FYI.

This story is over 5 years old.

Travel

Στη Χιροσίμα Παλεύεις με ένα Ελάφι για να Κερδίσεις το Φαγητό σου

Και αυτή η «μάχη» δεν είναι καθόλου εύκολη.
ZK
Κείμενο Zack Kotzer
22.12.14
Όλες οι φωτογραφίες είναι του Zack Kotzer

Στην αρχή νόμιζα ότι το πράγμα ήταν λούτρινο και έκθεμα. Η ελαφίνα στεκόταν τόσο ακίνητη -με τα μάτια παγωμένα σαν βότσαλα καλυμμένα με μελάσα και τόσο κοντά στις ερχόμενες ορδές των τουριστών- που η εικόνα ήταν σουρεαλιστική. Ο αδερφός μου, ο οποίος είχε ξαναέρθει στο Miyajima στο παρελθόν, είπε ότι δεν είχα δει τίποτα ακόμα.

Μόλις λίγα μέτρα πιο κάτω, τα είδα: ελάφια, κι άλλα ελάφια και περισσότερα ελάφια να τριγυρίζουν γύρω-γύρω χωρίς να σαστίζουν από τους τουρίστες που βρίσκονταν εκεί αυτό το ηλιόλουστο σαββατοκύριακο. Ένας πωλητής ψητών καλαμαριών (ikayaki) κατέβρεξε ένα από αυτά με νεροπίστολο, αλλά το ελάφι δεν έδειχνε να βιάζεται να φύγει δίπλα από τη σχάρα που είχε ψητό χταπόδι. Ακόμα και μετά από ένα ελαφρύ χτυπηματάκι στο κεφάλι, το ελάφι οπισθοχώρησε λίγο αλλά παρέμεινε ανέκφραστο. Αυτά τα ελάφια έμοιαζαν περισσότερο με γάτες που βρίσκονταν σε σώματα μεγάλων σκύλων. Δεν ποζάρουν, δεν κάνουν κόλπα, δεν υπακούουν. Το μόνο που φαινόταν να τους ενδιαφέρει είναι το φαγητό, αλλά κι εγώ για τον ίδιο λόγο ήμουν εκεί.

Το Miyajima είναι ένα νησί, στα ανοιχτά της Χιροσίμα, που φιλοξενεί τον ιερό ναό Itsukushima, φάρμες οστρακοειδών και οικογένειες άγριων ελαφιών που στην πραγματικότητα έχουν εξημερωθεί επειδή έχουν εγκλιματιστεί τόσο με την ανθρώπινη παρουσία (και είναι πρόθυμα να παλέψουν για τα σνακ και τις πλαστικές σακούλες). Ευτυχώς, είναι χειμώνας, οπότε τα κέρατά τους έχουν πέσει. Διαφορετικά, το ένα που κουτούλησε τον πατέρα μου στα οπίσθια για λίγο ψητό καλαμπόκι θα είχε δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα.

Στο συγκεκριμένο νησί βρίσκεται και το μεγαλύτερο κουτάλι ρυζιού στον κόσμο, αντίγραφα-μινιατούρες του οποίου μπορείς να αγοράσεις από τα τοπικά μαγαζιά τουριστικών ειδών.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Επίσης είναι ένας πραγματικά ευχάριστος τόπος για να σκοτώσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, μια Κυριακή απόγευμα. Η Χιροσίμα και το Miyajima, όπως όλες οι περιοχές στην Ιαπωνία, είναι πολύ περήφανες για τις τοπικές σπεσιαλιτέ τους, κυρίως το momiji manju -γλυκό από κόκκινα φασόλια σε σχήμα φύλλων σφενδάμου- και το okonomiyaki, ένα φαγητό με στρώσεις από νουντλς που έχουν τυρί, σαλάτα και μια ομελέτα που το όνομα όταν μεταφραστεί σημαίνει «ό,τι θέλεις μεγάλε».

Όμως το τοπικό πιάτο που έκανε τα μάτια μου να τρεμοπαίζουν από επιθυμία ήταν τα στρείδια. Φυσικά το πρόσωπο της φίλης μου χλώμιασε όταν της είπα ότι σχεδίαζα να τα καταβροχθίσω, στη διάρκεια του ταξιδιού μου (τι κι αν λόγω της ραδιενέργειας έχουν την άσχημη τάση να παραμένουν στο νερό) αλλά εμένα με παρηγορούσε το γεγονός ότι αυτά τα οστρακόδερμα είναι ιδιότροποι ένοικοι και αρνούνται να αναπαραχθούν σε νερά που είναι λίγο «περίεργα». Εάν η παραλία της Χιροσίμα ήταν λιγότερο επικίνδυνη από εκείνη της Νέας Υόρκης, τότε ένιωσα ότι μπορούσα να φάω ήσυχος. Τώρα εάν θα πάθουμε τίποτα μεταλλάξεις από αυτά, θα σας το πω σε δέκα χρόνια.

Αν και ξεκίνησα τη μέρα με μια ξεροψημένη μπάλα στρειδιών με κάρι, το πάρτι οστρακοειδών στην πραγματικότητα άρχισε στο Yakigaki No Hayashi. Το εστιατόριο διέθετε μια σειρά υγιεινών φαγητών, ένα μπάρμπεκιου και μια κατασκευή όπου οι τουρίστες στέκονταν για να παρακολουθήσουν τη διαδικασία φωνάζοντας διάφορα επιφωνήματα τύπου «Οοο! Ααα. Επίσης πάνω στο τραπέζι είχαν κανάτες με νερό. Υπήρχε κι ένας Γαλλο-Καναδός σερβιτόρος. Ο αδερφός μου κι εγώ διαφωνούσαμε για το πιο ήταν το πιο σπάνιο θέαμα.

Πρώτα απ' όλα η γνώριμη σε μένα περιοχή: τα ωμά στρείδια. Ο αδερφός μου δεν τα είχε φάει εδώ και λίγο καιρό, αλλά η Χιροσίμα παραδοσιακά δεν τα τρώει ωμά, παρόλο που εγώ έτσι τα απολαμβάνω περισσότερο. Θα έπρεπε να είχα καταλάβει κάτι. Ωστόσο αυτά τα υποτιθέμενα ζωντανά πλασματάκια είχαν μια αρκετά… άψυχη γεύση. Φυσικά σερβίρονταν θεαματικά -ένα μικρό αντίγραφο της πύλης της Itsukushima που βρισκόταν πάνω στον πάγο- αλλά εκείνη η έντονη γεύση του ωκεανού που συνήθως αναδυόταν σε κάθε μπουκιά, δεν υπήρχε πουθενά. Είναι σαν τα ντόπια στρείδιά τους να ανέπτυξαν κάποιου είδους αμυντικό μηχανισμό, για να έχουν όσο πιο ήπια γεύση ήταν δυνατό όταν κάποιος τα έτρωγε ζωντανά. Τα μαλακισμένα.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Έπειτα φάγαμε τα τηγανητά στρείδια, που ήταν καλύτερα, με κρέμα και κρεμμύδια σα να ήταν εντυπωσιακά φιλετάκια ψαριού. Μέχρι που τελικά φτάσαμε στο βαρύ πυροβολικό, τα στρείδια Χιροσίμα.

Τα περιγράφουν ως φουρνιστά αλλά στην πραγματικότητα ψήνονται στο μπάρμπεκιου, τα κελύφη τους αναποδογυρίζουν και χτυπιούνται μεταξύ τους λόγω της ζέστης. Μοιάζουν σαν μικροσκοπικές καρδιές μοσχαριού. Το πλαδαρό πράσινο εσωτερικό τους μετατρέπεται σε μία πλούσια αλμυρή γέμιση.

Όπως το Jurassic Park, έτσι και το Miyajima δεν είναι ένα νησί από το οποίο μπορείς να δραπετεύσεις πριν να φας μερικά γλυκά και να τρέξεις να ξεφύγεις από τον ντόπια άγρια ζωή. Τα συνήθη momiji manju είναι το ένα που πρέπει να φας. Ωστόσο ένας φούρνος τα πουλάει ξεροτηγανισμένα και περασμένα σε ξυλάκι.

Πιο μέσα, στο εσωτερικό του νησιού, οι πωλητές έχουν αντικατασταθεί από μαγαζιά με είδη δώρων και ξυλόγλυπτα έργα με δαίμονες και καταρράκτες. Πριν να πάρουμε το τελεφερίκ για να πάμε στο Όρος Misen -στο οποίο δεν φθάσαμε τελικά μέχρι πάνω γιατί τέλειωσε ο χρόνος επειδή καθυστερήσαμε τρώγοντας σνακ- αγοράσαμε φουρνιστές γλυκοπατάτες και ψητά κάστανα. Οι γλυκοπατάτες είχαν στεγνώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά τα κάστανα ήταν ζεστά, γλυκά και πλούσια σε άμυλο.

Ο αδερφός μου προσποιήθηκε ότι κατά λάθος τάισε ένα από τα μικρότερα ελάφια ένα κάστανο, το οποίο στη συνέχεια μας πήρε στο κατόπι σα να ήταν κατοικίδιο. Το να πείσουμε το Μπάμπι το Ελαφάκι να μας αφήσει ήσυχους ήταν δύσκολο. Εξάλλου δεν ήξερε ξένες γλώσσες, εάν υποθέσουμε ότι καταλάβαινε κάποια. Μετά δοκιμάσαμε τη μέθοδο του πωλητή καλαμαριών και του ρίξαμε μία στο κεφάλι. Ούτε αυτό είχε αποτέλεσμα.

Καταλήξαμε στο ότι ήταν έξυπνο ή τουλάχιστον προσπαθούσε. Ρίξαμε δεύτερο κάστανο προς το ποτάμι, μερικά μέτρα πιο κάτι, αλλά δεν τσίμπησε στο δόλωμα. Το ελάφι ήθελε όλο το εμπόρευμα, την νωπή χαρτοσακούλα που έως εκείνη τη στιγμή ήταν γεμάτη με τα τσόφλια. Καταφέραμε να ξεφύγουμε ενώ διασχίζαμε τη γέφυρα, επειδή τρεις θαρραλέοι Ιάπωνες σχημάτισαν ανθρώπινο τείχος για να μας χωρίσουν από το τέρας.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.