Tο Αμφιλεγόμενο Club για Πλούσιους Όπου οι Γυναίκες Μιλoύν Μόνο αν τους Απευθύνουν τον Λόγο

Το άρθρο δημοσιεύτηκα αρχικά στο VICE Germany.

Τo Michael δεν είναι πραγματικό όνομα. Δεν θέλει να συνδεθεί με αυτό το άρθρο, επειδή τους τελευταίους μήνες υπάρχουν πολλά αρνητικά δημοσιεύματα για τον ίδιο. Στο κέντρο αυτής της προσοχής βρέθηκε η αυτοκρατορία του κάτω από αυτό το πάρκινγκ, τέσσερα μέτρα κάτω από τα πόδια μου – ένας χώρος σαν ανάκτορο, με λαμπερούς πολυέλαιους και πομπώδη ροκοκό έπιπλα που μοιάζουν σαν να έχουν κλαπεί από σκηνικό όπερας.

Το project του Michael είναι μια ιδιωτική λέσχη κυρίων, το Contenance Club. Ο χώρος άνοιξε τον Δεκέμβρη του 2017 και φιλοξενεί μόνο ιδιωτικές εκδηλώσεις, αλλά ο Michael ελπίζει ότι θα τραβήξει πολλά καινούρια μέλη σύντομα, που θα μπορούν να το επισκέπτονται κάθε βράδυ.

Αν και η λέξη «contenance» είναι μια παλιά γαλλική λέξη για την αυτοσυγκράτηση και την αυτοκυριαρχία, το όραμα του Michael κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι. Θέλει η λέσχη του να είναι ένα φανταχτερό καταφύγιο όπου επιδραστικοί και πλούσιοι άνδρες θα μπορούν να έχουν κοινωνικές επαφές, περιτριγυρισμένοι από όμορφες γυναίκες που σύμφωνα με τους κανόνες του κλαμπ μπορούν να μιλήσουν, μόνο αν τους απευθύνουν τον λόγο.

Οι ιδιωτικές λέσχες κυρίων εμφανίστηκαν στο Λονδίνο τον 17ο αιώνα, ως χώροι όπου οι άνδρες της ανώτερης τάξης μπορούσαν να δικτυωθούν. Στη Γερμανία, η έννοια δεν υπήρχε με αυτήν τη μορφή. Σε αντίθεση με το Contenance Club, οι λίγες λέσχες μελών που υπάρχουν στη Γερμανία δεν πλασάρονται ως φανταχτερές σπηλιές για πάρτι πλουσίων ανδρών και γι’ αυτό το κλαμπ του Michael έχει τραβήξει τόσο αρνητικά την προσοχή των media και προκάλεσε τον θυμό του κοινού, όταν άνοιξε – ήθελα να διαπιστώσω αν αυτή η αντίδραση είναι δικαιολογημένη.

Λίγο αργότερα, ο Michael βγαίνει από μια άσπρη πόρτα στο πάρκινγκ όπου τον περιμένω. Είναι ντυμένος στα μαύρα – ένα αρκετά κομψό look, αλλά τα μάτια του είναι κουρασμένα. Συνοδεύεται από την υπεύθυνη των event, μια γυναίκα με σκούρα μαλλιά, γύρω στα 25, που δεν θέλει να μου πει το όνομά της.

Μετά από μερικές αβρότητες, ο Michael με οδηγεί στα ενδότερα. Το πρώτο που βλέπω είναι ένας τεράστιος πολυέλαιος που κρέμεται από το ταβάνι. Στη μια πλευρά έχει έναν μπλε καναπέ που γράφει «Beluga» με χρυσά γράμματα. «Είναι χαβιάρι», εξηγεί ο Michael, υποθέτοντας ότι δεν το ξέρω, καθώς κατεβαίνουμε κι άλλο. «300 ευρώ τα 100 γραμμάρια», συνεχίζει. «Έχω φάει τόσο πολύ, που δεν το μπορώ άλλο πια».

Κάτω από τον κεντρικό όροφο, βρίσκεται ένα κελάρι 400 τετραγωνικών με θολωτό ταβάνι και τοίχους από τούβλα. Ο Michael σχεδιάζει να μετατρέψει τον χώρο σε μπαρ που σερβίρει οστρακοειδή και μοσχάρι Κόμπε. «Είναι εκπληκτικό», λέει ο Michael. «Μαλάσσουν το κρέας όλη μέρα».

Στους τοίχους υπάρχουν τεράστιοι πίνακες–εικόνες γυμνών αγγέλων, ο Μυστικός Δείπνος και μια γυναίκα που κάνει παρτούζα κρεμασμένη απ’ τον ουρανό. Ο Michael μού λέει ότι κάθε πίνακας θέλει έναν μήνα για να γίνει και ότι τους κάνει ένας φοιτητής της Καλών Τεχνών που κάνει βραδινά μαθήματα.

Για τον Michael ξέρω μόνο ότι είναι 63 ετών και ότι γεννήθηκε στο Μόναχο. «Δεν θέλω άλλη δημοσιότητα», λέει. Απολαμβάνει όμως τη δημόσια αναγνώριση ως «φίλος πλούσιων, διάσημων και όμορφων». Διαρκώς αναφέρει Γερμανούς rock star, ηθοποιούς και celebrities – για παράδειγμα, μου λέει ότι κάποτε είχε προειδοποιήσει τον Boris Becker για την πρώτη του γυναίκα.

Κάθεται στον καναπέ, στο χώρο που προορίζεται για να καπνίζουν πούρα τα μέλη και που θα λειτουργεί και ως χώρος για να βλέπουν ποδόσφαιρο. Προς το παρόν, είναι αποθήκη για τον μεγαλύτερο καταπώς φαίνεται αριθμό χρυσών καπιτονέ καναπέδων. Καθώς βουλιάζει περισσότερο στον καναπέ, μου λέει ότι δεν έχει βάλει δικά του λεφτά στο κλαμπ. Ο βασικός επενδυτής είναι ένας φίλος, ενώ εκείνος έκανε διάφορες συμφωνίες χορηγίας με μάρκες σαμπάνιας και βότκας.

Ωστόσο, είναι πλήρως υπεύθυνος για την ιδέα και τη σχεδίαση του χώρου: «Δεν χρειάζομαι διακοσμητή, το ονειρεύομαι τα τελευταία πέντε χρόνια», λέει με περηφάνια.

Ο Michael δεν μου λέει πόσα μέλη έχει η λέσχη, αλλά λέει πως έχει δυο αιτήματα κάθε μέρα. Πρόσφατα, καυχιέται, ο γιος ενός διάσημου ποδοσφαιριστή, ζήτησε να γίνει μέλος. Αν γίνει δεκτός, η ετήσια συνδρομή θα είναι ανάμεσα στις 10.000 ευρώ και το ένα εκατομμύριο. «Με το ένα εκατομμύριο, ένα ιδιωτικό τζετ θα σε παίρνει απ’ οπουδήποτε και αν είσαι στην Ευρώπη».

Η διαφορά ανάμεσα στις κατηγορίες τιμών είναι απλή: όσο λιγότερο πληρώνεις, τόσο πιο νωρίς θα πρέπει να κλείνεις τη θέση σου για οποιοδήποτε βράδυ. Ο Michael λέει ότι στους πλούσιους δεν αρέσει να περιμένουν, έτσι πιστεύει ότι θεωρούν πως αξίζει να πληρώσουν κάτι παραπάνω. «Δεν γίνονται δεκτοί συνηθισμένοι άνθρωποι. Παραπονιούνται πολύ. Δεν θέλω κανέναν εδώ που θα κάθεται στη γωνία όλη νύχτα πίνοντας Coca-Cola, με ξινισμένα μούτρα».

Η μυστηριώδης υπεύθυνη των event προσλαμβάνει τις γυναίκες που δουλεύουν στη λέσχη. Μια γερμανική σκανδαλοθηρική εφημερίδα πρόσφατα δημοσίευσε το ύψος, την ηλικία, το βάρος και τις υπόλοιπες απαιτήσεις για όλες τις πιθανές γυναίκες υπαλλήλους: ύψος πάνω από 1,75 μ. και βάρος κάτω από 57 κιλά, μικρότερη από 35 ετών και ελεύθερη.

Σύμφωνα με τον Michael, είναι απλώς χοντρικές οδηγίες. «Για παράδειγμα, εγώ είμαι πάνω από 57 κιλά», λέει η συνεργάτιδά του. «Οι γυναίκες εδώ πρέπει να είναι απλώς κομψές και σέξι», λέει ο Michael.

Πρόσφατα, ένα μοντέλο απέρριψε μια δουλειά εδώ. «Δεν ήθελε να δουλέψει για 200 ευρώ το βράδυ», λέει έκπληκτος ο Michael. Πιστεύει ότι όλες οι γυναίκες ονειρεύονται ακριβά παπούτσια και τσάντες Gucci και ο πιο εύκολος τρόπος να τα αποκτήσουν είναι να «εξασφαλίσουν» έναν πλούσιο άνδρα.

Όμως νιώθει την ανάγκη να προσθέσει ότι δεν η λέσχη δεν είναι σεξ κλαμπ. «Κοίτα γύρω σου – δεν υπάρχουν κρεβάτια. Θα προσλαμβάνουμε κορίτσια να τσεκάρουν τις υπόλοιπες, για να μην κάνουν προτάσεις στους άνδρες. ΑΝ θα το κάνουν, θα απολύονται. Γι’ αυτό έχουμε έναν αυστηρό κανόνα: οι γυναίκες που εργάζονται εδώ δεν επιτρέπεται να ξεκινούν κουβέντες με τους άνδρες πελάτες. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να τον χρειαζόμαστε, επειδή μια νορμάλ γυναίκα δεν θα το έκανε αυτό, έτσι κι αλλιώς». Σε αντάλλαγμα για τη σιωπή τους, ο Michael λέει ότι τους προσφέρει ασφαλές περιβάλλον εργασίας, όπου η ασφάλεια πάντα θα εμποδίζει τα μέλη να απλώσουν τα χέρια τους.

Το αγαπημένο δωμάτιο του Michael είναι το «Βαυαρικό». Σε μια γυάλινη στήλη υπάρχει μια προτομή του Λουδουβίκου II της Βαυαρίας – ο «τρελός βασιλιάς» που έχτισε τον 19ο αιώνα το κιτς κάστρο Neuschwanstein. Ο Michael λέει ότι δεν τον πειράζει αν βρίσκουν τρομακτικά κιτς το γούστο του. «Δύο εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο πηγαίνουν στο κάστρο Neuschwanstein», λέει. «Μαλάκες είναι;».

Το Contenance Club δεν είναι Neuschwanstein –είναι μια σπηλιά γεμάτη ψεύτικο χρυσό και γκλίτερ-, αλλά η σύγκριση παίζει στο μυαλό του Michael. «Είμαι φιλοβασιλικός», λέει, προτού περιγράψει την ομορφιά ενός άλλου κάστρου του Λουδοβίκου, του Schloss Herrenchiemsee, με τα βυθισμένα τραπέζια και τις περίτεχνες διακοσμήσεις στο ταβάνι. «Είμαι και εγώ ονειροπόλος και τρελός», ομολογεί περήφανα.

[VICE Video] Το Aυτόνομο Kράτος της Μυκόνου

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.

Κοιτάζοντας ολόγυρα, είναι σαφές ότι στον Michael αρέσει να έχει σχέση με την ομορφιά, με το αποκλειστικό και το λαμπερό, αλλά φαίνεται να έχει χάσει το νόημα. Αυτό το μέρος θυμίζει μια περασμένη εποχή, όπου άνδρες με τη δική του κοσμοθεωρία δεν αμφισβητούνταν ποτέ και οι γυναίκες ήταν αντικείμενα που τους άνοιγες την πόρτα, αλλά δεν τους μιλούσες και σοβαρά.

Πρόσφατα, έφτιαξε λογαριασμό στο Instagram. «Είναι γεμάτο ημίγυμνες γυναίκες που βγάζουν selfies. Αλλά αν ένας άνδρας τις πλησιάσει στον δρόμο και τις καλέσει σπίτι του ή τους κάνει ένα κομπλιμέντο, θα πουν “Δεν είμαι τέτοια”». Σε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες έχουν περίεργα πράγματα, όπως σεξουαλική ελευθερία, το Contenance Club είναι εμφανώς το καταφύγιό του.

Ο Michael έχει κλείσει τη μουσική. Ξαφνικά βιάζεται – άλλος ένας δημοσιογράφος έχει έρθει να τραβήξει φωτογραφίες του πιο «μυστικού μέρους στο Μόναχο». Με πηγαίνει στο πάρκινγκ. Ρωτάω αν είναι σίγουρος ότι θα λειτουργήσει το όλο πράγμα. «Φυσικά», λέει. «Αλλά όπως και να ‘χει, θα το διασκεδάσουμε».

Περισσότερα από το VICE

Η Ζωή και ο Θάνατος του Βασίλη Στεφανάκου

Συζητώντας για το Ρεμπέτικο, την Εκκλησία και τη Μακεδονία με τον Δημήτρη Μυστακίδη στα Εξάρχεια

Δοκίμασα τη Γυμνή Γιόγκα και Επανασυνδέθηκα με το Σώμα μου