Το να έχεις βυζιά δεν είναι διασκεδαστικό. Από τότε που ήμουν μικρή, συνέχεια τα έφερναν στο επίκεντρο ενήλικες με συμβουλές που πίστευαν ότι θα ωφεληθώ από τις προτάσεις τους (not) ή το πανταχού παρόν παραβιαστικό ανδρικό βλέμμα. Το να έχεις βυζιά δεν είναι απλώς δύσκολο. Κάποιες φορές είναι βασανιστικό.

Το γυμνό γυναικείο σώμα  αποτελεί θέμα τέχνης εδώ και αιώνες. Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει πώς οι γυναίκες, π.χ. στην αρχαία Ινδία, άφηναν το στήθος τους ελεύθερο καθώς η χώρα ήταν ακόμα ανέγγιχτη από τον δυτικό συντηρητισμό. Αλλά με τον καιρό, σε αυτή την κάπως σύγχρονη κοινωνία που μαστίζεται από την πατριαρχία και έναν θεσμικό μισογυνισμό, τα βυζιά έχουν γίνει αντικείμενο ηδονοβλεψίας και αντιπαράθεσης.

Τι γίνεται λοιπόν όταν γεννιέσαι με μεγάλο στήθος σε μια κοινωνία που υπερσεξουαλικοποιεί τα σώματα των γυναικών; Το VICE ρώτησε μερικές γυναίκες πώς είναι να έχεις μεγάλο στήθος. Για προφανείς λόγους (να μην τις πρήξουν ανώμαλοι στα social) ζήτησαν να διατηρηθεί η ανωνυμία τους.

«Η διευθύντρια στο σχολείο, μου είπε ότι κουνούσα τα στήθη μου για να τα δουν όλοι»

Δυο περιστατικά με έκαναν να σκεφτώ το στήθος μου. Το πρώτο ήταν όταν πήγαινα σχολείο, ανέβαινα τρέχοντας τη σκάλα για να φτάσω στην τάξη με κάτι φίλες. Μας είδε η διευθύντρια, μας σταμάτησε και με μάλωσε. Είπε ότι κουνούσα τα στήθη μου για να τα δουν όλοι. Μια άλλη φορά ήμασταν έτοιμοι με τους γονείς μου να επιβιβαστούμε σε ένα γεμάτο τρένο όταν μια ομάδα ανδρών μας έσπρωξε προς τα έξω και χωρίστηκα με τους γονείς μου για 30 δευτερόλεπτα.

Στα 30 δευτερόλεπτα, ένιωσα αμέτρητα χέρια στα στήθη μου. Τα τσίμπησαν, τα χούφτωσαν, τα ζούληξαν. Φώναζα τους γονείς μου αλλά δεν μπορούσαν να με φτάσουν. Όταν μπήκα μέσα είχε κοπεί το κουμπί μου. Έκλαιγα πολύ.

Η άμεση αντίδρασή μου σε αυτά τα γεγονότα –μαζί με διαρκή σχόλια από τους πάντες, από αγνώστους μέχρι συντρόφους, συγγενείς και φίλους ακόμα– ήταν να νιώσω ντροπή. Στην αρχή έκρυβα το στήθος μου με χαλαρά ρούχα. Και όταν ήμουν με συντρόφους έπρεπε να είναι σέξι. Άρχισα να φοράω σουτιέν με μπανέλα που με τυραννούσαν πραγματικά. Μου έλεγαν ότι επειδή το στήθος μου ήταν μεγάλο χρειαζόταν στήριξη για να είναι στητό. Ακόμα έχω σημάδια από εκείνα τα σουτιέν που με πίεζα να φοράω. Έτρεμα στην ιδέα να κρέμονται τα βυζιά μου.

Σήμερα όμως τα λατρεύω. Τα αφήνω να παίρνουν αέρα. Τα φροντίζω. Κατάλαβα επιτέλους ότι είναι δικά μου. Είναι κομμάτι μου. Δεν με ορίζουν. Και φυσικά κανείς δεν έχει δικαίωμα να πει πώς θα τα μεταχειρίζομαι. Σήμερα το στήθος μου θεραπεύεται. Δεν φοράω μπανέλες. Δεν φοράω στενά φορέματα. Είχα έναν κορσέ και τον χάρισα. Κρέμονται, γερνάνε, περνάνε φανταστικά!
– M., 37 ετών.

«Aπ’ ό,τι φαίνεται, το να έχεις μεγάλα βυζιά ισοδυναμεί με πρόσκληση για χούφτωμα»

Το στήθος μου άρχισε να μεγαλώνει όταν ήμουν εννέα ετών. Ήμουν αγοροκόριτσο, σκαρφάλωνα σε δέντρα, έπαιζα ποδόσφαιρο και έμπλεκα σε καβγάδες. Όταν έγινα δέκα, τσακώθηκα με ένα αγόρι και με έσπρωξε από το στήθος. Πόνεσα και η άμεση αντίδρασή του ήταν «Τι ήταν αυτό;». Κανείς μας δεν είχε συνειδητοποιήσει μέχρι τότε ότι είχα βυζιά. Έτρεξα στην τουαλέτα και έκλαψα από πόνο και ντροπή.

Και η σχέση μου με τα σουτιέν ήταν δύσκολη. Η μητέρα μου, μου έδωσε ένα αθλητικό σουτιέν και ήταν το πιο άνετο πράγμα που είχα φορέσει. Ήταν αδύνατον να βρω ένα καλό σουτιέν. Όταν ήμουν 20 φορούσα δύο σουτιέν. Επίσης δυσκολευόμουν να γυμναστώ επειδή πονούσε η πλάτη και ο αυχένας μου από το βάρος.

Άρχισα να λογοκρίνω το σώμα μου. Φορούσα φαρδιά ρούχα και καμπούριαζα. Έκανα τα πάντα για να μη φαίνομαι προκλητική. Στην εφηβεία, το στήθος μου πονούσε συνέχεια. Τελικά, κάποια στιγμή ο πόνος σταμάτησε αλλά το σώμα μου έγινε πηγή ντροπής για μένα.

Οι φίλοι μου έκαναν αστεία ότι τα βυζιά μου μπαίνουν στο δωμάτιο πριν από μένα. Ο κόσμος άρχισε να τα κοιτάζει συνέχεια. Οι γυναίκες στην οικογένειά μου σχολίαζαν από πού πήρα το γονίδιο (καμία άλλη γυναίκα στην οικογένειά μου δεν έχει τόσο πλούσια τα ελέη). Όταν άρχισα να βγαίνω ραντεβού, τα αγόρια μού έλεγαν πόσο φανταστικά ήταν τα βυζιά μου. Στον δρόμο έχει τύχει άνδρες να με χουφτώσουν, γιατί απ’ ό,τι φαίνεται το να έχεις μεγάλα βυζιά ισοδυναμεί με πρόσκληση για χούφτωμα.

Σήμερα έχω μια σχέση αγάπης/μίσους με το στήθος μου. Βρήκα καλά εσώρουχα που προσφέρουν καλή στήριξη και δέχτηκα το σώμα μου. Αλλά υπάρχουν μέρες που ζηλεύω τις γυναίκες που μπορούν να φορέσουν ένα στράπλες σουτιέν ή ένα στράπλες φόρεμα χωρίς σουτιέν. Η μείωση στήθος, ακόμη και η μαστεκτομή είναι πράγματα που πέρασαν από το μυαλό μου, επειδή το μεγάλο στήθος είναι πράγματι πολύ άβολο.
– K, 32 ετών.

«Δεν είχα σκεφτεί το στήθος μου, μέχρι που άρχισαν να το προσέχουν άνδρες»

Ήμουν ένα πολύ αδύνατο και ασθενικό παιδί, αλλά μια μέρα ξύπνησα και δεν μπορούσα να δω τα πόδια μου – τόσο μεγάλο ήταν το στήθος μου. Πολλές γυναίκες στην οικογένειά μου, όπως η γιαγιά μου, έχουν μεγάλο στήθος κι έτσι το περίμενα. Παρόλα αυτά με σόκαρε.

Δεν είχα σκεφτεί το στήθος μου ως τα 13 που με χούφτωσε μες στο ίδιο μου το σπίτι κάποιος που ήξερα. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι το σώμα μου άλλαζε και άρχισα να νιώθω άβολα με το στήθος μου. Οπότε, νομίζω ότι δεν είχα σκεφτεί το στήθος μου μέχρι που άρχισαν να το προσέχουν άνδρες – χωρίς να το θέλω.

Το περιστατικό με το χούφτωμα ήταν πολύ βαρύ, κόψαμε σχέσεις με αυτό το άτομο. Συνέβη σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο και δεν κατάλαβα τι έγινε. Αναγκάστηκα να ξεγλιστρήσω από την αγκαλιά του και να βγω από το δωμάτιο. Μόνο αργότερα κατάλαβα, ιδίως αφότου μίλησα με την αδερφή μου, ότι το περιστατικό μού είχε προκαλέσει τραύμα.

Με τα χρόνια έχω βιώσει πολλές μορφές επίθεσης, για παράδειγμα με έχουν χουφτώσει. Είμαι μικρόσωμη και το βαρύ στήθος μου, μου προκαλεί πόνο στην πλάτη. Είναι δύσκολο να βρίσκω ρούχα. Το να αγοράζω μπικίνι και σουτιέν είναι εφιάλτης. Ακόμα κι αν βρω τα σωστά, είναι πανάκριβα.

Ενώ έχω διάφορα θέματα με την εικόνα του σώματός μου, για το στήθος μου είμαι περήφανη. Είναι ένα κομμάτι που μου κληροδότησαν οι πρόγονοί μου και δεν θα το άλλαζα. Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να κάνω μείωση. Είμαι μια πληθωρική γυναίκα. Θέλω να με αφήσουν απλώς στην ησυχία μου.
– B, 34 ετών.

«Πρόσφατα είπα σε ένα αγόρι ότι έχει ωραία σγουρά μαλλιά και εκείνος μου είπε “Ευχαριστώ, κι εσύ έχεις ωραία βυζιά”» 

Πάντα ήμουν στρουμπουλό παιδί, αλλά στην εφηβεία σχεδόν άρχισε να μεγαλώνει το στήθος μου. Στην αρχή μου άρεσε πολύ, ένιωθα μεγάλη, ένιωθα γυναίκα, μου άρεσε να ψωνίζω σουτιέν. Αλλά σύντομα δεν μου χωρούσαν. Τότε οι άλλοι άρχισαν να τα προσέχουν συνέχεια.

Πρόσφατα είπα σε ένα αγόρι στο Bumble ότι έχει ωραία σγουρά μαλλιά και εκείνος μου είπε «Ευχαριστώ, κι εσύ έχεις ωραία βυζιά». Μια άλλη φορά, σε μια εφαρμογή γνωριμιών πάλι, μιλούσαμε χαλαρά και εκείνος αναφέρθηκε σε μια φωτογραφία με τον σκύλο μου Chester και είπε «Έχεις πολύ ωραίο στήθος στη φωτογραφία». Η φωτογραφία αυτή μου αρέσει πολύ, αλλά κατάφερε να μου χαλάσει την πολύτιμη ανάμνησή μου.

Τα τελευταία δύο χρόνια έχω διακυμάνσεις στο βάρος μου λόγω του Συνδρόμου Πολυκυστικών Ωωθηκών, που σημαίνει ότι ακόμα μεγαλώνει το στήθος μου. Οι πολυκυστικές επηρεάζουν τη σχέση μου με το στήθος μου. Τα βυζιά μου δεν είναι όπως στις τσόντες. Επίσης στεναχωριέμαι όταν δεν αγοράζω ρούχα που θα τόνιζαν το στήθος μου.
– Σ, 23 ετών.

«Πριν πάω για παιχνίδι κάθε μέρα φορούσα τρία-τέσσερα layers ρούχων για να είναι πιο flat. Επίσης φορούσα τα φαρδιά μπλουζάκια του μεγάλου μου αδερφού».

Ήμουν 11 ετών όταν άρχισε να μεγαλώνει το στήθος μου. Δεν άργησε να πάρει το σχήμα του. Είχα μεγάλο στήθος σε σύγκριση με συμμαθήτριές μου και φορούσα αθλητικό σουτιέν ενώ άλλες δεν φορούσαν τίποτα.

Ντρεπόμουν για το στήθος μου. Δεν μου άρεσε πώς πήγαινε πάνω-κάτω όταν έπαιζα ποδόσφαιρο με τα αγόρια στη γειτονιά μου. Όλες οι φίλες μου ήταν μικρόσωμες και αδύνατες, και φορούσαν χαριτωμένα στενά μπλουζάκια. Εγώ θυμάμαι ότι πριν πάω για παιχνίδι κάθε μέρα φορούσα τρία-τέσσερα layers ρούχων για να είναι πιο flat. Επίσης φορούσα τα φαρδιά μπλουζάκια του μεγάλου μου αδερφού. Αυτό συνεχίστηκε για μήνες ώσπου η μητέρα μου με ρώτησε γιατί το κάνω. Της είπα τον λόγο και χαμογέλασε και μου είπε ότι είναι φυσιολογικό το στήθος να αναπηδάει όταν τρέχεις και ότι ήταν πολύ χειρότερο που προσπαθούσα να κρύψω κάτι τόσο φυσικό και όμορφο.

Παρόλο που θα μου έπαιρνε χρόνια να το αποδεχτώ, εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία φορά που προσπάθησα να κρύψω το μέγεθος του στήθους μου. Με τον καιρό έβγαλα τα αθλητικά σουτιέν και φορούσα πιο θηλυκά και από τα φαρδιά μπλουζάκια πέρασα σε στενά όμορφα μπλουζάκια που τόνιζαν το εφηβικό μου σώμα. Σιγά-σιγά άρχισα να νιώθω άνετα.

Τώρα νιώθω πιο σέξι και σίγουρη από ποτέ. Μου αρέσει το μέγεθος, το σχήμα και το πώς αναπηδούν τα στήθη μου και συχνά αγοράζω ωραία εσώρουχα. Πιστεύω ότι όλα τα στήθη, ακόμη και η απουσία τους, είναι όμορφα, φυσικά, συναρπαστικά, σημαντικά και υπέροχα. Τα στήθη μου δεν είναι μικρά και ταπεινά και δεν με πειράζει αν σου φανεί ότι μοιάζουν με βουνά.
– Δ, 25 ετών.

«Φοβόμουν μην πνίξω το μωρό μου με το βυζί μου»

​Πάντα είχα μεγαλύτερα βυζιά από τις φίλες μου, αλλά εκτός από μια ενόχληση στην άσκηση (push ups) και απ’ το ότι δυσκολευόμουν να βρω ρούχα ή σουτιέν που μου κάθονταν καλά, δεν είχα παράπονο. Η μαμά μου πάντα έλεγε ότι πρέπει να δέχεσαι ό,τι σου δίνεται και έτσι ένιωθα ότι τα βυζιά μου, μου έδιναν δύναμη.

Όταν όμως γέννησα το πρώτο μου παιδί πριν από τρία χρόνια, θυμάμαι ότι φοβόμουν μην το πνίξω με το βυζί μου. Μας πήρε καιρό να βρούμε την άκρη, ανησυχούσα ότι δεν θα μπορούσε να πάρει ανάσα. Ήταν δύσκολο να δω το στόμα του και τον κοίταζα στον καθρέφτη απέναντι από το κρεβάτι μου.

Πάντα πίστευα ότι οι γυναίκες πρέπει να θηλάζουν δημόσια, αλλά εγώ ντρεπόμουν. Μου πήρε έξι μήνες να τα καταφέρω με ειδικά σουτιέν θηλασμού, μαξιλάρια και τεχνικές στήριξης στήθους αλλά μόνο τότε ευχόμουν να είχα μικρότερα βυζιά
– Σ, 34 ετών.

«Το στήθος μου ήταν πάντα θέμα συζήτησης στην οικογένειά μου»

Άρχισα να φοράω αρκετά μεγάλο σουτιέν όταν ήμουν 13. Πάντα ήμουν πιο αναπτυγμένη από τις συμμαθήτριές μου. Μου άρεσε πολύ το στήθος μου. Τα περισσότερα κορίτσια στην ηλικία μου ακόμα αναπτύσσονταν και πάντα υπήρχε περιέργεια γύρω από το στήθος μου. Θυμάμαι όταν ήμουν 12 ένα μεγαλύτερο κορίτσι με ρώτησε αν μου έχει έρθει περίοδος το καλοκαίρι γιατί το στήθος μου φαινόταν πιο γεμάτο. Το στήθος μου ήταν πάντα θέμα συζήτησης στην οικογένειά μου και όλοι έλεγαν ότι φαινόμουν πιο «ώριμη» από τις φίλες μου ή ότι έπρεπε να προσέχω πιο πολύ τα μπλουζάκια μου, ή να μην παίζω σχοινάκι μπροστά στους φίλους μου.

Όμως οι φίλες μου πάντα με έκαναν να νιώθω άνετα. Ήταν σαν διελκυστίνδα. Μια συντηρητική μητέρα να μου λέει να τα καλύπτω, ενώ οι υπέροχες φίλες μου με έκαναν να νιώθω πολύ άνετα. Φυσικά κέρδισαν οι φίλες μου.

Σήμερα αγαπώ το στήθος μου. Το βρίσκω πανέμορφο. Κι ας έχω πόνο στην πλάτη, ας ξέρω ότι ποτέ δεν θα είμαι η μικροκαμωμένη σε μια παρέα. Κι ας μη μπορώ να κοιμηθώ μπρούμυτα.
– A, 34 ετών.

 Περισσότερα από το VICE

Η Μικαέλα Ξύπνησε με Πονοκέφαλο που Κράτησε Ενάμιση Χρόνο και οι Γιατροί Έλεγαν ότι Είναι στο Μυαλό της

Τα «Βρώμικα» της Αθήνας Έμαθαν να Ζουν Χωρίς τη Νύχτα

Είναι ΟΚ να Φαντασιώνεσαι Πρώην σου;

Ακολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.