ο υπερφεμινισμός – που ούτε με αυτό συμφωνώ. Κάποια στιγμή, πρέπει να παλαντζάρει κάπου. Δηλαδή, οι γυναίκες είναι γυναίκες και οι άνδρες είναι άνδρες, αρκεί να έχουν τα ίδια δικαιώματα.

Αν μου ανοίξεις την πόρτα, δεν σημαίνει ότι θα σου ρίξω χαστούκι, γιατί είμαι γυναίκα και δεν είμαι άχρηστη. Είναι στοιχειώδης ευγένεια και τρόποι. Άλλο αυτό και άλλο το ότι εννοείται πως έχω δικαίωμα να είμαι μητέρα μόνη, ανύπαντρη καριερίστα και το ότι πρέπει να πληρώνομαι το ίδιο με έναν άνδρα που έχει αντίστοιχη θέση, ή να έχω το δικαίωμα να έχω δέκα εραστές όπως κι εσύ και χίλια δυο άλλα.

Σωματικά και μυϊκά είμαστε αλλιώς φτιαγμένοι, από άλλα υλικά. Ούτε το ίδιο ύψος έχουμε, υπάρχουν βασικά χαρακτηριστικά διαφορετικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι εν δυνάμει, δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά που κάνει ένας άνδρας. Σε μια μετακόμιση που έκανα, είχε έρθει μια κοπέλα από τη μεταφορική, η οποία σήκωνε πάρα πολλά κιλά. Γιατί όχι;

Θα έλεγες ότι είσαι φεμινίστρια;
Ναι, είμαι φεμινίστρια. Είμαι τελείως στη μέση όμως. Δεν τον θέλω τον υπερφεμινισμό καθόλου. Θα μπορούσα να δουλεύω εγώ και να είναι ο υποτιθέμενος άνδρας μου σπίτι να μεγαλώνει το παιδί. Όμως, προτιμώ να δουλεύουμε και οι δύο – όχι ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι λιγότερες. Θεωρώ ότι δουλειά του άνδρα είναι να παρέχει ασφάλεια, με όποιον τρόπο, είτε είναι συναισθηματική, είτε είναι πρακτική.

Το ταμείο βέβαια πάντα είναι στη μέση. Εγώ δεν έχω ζήσει ποτέ το «εγώ είμαι ο άντρας του σπιτιού, εγώ πληρώνω τα πάντα κι εσύ κάτσε να πλύνεις πιάτο». Δεν το ξέρω αυτό πώς είναι. Επίσης πάντα ήμουν ανεξάρτητη κι έτσι πρέπει να είναι. Δεν υπάρχει περίπτωση εγώ να εξαρτώμαι από έναν άνδρα.

«Υπάρχει σοβαρό age-shaming, πράγμα που δεν καταλάβαινα όταν ήμουν μικρότερη».

Δώρα γίνονται και από τις δύο πλευρές. Αν υπάρχει πολύ μεγάλη ψαλίδα, οικονομική διαφορά σε ένα ζευγάρι, συνήθως λέμε ότι καλό είναι το υψηλότερο οικονομικό στάτους να είναι του άνδρα, γιατί αλλιώς αρχίζουν τα προβλήματα. Όταν ο άνδρας δεν μπορεί να εξασφαλίσει το φαγητό στο σπίτι, αυτό το παλιό, παθαίνει ένα είδος κλονισμού του ανδρισμού του.

Πραγματικά, το μοτίβο μπορεί να αλλάξει, σε εκατό χρόνια θα είμαστε αλλιώς. Αλλά ακόμα και τώρα, νέα παιδιά έχουν αυτήν τη μενταλιτέ του ότι πρέπει να φροντίσουν εκείνοι τη γυναίκα. Εγώ πάντως ποντάρω περισσότερο στη συναισθηματική φροντίδα, όχι την οικονομική.

Είναι σημαντικό, όμως, αυτό το κόμπλεξ που περιγράφεις ότι μπορεί να νιώθει ένας άνδρας για τον οποιοδήποτε λόγο, να μην τον οδηγεί σε λάθος συμπεριφορές.
Όταν νιώθεις κατώτερος, για οποιονδήποτε λόγο, είναι δικό σου πρόβλημα. Σαφέστατα κάποια στιγμή μπορεί να είναι και αντικειμενικό πρόβλημα, αλλά το 80% είναι αυτού που το νιώθει. Εγώ έχω συναντήσει άνδρες που μπορεί να έβγαζαν περισσότερα λεφτά από εμένα σε διάφορες φάσεις της ζωής τους κι ένιωθαν κατώτεροι.

Έγραψα το όνομά σου στο Google για να δω τι βγαίνει πρώτα και είδα ότι είναι η ηλικία.
Βέβαια, μάθαμε την ηλικία μου από τότε που βγήκαν οι φήμες για υποτιθέμενη σχέση μου με γνωστό ράπερ. Τότε μάθαμε και την ηλικία μου, γιατί πριν κανείς δεν την ήξερε. Από πέρσι γραφόταν «Η 47χρονη ηθοποιός με τον 30χρονο ράπερ»!

Γιατί πιστεύεις ότι ασχολήθηκαν τόσο πολύ με το πόσο χρονών είσαι;
Γιατί υπάρχει σοβαρό age-shaming, πράγμα που δεν καταλάβαινα όταν ήμουν μικρότερη, όπως και κανείς. Άκουγα μεγαλύτερες συναδέλφους να λένε ότι δεν υπάρχουν ρόλοι όταν μια γυναίκα μεγαλώνει κ.λπ. Τι λέτε παιδιά; Αυτό δεν υπάρχει! Η φωτογραφία της γιαγιάς μου ή της μάνας μου στα 50 δεν έχει καμία σχέση με το πώς είναι οι γυναίκες σήμερα. Μεγαλώνουμε, δεν γερνάμε.

Δεν είναι οι ρυτίδες αυτές που μας δείχνουν μεγάλες. Έχω δει τριαντάχρονες με πιο πολλές ρυτίδες από μένα. Δεν σημαίνει τίποτα αυτό. Είναι το μέσα, η libido, η διάθεση για ζωή, για να κάνεις πράγματα. Αυτό που μεγαλώνουμε και βαραίνουμε, εγώ δεν θα το κάνω.

Ο έμμεσος σχολιασμός μπορεί να είναι και ο πιο επικίνδυνος.
Ναι. Είμαι ένας άνθρωπος που ούτε έχω ιδιαίτερη ιδέα για τον εαυτό μου, ούτε τίποτα. Ξέρω πολύ καλά πώς είμαι και ποια είμαι. Ξέρω, επίσης, ότι έχω φίλους 25 χρονών, που σημαίνει ότι είναι πολύ ώριμοι για την ηλικία τους και ότι μας δένουν πάρα πολλά. Ποτέ δεν είπα ότι είναι πάρα πολύ μικρός, τι θα πω μαζί του, σε οποιοδήποτε είδος σχέσης, είτε επαγγελματική είτε προσωπική. Σε εκατό χρόνια θα έχουν λυθεί και αυτά τα προβλήματα. Προς το παρόν όχι.

Το να είσαι νέος είναι μια κατάσταση εγκεφαλική. Δεν θεωρώ ότι ένα νούμερο σε προσδιορίζει και δεν μου αρέσουν τα νούμερα, είτε είναι τα κιλά, είτε είναι η ηλικία, είτε είναι τα λεφτά. I am sorry, δεν με προσδιορίζει ούτε ένα νούμερο, ούτε ένας άνδρας.

Ούτε μια σχέση σε προσδιορίζει, εννοείς.
Ακριβώς. Έχω δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και χωρίς πολλά πολλά. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύει ο κόσμος. Δεν μπορώ να υποστηρίξω το ζευγάρι της χρονιάς. Δεν με ενδιαφέρει. Τι πιστεύετε; Πιστεύετε ότι έχω σχέση; Μπράβο σας!

Στο podcast σου, ο κόσμος σού στέλνει τα ερωτικά του προβλήματα. Έχεις αυτόν τον ρόλο και στη ζωή σου, δηλαδή οι φίλοι σου έρχονται σε σένα για ερωτικές συμβουλές;
Όχι. Εντάξει, πάντα λέμε με τις φίλες τα γκομενικά. Εγώ είμαι ο άνθρωπος που θα μου πεις το πρόβλημά σου και θα σου πω ότι έχεις πέσει στον λάκκο, αλλά δεν θα σου πω «φύγε» γιατί προφανώς κάτι συμβαίνει και δεν μπορείς να το κάνεις. Δεν είμαι εγώ αυτή που θα σου αλλάξει το μυαλό, εγώ θα σου επισημάνω την κατάσταση. Δεν είμαι η φίλη που θα σου σπάσει τα αρχίδια, με λίγα λόγια.

Ξέρουμε τι μας κάνουν οι άλλοι, ξέρουμε τι τραβάμε, δεν είμαστε ηλίθιοι. Απλώς, μερικές φορές, δεν μπορούμε να φύγουμε. Όταν μπορούμε, θα προχωρήσουμε.

«Μας είναι οικείο το χάλι. Το ίδιο και με τα κόμματα. Γι’ αυτό ψηφίζουμε τους ίδιους μαλάκες συνέχεια».

Γιατί δυσκολευόμαστε να φύγουμε από τον λάκκο, ακόμα κι όταν ξέρουμε ότι πρέπει;
Είναι βολικά στον λάκκο, είναι μαλακά. Είναι πιο δύσκολο να φύγεις από το χάλι, παρά απ’ το πολύ καλό. Το πολύ καλό δεν το περιμένεις, λες για λίγο θα είναι, είσαι ετοιμοπόλεμος/η. Ενώ στο κακό λες «κάτσε μωρέ, πού να πάω», θα γίνει μαναφούκι κι αν πάω αλλού, θα είναι πάλι χάλια. Είναι οικείο το χάλι.

Προτιμάμε το οικείο κακό απ’ το άγνωστο δηλαδή;
Ναι, ναι, το ίδιο και με τα κόμματα. Γι’ αυτό ψηφίζουμε τους ίδιους μαλάκες συνέχεια. Δεν τον ξέρω τώρα τον άλλον, μήπως αν τον ψηφίσω κάνει άλλες μαλακίες, ενώ τις μαλακίες που κάνουν αυτοί τις ξέρω.

«Μπήκα στη ‘‘Ράνια’’ και από ένα σημείο και μετά που τελείωσε αυτό, συνέχισα την περσόνα της πολύ έντονα, με όλη της τη μαυρίλα».

Έχεις περάσει κι εσύ πολλές φορές από τέτοιες φάσεις στη ζωή σου, δηλαδή να προτιμάς να μένεις λίγο στον λάκκο, να βασανίζεσαι;
Βέβαια, συνέχεια. Πάντα έχεις έναν λόγο που μένεις εκεί πέρα. Προφανώς, το αντιστάθμισμα μπορεί να είναι κάτι πολύ θετικό, που λες θα το «φάω», γιατί το υπόλοιπο είναι πολύ καλό. Φυσικά, μπορεί να είναι και δική σου ανασφάλεια. Πιστεύεις ότι αυτό είναι για σένα, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο, πιστεύεις ότι σου αξίζει, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ισχύει.

Σε άλλες περιπτώσεις, πιστεύεις ότι θα αλλάξει. Δεν αλλάζει! Ή αν αλλάξει, θα είναι για έναν μήνα, προτού να επανέλθει στο default mode. Tο default mode το έχω εκτιμήσει πάρα πολύ. Παλιότερα δεν ήξερα τι είναι, το έμαθα στη ζωή.

Εσένα το default mode σου ποιο είναι, αλήθεια;
Δεν είμαι σίγουρη. Νομίζω το default μου, που το παλεύω πολύ τα τελευταία χρόνια, είναι η μαυρίλα. «Α, θα βρέξει; Θα πλημμυρίσουμε».

Ένας πεσιμισμός, ας πούμε.
Ναι, μου έχει μείνει αυτό αμανάτι από τη Ράνια – είναι τα κατάλοιπα. Αυτόν τον ρόλο τον κατάπια, με βόλεψε πάρα πολύ και μ’ άρεσε. Τη γούσταρα αυτή τη μαυρίλα που είναι σαν να παίζεις σε μαύρη κωμωδία όλη σου τη ζωή. Αυτό που συνειδητοποίησα από ένα σημείο και μετά είναι ότι υπάρχει και το φως – κι εκεί υπάρχει χιούμορ και διαφορετικότητα.

Σ’ επηρέασε η Ράνια τόσο πολύ;
Μπήκα στη Ράνια κι από ένα σημείο και μετά που τελείωσε αυτό, συνέχισα την περσόνα της πολύ έντονα, με όλη της τη μαυρίλα. Ξύπνησα πολύ αργότερα. Με επηρέασε πάρα πολύ αυτή η περσόνα, διότι τη χτίσαμε μαζί. Στην αρχή, δεν ήξερα από πού να την πιάσω, αλλά από όταν κατάλαβα το τουίστ της υπόθεσης ήταν all-time favourite ο χαρακτήρας αυτός.

Ο κόσμος για πολλά χρόνια νόμιζε ότι στη ζωή σου είσαι όπως η ηρωίδα των ‘’Singles’’, σε ταύτιζε πάρα πολύ με αυτόν τον ρόλο.
Ακόμα νομίζουν ότι είμαι η Ράνια. Μου στέλνουν μηνύματα και μου λένε «είσαι η Ράνια, η Ράνια δεν ήταν ρόλος». Δεν είμαι. Ούτε φωνακλού είμαι ιδιαίτερα. Τι γίνεται; Μπερδεύεται ο κόσμος, γιατί εγώ μιλάω πάντα έντονα, είτε θα πω κάτι καλό είτε κάτι κακό. Είμαι έντονη προσωπικότητα. Ανεβάζω ντεσιμπέλ. Δεν είναι από τσαντίλα, αλλά τα site γράφουν «Έξαλλη η Σολωμού». Καμία σχέση, απλώς έτσι μιλάω. Πρέπει να είμαι άγρυπνη τρία εικοσιτετράωρα για να μιλάω σε χαμηλή ένταση.

Υπάρχει μια «θεωρία της Ράνιας» που έγινε και θεωρία της Μαρίας;
Πολλές. Και η νούμερο ένα θεωρία ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν το τάβλι: πόρτες, πλακωτό και φεύγα. Και η θεωρία ότι οι σχέσεις είναι σαν οδηγείς στην εθνική με μια κουβέρτα στο παρμπρίζ. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος πρόκειται να πέσει πάνω σου με 100χλμ. την ώρα. Προσκυνώ. Και πολλά-πολλά άλλα.

Θα σκεφτόσουν ποτέ την επιστροφή της Ράνιας στην τηλεόραση;
Εγώ θα το έβλεπα, ναι, δεν ξέρω αν θα το έβλεπε ο συγγραφέας. Πόσες φορές του το έχουν ζητήσει; Πόσες φορές το λέμε; Μας το ζητάνε συνέχεια, ακόμα και τώρα, αλλά δεν είναι στο χέρι μας. Αν ήταν στο χέρι μας, θα είχε γίνει.

Εσύ θα το έκανες δηλαδή;
Κάτω από συνθήκες, ναι, γιατί πολλές φορές τα sequel δεν πάνε καλά. Δεν είναι κάτι που έχει την επιτυχία του αρχικού, σε αρκετές περιπτώσεις. Πρέπει να κινηθείς πολύ αμερικάνικα και έξυπνα. Δεν είναι ανέφικτο όμως. Μπορείς να δείξεις τους χαρακτήρες 20 χρόνια μετά, άνετα. Θα δούμε τώρα.

Τα τελευταία τρία χρόνια έχεις κάνει ένα διάλειμμα από την υποκριτική. Τώρα είσαι σε φάση που θες να επιστρέψεις;
Τώρα αφουγκράζομαι λίγο τις καταστάσεις. Δεν θα βιαστώ να δουλέψω για να δουλέψω, για να είμαι στα πράγματα. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Μακάρι να κάτσει κάτι, το οποίο θα το νιώσω.

«Σε όποια δύσκολη φάση της ζωής μου έχω βρεθεί, την έχω τερματίσει. Είμαι ή του ύψους ή του βάθους».

Τα τελευταία χρόνια, φαντάζομαι σου γίνονται προτάσεις που δεν σε αφορούν;
Όχι τρελά πολλές προτάσεις, γιατί έχει διαρρεύσει ότι εγώ μετά την καραντίνα είπα «δεν θέλω άλλο». Αυτό ήταν ένα σοβαρό στοπ που έκανα στη δουλειά μου. Μπούχτισα περίεργα, γιατί εγώ από 1998 δεν είχα μείνει ποτέ χωρίς δουλειά. Το πρώτο κενό που έχω κάνει στη ζωή μου ήταν η «κορόνα».

Υπήρχε ποτέ κάποια φάση στη ζωή σου που να είπες ότι «δεν αντέχω άλλο, δεν την παλεύω», σε οποιοδήποτε τομέα;
Πάρα πολλές φορές. Σε όποια δύσκολη φάση της ζωής μου έχω βρεθεί, την έχω τερματίσει. Είμαι ή του ύψους ή του βάθους. Δηλαδή, ακόμια κι αν ξέρω ότι δεν περνάω καλά, θα κάτσω εκεί να το εξαντλήσω. Αυτό που λένε οι Αμερικάνοι “quit while you are ahead’’, δεν το κάνω. Όσες φορές το έχω κάνει, έχω κάνει τον σταυρό μου κι έχω πει «σώθηκα».

Δεν πρέπει να κάτσεις να το πολυσκεφτείς, πρέπει να φύγεις γρήγορα, γιατί αλλιώς το μυαλό θα σου πει «κάτσε μωρέ εδώ, βολικά είναι». Τις περισσότερες φορές στη ζωή μου δεν έχω φύγει όταν έπρεπε και το έχω εξαντλήσει μέχρι να φτάσει το πράγμα στον πάτο και να πω «θα πεθάνω, κάτι πρέπει να κάνω».

Εννοείς και σε σχέσεις και σε συνεργασίες που δεν δούλευαν, προσπαθούσες τρομερά πολύ να τις κάνεις να δουλέψεις;
Σε όλα, ναι, με έναν τρόπο που δεν μπορώ να πω ότι ήταν και ο πιο σωστός. Δυστυχώς για να δουλέψει κάτι που δεν είναι καλό, κάνεις ότι δεν βλέπεις το πρόβλημα, το βάζεις κάτω από το χαλί. Ό,τι χειρότερο.

Είχα μια περίοδο πάρα πολύ δύσκολη, αλλά είναι πολύ προσωπική. Ήταν σοβαρό χαστούκι. Ενώ είχα μια πεπατημένη, ξαφνικά είπα «Όχι. Και τώρα αλλάζω».

Εγώ το κάνω αυτό εκεί που οι άλλοι κοιμούνται. Εκείνη η περίοδος ήταν τόσο δύσκολη που έπρεπε να γίνει η αλλαγή κι έγινε απότομα. Κάποια στιγμή δυσκόλεψε τόσο πολύ που είπα «τώρα, άλλο» κι έγινε το επόμενο δευτερόλεπτο, χωρίς υποχώρηση.

«Μεγάλωσα με το παραμύθι της πριγκίπισσας με τα ξανθά μαλλάκια και αναρωτιόμουν γιατί οι πριγκίπισσες έχουν αυτά τα μαλλάκια και άσπρο δέρμα, κι εγώ είμαι κατίμαυρη».

Και σου βγήκε η αλλαγή;
Με πολύ μεγάλη δυσκολία. Έτσι κι αλλιώς, όμως, δύσκολο ήταν και αυτό που πέρναγα πριν.

Αναρωτιέμαι αν μικρότερη, στην εφηβεία ας πούμε, προσπάθησες να χωρέσεις στο καλούπι της κόρης δικαστικού, του καλού κοριτσιού, μέχρι να το ανατρέψεις;
Όχι, δεν μπορούσα. Μέχρι τα 12 ήμουν ένα πολύ καλό και μοναχικό παιδάκι, πολύ εσωτερική και κολλημένη στη μαμά μου. Νομίζω στα 12 έπαθα μετάλλαξη, εσωτερική και εξωτερική. Τότε άρχιζα να μοιάζω λίγο περισσότερο με κορίτσι, γιατί δεν έμοιαζα.

Μην ξεχνάς ότι εγώ μεγάλωσα με το παραμύθι της πριγκίπισσας με τα ξανθά μαλλάκια και αναρωτιόμουν γιατί οι πριγκίπισσες έχουν αυτά τα μαλλάκια και άσπρο δέρμα, κι εγώ είμαι κατίμαυρη. Τα ωραία κοριτσάκια ήταν τα ξανθά κοριτσάκια και εγώ ήμουν μονίμως κάτι πολύ ιδιαίτερο.

Μεγαλώνοντας, εκεί γύρω στα 12, στο Γυμνάσιο, συνειδητοποίησα ότι όταν πρόσεξα την εμφάνισή μου λίγο παραπάνω, αυτό το ιδιαίτερο έκανε εντύπωση, επειδή άρχισα ταυτόχρονα να είμαι και πιο εξωστρεφής. Τώρα μιλάμε για μια δεκαετία, late 80s-90s, που ήμουν η weird-looking του σχολείου. Δεν υπήρχαν πολλά κορίτσια σαν και μένα. Αγάπησα τα μαλλάκια μου από ένα σημείο και μετά, γιατί έβλεπα ότι τα είχα μόνο εγώ.

Δεν ήσουν ποτέ η ωραία του σχολείου;
Ποτέ δεν ήμουν η ωραία του σχολείου. Καλά, στο Γυμνάσιο προσπαθούσα να γίνω κορίτσι. Κάποια στιγμή, στη Β’ ή στη Γ’ Γυμνασίου κούρεψα το μαλλί μου τόσο, αντρικό!

Δεν ήθελες να έχεις σγουρά μαλλιά;
Δεν ξέρω τι έπαθα. Ήμουν με αγορέ μαλλί και φόρμες, όπως είμαι και τώρα. Στο Γυμνάσιο με θυμάμαι με φόρμες και αθλητικά και στο Λύκειο με τζιν και All-Star, δεν έχει αλλάξει κάτι από τότε. Φορούσα αντρικά παντελόνια των φίλων μου, όλα oversized. Μετά, άρχισα να μακραίνω το μαλλί μου και πια έβγαινε πολύ σγουρό. Ήμουνα ιδιαίτερη και με κοίταγαν δύο φορές, ξέρεις.

Αυτό πώς σε έκανε να νιώθεις τότε;
Από το τέλος του Γυμνασίου και στο Λύκειο άρχισα να έχω σοβαρή αυτοπεποίθηση, τύπου έτσι είμαι. Δεν συμβιβαζόμουν με τίποτα, δεν μου άρεσε τίποτα, φλέρταρα αλλά σκασίλα μου κιόλας. Ένιωθα διαφορετική αλλά με έναν ωραίο τρόπο. Δεν μου άρεσα ποτέ ιδιαίτερα όταν με έβλεπα στον καθρέφτη. Είχα λίγο παραπάνω κιλά απ’ ό,τι έχω τώρα. Οπότε το στήθος μου ήταν πολύ, τα πόδια μου λόγω χορού ήταν δυνατά. Ήμουν λίγο «τσούπω», είχα στρογγυλό πρόσωπο, φουλ μάγουλο, οπότε δεν μ’ άρεσε η εικόνα μου και πάντα το άγχος μου ήταν να γίνω αδύνατη.

Είχα πάρα πολύ έντονα την αίσθηση ότι κάτι δεν μου άρεσε, γιατί ήθελα να ντύνομαι όπως μου άρεσε κι ένιωθα περίεργα όταν ντυνόμουν με κολλητό, γιατί πέταγε ο πωπός μου, που τώρα μακάρι να τον είχαμε. Είχα συνηθίσει από μικρή που ήμουν πάρα πολύ αδύνατη, λόγω μπαλέτου και ξαφνικά όταν σταμάτησε όλο αυτό, πέταξα στήθος, για παράδειγμα και είπα «Τι είναι αυτό; Παναγία μου»! Δεν ήταν η εποχή όπως είναι σήμερα, καμία σχέση.

Από εδώ και πέρα τι θέλεις για τον εαυτό σου; Πώς σκέφτεσαι τα επόμενα χρόνια;
Δεν κάνω σχέδια, δεν μπορώ να βάλω στόχο ότι θέλω να πετύχω αυτό. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι θέλω να περνάω καλά. Δεν θέλω να ζοριστώ ούτε από δουλειές, ούτε από υποχρεώσεις, γιατί μονίμως ζορίζομαι. Με ζορίζουν όλα. Θέλω να καταφέρω να γίνονται τα πράγματα αβίαστα. Θέλω να βρω τη χαρά της δουλειάς, γιατί δεν την έχω βρει. Όταν συμβεί αυτό, θα ξαναδουλέψω. Θέλω πραγματικά να πάω πολύ πίσω και να δω τι είναι αυτό που με κινητοποιεί σε οτιδήποτε κάνω.

Ας πούμε, διδάσκω δεκαπέντε χρόνια. Είναι κάτι το οποίο δεν το αφήνω ποτέ, γιατί προφανώς κάτι μου δίνει. Τα podcast κάτι μου δίνουν, βγάζω το άχτι μου και η δουλειά μου, μου δίνει κάτι. Δηλαδή, έχουν περάσει τρία χρόνια που δεν έχω δουλέψει ως ηθοποιός και νομίζω ότι έχουν περάσει 100. Θέλει να πάρεις μια ανάσα και να ξαναμπείς με το δεξί.

Τι είναι αυτό που σε ζόρισε στη δουλειά σου περισσότερο;
Το μόνιμο άγχος της επόμενης δουλειάς, αυτό το «τελείωσε η μία δουλειά, τι θα κάνω τώρα;». Αυτή την αγωνία, επαγγελματική και καλλιτεχνική, δεν τη θέλω. Θέλω να την κάνω τη δουλειά μου, γιατί γουστάρω, γιατί μου αρέσει πολύ κάτι, όχι για να είμαι στα πράγματα. Ενώ δεν έχω παίξει τέρατα στη ζωή μου, δεν νιώθω ότι έχω να αποδείξω κάτι σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό μου. Θέλω αυτή τη στιγμή να κάνω κάτι το οποίο πραγματικά να μου δίνει.

Ευχαριστούμε θερμά το μπαρ ‘‘Ela Na Sou Po’’ και το flower shop ‘‘Avant Garden Athens’’ για την παραχώρηση των χώρων της φωτογράφισης.

• Ακολουθήστε την Ντιάννα Βασιλείου στο Instagram.

Κάνε subscribe στο YouTube – VICE Greece.

Περισσότερα από το VICE

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος Δεν Είπε Ποτέ στον Εαυτό του «Είμαι Καλός, Ηρέμησε»

Οι Άνθρωποι που Χαράσσουν τα Μονοπάτια στα Τζουμέρκα Είναι Case Study

«Δεν την Απατούσε, Πήγαινε στο Σουβλατζίδικο» – Μία Ιδιωτική Ντετέκτιβ Θυμάται Παρακολουθήσεις

Ακολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.