Τρυπώνω στον υπόγειο νεκροθάλαμο, κλείνω πίσω μου την βαριά πόρτα και περπατάω σιγά σιγά προς το αλουμινένιο τραπέζι στο οποίο κείτεται η σωρός ενός 75χρονου άνδρα, σκεπασμένη με ένα λευκό κάλυμμα. Το μόνο που διέκρινα ήταν οι μύτες από τα γυαλιστερά μαύρα παπούτσια του. Η αίθουσα είχε ποτιστεί από την γλυκόξινη μυρωδιά του σκίνου, το φυσικό υπόστρωμα του φέρετρου, ενώ έσπαγε ελάχιστα την οσμή της φορμαλίνης. Τον ξεσκεπάζω μέχρι την μέση. Φορούσε μαύρο κουστούμι με λευκό πουκάμισο, ξυρισμένος, μακιγιαρισμένος για να απαλύνει την άχρωμη όψη του. Ήμουν δεκατεσσάρων ετών και θα έκανα για πρώτη φορά χειρομαντία σε νεκρό στο γραφείο τελετών των γονιών μου.
Τον θάνατο τον είχα απομυθοποιήσει από καιρό. Μπαίνοντας στον νεκροθάλαμος δεν ένιωσα φόβο, με είχε κυριεύσει η αδρεναλίνη και η περιέργεια. Κοιτώντας τον άψυχο λαβύρινθο των ρυτίδων στο πρόσωπο του κυριεύτηκα από σκέψεις για το κομβικό σημείο μετάβασης της ζωή στο θάνατο, που θα ήταν πριν λίγες ώρες στα μάτια του. Πιάνω τα παγωμένα χέρια του, ένα σαρκώδες βαρύ αντικείμενο, το δέρμα αφυδατωμένο γεμάτο ζάρες, το χρώμα τόσο αφύσικα χλωμό, και τα λευκά και σκληρά του νύχια πρόσθεταν μία ανατριχιαστική λεπτομέρεια στην κενότητα του σώματος. Τα έπιανα κι όπου ακουμπούσα άφηνε ένα βαθούλωμα, η εικόνα και η θερμοκρασία των ψυχρών άκρων δεν μου άφηνε περιθώρια να μην εστιάζω πάνω τους.
Ένιωσα ότι οι αισθήσεις μου ξαφνικά οξύνθηκαν, παρατηρούσα τα πάντα σαν να ήμουν εκεί για πρώτη φορά. Τα λευκά φώτα πλημμύριζαν επιβλητικά το μεγάλο χώρο, δεξιά μου σ' ένα πάγκο εργασίας, όλα τα σύνεργα της ετοιμασίας του νεκρού, από τις ειδικές κόλλες και μακιγιάζ μέχρι τα ξυριστικά εργαλεία. Αριστερά μεγάλα ψάθινα καλάθια γεμάτα σκίνο, δίπλα τους σε καφάσια στοιβαγμένα επιμελώς κόκκινα γαρύφαλλα και ντάλιες, «στολισμένα» με σταγόνες νερού για να έχουν υγρασία. Ακόμα κι ο σημειολογικός γαλάζιος τοίχος πίσω μου, που για τον πατέρα μου συμβολίζει τον ουρανό και τον κοσμεί μία βυζαντινή εικόνα του Χριστού με την επιγραφή "Προσδοκώ ανάσταση νεκρών", με έβαλε σε έντονες σκέψεις για την μοίρα και την ψυχή.
Όσοι είχαν ψυχιατρικά προβλήματα παρουσίαζαν αλλοίωση στα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, σαν να μην είχαν σχηματιστεί σωστά.
Παρατήρησα ότι οι γραμμές στις παλάμες ήταν οι πιο άτονες και αχνές που είχα συναντήσει. Αναρωτιόμουν τι πιθανότητες έχει η ύπαρξη της μεταθανάτιας ζωής. Πότε συμφωνούσα και πότε διαφωνούσα με κάθε διατύπωση που αποκλείει την ελπίδα αθανασίας μέσω της ύπαρξης της ψυχής: Η σκέψη είναι λειτουργία ενός θνητού εγκεφάλου.
Ήταν σίγουρα η πιο δύσκολη μελέτη μου γιατί έχανα πολλές πληροφορίες από το διάβασμα του χεριού. Στον νεκρό αλλάζει η συμπεριφορά του δέρματος και η αποσύνθεση ξεκινά μόλις λίγα λεπτά μετά το θάνατο. Απουσίαζε η θερμοκρασία, το χρώμα, η ευκαμψία των κλειδώσεων και η υφή ήταν αλλοιωμένη, στοιχεία που αν υπήρχαν θα μαρτυρούσαν πολλά για την εσώτερη πτυχή του ατόμου. Σημείωνα τα σημάδια των ελάχιστων γραμμών ενώ παράλληλα έριχνα κλεφτές ματιές στο καφέ γυαλιστερό φέρετρο. Στεκόταν δίπλα του, ακουμπισμένο σ' ένα χαμηλό ξύλινο τραπέζι. Ήταν όμως σημαντικό να τον επισκεφτώ πριν την τοποθέτηση του στο φέρετρο διότι αργότερα τα χέρια του δένονται.
Εκείνοι που απεβίωσαν με βίαιους ή αδίκους τρόπους, παρουσίαζαν έντονες τις γραμμές στο βραχιόλι του καρπού που εκεί βλέπουμε και την κατάσταση της υγείας
Τα στοιχεία που έδινε η χειρομαντεία για την ζωή του, προς μεγάλη μου έκπληξη, τα επιβεβαίωσα αργότερα με αυτά που έμαθα ρωτώντας όσο πιο ανυποψίαστα γινόταν τους γονείς μου για εκείνον. Ανατρίχιασα όταν αντιλήφθηκα ότι πέθανε στην ηλικία που αντιστοιχούσε στην παλάμη του.
Πως έμαθα χειρομαντεία
Ξεκίνησα στα έντεκα μου, έμαθα από μία ηλικιωμένη γυναίκα στο χωριό του πατέρα μου, "…΄Έξυπνος άνθρωπος θα γίνεις και η τύχη θα είναι μαζί σου" αυτή η φράση της καθώς κοιτούσε τα χέρια μου ήταν η αιτία που ξεκίνησε η αναζήτηση μου. Με κέντρισε που μιλούσε για εμένα μέσα από τις παλάμες μου και τόνιζε ότι έχουμε μία μυστική γραφή που αποκαλύπτει την ζωή στις γραμμές των χεριών μας. Έκτοτε στις διακοπές την επισκεπτόμουν για να με διδάξει.
Όσοι ήταν αστυνομικοί ή στρατιωτικοί είχαν όλοι το λεγόμενο "άδειο χέρι"
Αργότερα διάβασα σχετικά βιβλία για την ψυχή, την μοίρα και την χειρομαντεία. Συνάντησα παράξενες θεωρίες όπως ότι σε ανθρώπους που υπέστησαν τραυματικό σοκ ή αμνησία οι γραμμές τους έγιναν αχνές σαν να μην είχαν ιστορικό. Στην περίπτωση του θανάτου ανέφεραν ότι εξαφανίζονται πλήρως οι γραμμές από το χέρι, σαν να έφυγαν μαζί με την τελευταία πνοή από το σώμα. Αυτή η πληροφορία με απασχόλησε έντονα και την περιέργεια μου την τροφοδοτούσαν τα υπαρξιακά μου ερωτήματα. Η καλύτερη απόδειξη είναι η επαλήθευσή, κι αναζήτησα απάντηση στην χειρομαντεία των νεκρών. Αρχικά να διαπιστώσω αν εξαφανίζονται οι γραμμές κι έπειτα να μάθω για την ζωή τους ώστε να διασταυρώσω τις χειρομαντικές πληροφορίες με την πραγματικότητα.
Τι είναι η χειρομαντεία
Η ανάγνωση της παλάμης ή χειρομαντεία όπως είναι γνωστή, είναι από τις πιο παλιές "τέχνες" της ανθρωπότητας. Ήταν γνωστή ως αρχαία επιστήμη αλλά δαιμονοποιήθηκε και πολλοί την εξισώνουν με την μαγεία που τον Μεσαίωνα ήταν λόγος για να καταλήξεις στην πυρά. Με την χειρομαντεία εξετάζουν τα σχέδια που σχηματίζονται στη παλάμη, αξιολογούν τον χαρακτήρα, προσδιορίζουν τα ταλέντα, την υγεία και τις δυνατότητες "τής μοίρας" του ανθρώπου. Μεταγενέστερα συνδυάστηκε με την χειροσκοπία και την χειρογνωμική που παρατηρούν το σχήμα και την διάταξη του χεριού. Έχει μέσα της την λέξη "μαντεία" γιατί μας περιγράφει τι πρέπει να επιδιώξουμε για να γίνουμε ευτυχισμένοι και τι να προσέχουμε. Χρησιμοποιήθηκε για την διαμόρφωση ψυχολογικών προφίλ, σε ανθρωπολογικές έρευνες, εμφανίζεται στην γενετησιολογία και σε εγκληματολογικές παρατηρήσεις, κάτι ανάλογο με την φυσιογνωμία ή με την ανάγνωση της γλώσσας του σώματος.
Τι έμαθα διαβάζοντας τα χεριά των νεκρών
Βασικός κανόνας ήταν να μην γνωρίζω τίποτα για τον νεκρό ώστε να μην επηρεαστώ. Συνέχισα επιλέγοντας ανθρώπους που θα μπορούσα εύκολα να επιβεβαιώσω στοιχεία. Κάποιες φορές συνέβαινε το αντίθετο, μάθαινα για κάποιον που είχε πιο έντονη και διαφορετική ζωή (φυλακισμένο, καλλιτέχνη, εγκληματία, κτλ) και αναζητούσα μέσα στην παγωμένη παλάμη τους στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την φήμη τους με αντίστοιχες ερμηνείες στην χειρομαντεία. Οι ερωτήσεις μου γραπωμένες στην περιέργεια και η σιωπή κάποιες φορές στον νεκροθάλαμο ήταν τόσο ύπουλη, σαν να ήθελε να με πνίξει.
Το πιο ενδιαφέρον δείγμα αλλά και το πιο δύσκολο συναισθηματικά ήταν οι μικρές ηλικίες. Αρκετή ώρα απ' όταν έφευγα, ένιωθα ακόμα την αίσθηση απο τα παγωμένα χέρια τους και ήταν το μόνο δείγμα που έκανα προετοιμασία εμψύχωσης στον εαυτό μου. Η γραμμή της ζωής εμφανιζόταν από τελείως ισχνή μέχρι έντονη αλλά συνήθως την διαπερνούσαν κοφτές και βίαιες γραμμές.
Αντικρίζοντας χέρια ατόμων που είχαν αυτοκτονήσει έμοιαζαν περισσότερο δυσάρεστα από άλλους. Δεν τα έκρινα αλλά μου ήταν δύσκολο να γράψω γι αυτούς. Αναφέρω ακριβώς τις σημειώσεις: "Είχαν ένα δέρμα απαλό και λείο σαν μπαμπάκι έμοιαζαν νεκρά από καιρό" ή έτσι τα σκηνοθέτησε η μνήμη μου. Σαν να μην καταγράφτηκαν κάπου τα όσα έζησαν, μοιάζει με συμπαντική τιμωρία.
Όσοι είχαν ψυχιατρικά προβλήματα παρουσίαζαν αλλοίωση στα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, σαν να μην είχαν σχηματιστεί σωστά. Σύμφωνα με την ιατρική τα δαχτυλικά αποτυπώματα δημιουργούνται την στιγμή που είμαστε στη μήτρα και είναι μοναδικά ακόμη και στην περίπτωση διδύμων. Από τα αποτυπώματα ερμηνεύουν στην χειρομαντεία στοιχεία για τον τομέα της αγάπης.
Εκείνοι που απεβίωσαν με βίαιους ή αδίκους τρόπους, παρουσίαζαν έντονες τις γραμμές στο βραχιόλι του καρπού που εκεί βλέπουμε και την κατάσταση της υγείας, ενώ η παλάμη τους σε λίγα άτομα εμφάνιζε γραμμές που ερμηνεύονταν σαν σημάδια κίνδυνου.
Χαρακτηριστικό ήταν ότι όσοι ήταν αστυνομικοί ή στρατιωτικοί είχαν όλοι το "άδειο χέρι", στην χειρομαντεία ονομάζουν αυτό που έχει μόνο τις τρεις κύριες γραμμές (ζωής, κεφαλής, καρδιάς). Δηλώνει ανθρώπους που διαπρέπουν στις δουλειές που απαιτούν πειθαρχία, άνθρωποι της τυπικότητας που εκτελούν και δίνουν εντολές εξίσου εύκολα.
Οι εγκληματίες είχαν χέρια πιο σκληρά στην όψη απ' όλα τα υπόλοιπα σώματα κι είχαν κοινό χαρακτηριστικό κακοσχηματισμένη την γραμμή της καρδιάς.
Μαθήματα ζωής από τα χέρια των νεκρών
Θεωρία #1 Η ζωή δεν συμπαθεί την αυτοκαταστροφή
Παρουσίαζαν κοινά στοιχεία όσοι έζησαν με πολλές καταχρήσεις με τις περιπτώσεις που τερμάτισαν οι ίδιοι βίαια την ζωή τους. Η αυτοκτονία ή αυτοκαταστροφή δεν εμφανιζόταν ως πεπρωμένο στο αριστερό χέρι που θα μπορούσα να συναντήσω στοιχεία που να το συνδέουν, αλλά φαινόταν σαν αποτέλεσμα από διάφορες λάθος επιλογές.
Θεωρία # 2 Οι πετυχημένοι και σώφρονες άνθρωποι αγαπούν τον εαυτό τους και ζουν ευτυχισμένοι
Κάποια χέρια είχαν μία ευγενική μορφή αντίθετα με το πόσο σκληρή χειρωνακτική εργασία έκαναν. Εμφάνιζαν ευτυχισμένη ζωή και συναισθηματική ικανοποίηση όσοι είχαν ζήσει χωρίς να κάνουν κακό σε άλλους. Αυτοί που επιδίωκαν την αλήθεια και έχτιζαν τις στιγμές τους με τις προσωπικές επιλογές χωρίς δειλίες, αλαζονεία και εγωισμούς.
Θεωρία # 3 Ευτυχισμένος δεν γεννιέσαι γίνεσαι
Το αριστερό με το δεξί χέρι είναι πότε σύμμαχοι και πότε αντίπαλοι ανάλογα τι μας έχει προορίσει το πεπρωμένο μας κατά την χειρομαντεία και τι δημιουργούμε με την θέληση, τις επιθυμίες και τους στόχους μας. Ανεπτυγμένα είχαν, όσο διακρίνονταν, τα σημεία που φανερώνουν την δημιουργικότητα, την επιδίωξη και τον έρωτα. Μάλιστα αρκετοί έμαθα ότι δεν είχαν κάνει ούτε ένα ταξίδι, αλλά έμοιαζε το χέρι τους τόσο "χορτασμένο" από εμπειρίες. Συμπέρανα ότι αν είμαστε δημιουργικοί, αν επιδιώκουμε αυτά που θέλουμε και ερωτευόμαστε μπορεί να είναι κάποια συστατικά για την συνταγή της επιτυχίας μας.
Θεωρία # 4 Η εσωτερική μας δύναμη κινεί τον κόσμο μας
Κατέγραψα πληροφορίες και από χέρια τυφλών, ατόμων με κινητικά προβλήματα και εκτός από την ταλαιπωρημένη υγείας τους, είχαν έντονα τα σημεία που δείχνουν ότι ήταν ανεπτυγμένες οι δυνατότητες τους να πετύχουν δύσκολα και μεγάλα πράγματα. Ένιωσα ότι η θέληση για ζωή πάντα βρίσκει τρόπο για να πετύχουμε τους στόχους μας όποια κι αν είναι η διαφορετικότητα μας.
Θεωρία # 5 Ο Έρωτας είναι κυρίαρχος
Όσοι έζησαν χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο και δήλωναν ερωτευμένοι, ομοφυλόφιλοι που στήριξαν τις επιλογές τους, άτομα που τους χαρακτήριζε ο έρωτας στην ιστορία τους, εμφανιζόταν πιο έντονα από άλλους η ύπαρξη του στο χέρι τους. Μάθαινα ότι κινήθηκε η ζωή τους με βάση τον έρωτα κι είχαν, όσο μπορούσα να κατανοήσω στην κατάσταση τους, από τις πιο ευτυχισμένες γραμμές ζωής.
Θεωρία # 6 Είμαστε όλοι μοναδικοί
Κανένα χέρι νεκρού ή ζωντανού δεν έμοιαζε με άλλο, ακόμα και αδέλφια δεν είχαν ίδιες πληροφορίες μόνο συνδυαστικά γεγονότα λόγω κοινής ζωής. Ο καθένας έχει μία μοναδική ιστορία και η ελεύθερη βούληση αλλάζει τα πάντα μέσα μας.
Αν και σπούδασα θετικές επιστήμες, μέχρι σήμερα οι γραμμές των χεριών μου με βοήθησαν σε δύσκολες αποφάσεις. Για μένα προσωπικά, η ευτυχία κρύβεται στο χέρι μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter μας.
Περισσότερα από το VICE
Οι Πορτοφολάδες Βάζουν το Χέρι στην Τσέπη σου Χωρίς να το Καταλάβεις
Η Κλέλια Ρένεση, οι Στίχοι της, ο Manu Chao και ο Σωκράτης Μάλαμας