Η Ultra Θέλει να Συνδυάσει Ραπ με Κλαρίνα

Την Ultra την άκουσα όταν ανέβηκε στο stage σε ένα live στο Θέατρο Βράχων, αρχές Οκτώβρη. Μετά από λίγες ημέρες, η ίδια ανάρτησε στο Instagram ένα post στο οποίο έγραφε ότι έπιασε για πρώτη φορά μικρόφωνο μόλις πριν από έναν χρόνο. «Και κάθε επόμενη φορά που πιάνω αυτό το μικρόφωνο, αυτό που νιώθω είναι πιο δυνατό από την προηγούμενη». Μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Αμέσως της έστειλα μήνυμα και κανονίσαμε να συναντηθούμε. Μου εξήγησε ότι όλο αυτό της συνέβη εντελώς απροσδόκητα.

Είχε πάει να δει το live των NoHardFeelings στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, το οποίο είχε γίνει μέσα στη βροχή. Τότε ήρθε ο Tiny Jackal, της έδωσε το μικρόφωνο και της είπε να ανέβει στη σκηνή και να πει το κομμάτι της ακαπέλα. Έτσι κι έγινε. «Δεν σκέφτηκα τίποτα εκέινη τη στιγμή, ούτε άγχος, ούτε ντροπή. Το ευχαριστήθηκα πολύ όσο ήμουν στη σκηνή, υπήρχε hype από τον κόσμο και τότε κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω, θέλω να το ζήσω, θέλω να το τρέξω. Οπότε το έζησα στο έπακρο». Τότε ήταν το δικό της σημείο εκκίνησης στο rap game.

Πέρα από το rap, η 23χρονη Ultra -ή Αθηνά- είναι δρομέας υπεραποστάσεων και δουλεύει στο οικογενειακό ψητοπωλείο, ενώ παλιότερα ήταν δασκάλα δημοτικού. Στα μαρμάρινα σκαλιά του Καλλιμάρμαρου που καθόμασταν και συζητούσαμε, η ίδια είχε τερματίσει λίγα χρόνια πριν στον κλασικό Μαραθώνιο και κάθε φορά που βρίσκεται σε αυτό το μέρος ανατριχιάζει, γιατί επανέρχονται όλα όσα έζησε τότε. «Οι πιο έντονες στιγμές ευτυχίας που βίωσα μέχρι σήμερα, αφορούν το τρέξιμο και τη μουσική», λέει. Πλέον, όμως , τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνά δουλεύοντας.

«Είμαι από τις 11 το πρωί μέχρι τη 1 το βράδυ στο ψητοπωλείο που έχω με τον πατέρα και τον αδερφό μου. Είναι μια άλλη ζωή. Εκεί ακούμε κλαρίνα όλη την ημέρα. Είμαι από τα Τζουμέρκα και είμαι πολύ περήφανη για τον τόπο μου, οπότε στην πραγματικότητα γουστάρω να τα ακούω. Το μαγαζί μας το αγαπάω πολύ, γιατί το έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας, πάει πολύ καλά, έχουμε χτίσει σχέσεις με πελάτες, το κάνουμε με μεράκι. Πριν ήμουν δασκάλα σε δημοτικό και έκανα ιδιαίτερα για χρόνια σε παιδιά. Αυτό κι αν θέλει υπομονή! Οπότε καταλαβαίνεις ότι όλα είναι αχταρμάς και δεν υπάρχει καμία συνοχή σε αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου. Όταν μένει χρόνος κάνω προπόνηση και αργά το βράδυ όταν γυρνάω σπίτι μου, ασχολούμαι με τη μουσική. Βάζω beats, γράφω, είμαι σχεδόν κάθε βδομάδα στο στούντιο και το δουλεύω».

Τη ρώτησα πως μπορεί να συνδυάζει τόσο ετερόκλητα πράγματα με τόσο διαφορετικό lifestyle, όπως είναι ο στίβος και η ραπ. Όπως μου λέει, κάθε μία από τις ιδιότητές της, έπαιξε μεγάλο ρόλο στο τι άνθρωπος είναι σήμερα. «Αυτά τα δύο έχουν κάποια κοινά στοιχεία, όπως η πειθαρχία, η υπομονή και η σκληρή δουλειά που χρειάζεται για να καταφέρεις κάτι. Ειδικά στον αθλητισμό πρέπει να είσαι προσηλωμένος στο στόχο σου και αυτή η υπομονή που έχτισα, με βοήθησε πολύ και στη ραπ», εξηγεί. «Και η ραπ μου άλλαξε τη ζωή, μου έδωσε ιδανικά, έπλασε τη συνείδησή μου, με έμαθε να παλεύω. Και θεωρώ πως τώρα που είναι στο πικ της, μπορεί να δώσει πολλά στα νέα παιδιά».

Από την άλλη, ο τρόπος ζωής και καθημερινότητας που έχει ένας αθλητής με έναν ράπερ είναι εντελώς διαφορετικός. «Έχω διχαστεί πολλές φορές, νιώθω ότι πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σε δύο ζωές, αφού είναι εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Όταν είσαι σε αγωνιστικό επίπεδο στο στίβο, δεν σε παίρνει να βγεις, να αράξεις, να κάνεις ένα τσιγάρο να πιεις μια μπίρα. Εγώ όμως από πιτσιρίκι ήμουν με τους φίλους μου σε πάρκα και πλατείες και τριγυρνούσαμε παντού με ένα ηχείο. Οπότε πάντα ήταν περίεργο να συνδυάσω αυτούς τους δύο τρόπους ζωής που μ' αρέσουν εξίσου. Δηλαδή και γουστάρω να κάθομαι σπίτι με τα πόδια στον τοίχο και με τους πάγους, να τρώω σωστά και να κοιμάμαι νωρίς και γουστάρω να είμαι στη γύρα, να βγαίνω, να πηγαίνω σε live. Δεν βρίσκω πάντα την ισορροπία, απλώς το μπαλαντζάρω κάπως».

Η Ultra έχει καταφέρει να τερματίσει σε Μαραθωνίους και Υπερμαραθωνίους άνω των 42χλμ, σε αγώνες μικρότερους ανά την Ελλάδα, σε δρόμο και σε βουνό, ενώ έχει βγει η πρώτη γυναίκα σε μαραθώνιο στη Γερμανία. Στόχος της εδώ και οκτώ χρόνια που ξεκίνησε τον στίβο, είναι να τρέξει στο Σπάρταθλον. «Είναι αγώνας 252 χιλιομέτρων, από την Αθήνα στη Σπάρτη. Είναι όνειρο ζωής και αν το πετύχω, για μένα δεν υπάρχει κάτι παραπάνω. Στην καραντίνα είχα φτάσει πολύ κοντά, αλλά επειδή δεν γίνονταν τότε αγώνες, έμεινα πίσω. Μπορεί να είναι σε δύο, τρία ή πέντε χρόνια, όμως το κάνω κάποια στιγμή». Ωστόσο, αυτή την περίοδο, «προτεραιότητά μου είναι η μουσική, γιατί είναι σε εξελικτικό επίπεδο, φαίνεται ότι πάει καλά και μου δίνονται ευκαιρίες. Όταν σου δίνεται μια ευκαιρία πρέπει να την αρπάζεις από τα μαλλιά».

Έγραφε στίχους από μικρή και «έφτυνε» ρίμες μόνη της στο σπίτι, αλλά ήταν κάτι που κρατούσε για τον εαυτό της. Κάποια στιγμή το μοιράστηκε με τους φίλους της, χωρίς να έχει στο μυαλό της ότι θα το κάνει επαγγελματικά. «Έτυχε να με ακούσουν κάποιοι άνθρωποι του χώρου και μου είπαν ότι πρέπει να κάνω κάτι. Εκεί έγινε το κλικ, γιατί το γούσταρα, θεώρησα πως κάτι βλέπουν σε εμένα και το τόλμησα. Έτσι ξεκίνησα να μπαίνω στο στούντιο, να το παίρνω πιο θερμά και να δουλεύω. Πάει καλά», λέει η Ultra. «Τα lives, η συνδιαλλαγή με το κοινό, η ενέργεια που μοιράζεσαι με έναν κόσμο που έχετε ίδια στόφα, κοινά ιδανικά και ιδεολογία και συνδέεστε κάπως εκείνη τη στιγμή, είναι τοπ».

Αυτόν τον χρόνο που διένυσε μέσα στη ραπ κοινότητα έχει σχηματίσει θετική άποψη, γιατί δεν έχει δει τουπέ σε όσους έχει γνωρίσει μέχρι τώρα. Σίγουρα όμως, έχει ακόμα πολλά να δει και να μάθει από τον κόσμο που είναι στη φάση, αν και επιλέγει να κρατά και τις αποστάσεις της. «Δεν ασχολούμαι με κανέναν άλλον πέρα από τη δουλειά μου, το έχω αυτό σαν mood από τον αθλητισμό και ισχύει και για τη ραπ. Για μένα, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο ο σεβασμός των νέων προς τους παλιούς, αλλά και από τους παλιούς προς εμάς, γιατί μας αφήνουν μια παρακαταθήκη να συνεχίσουμε».

«Από ράπερ μ' αρέσει πάρα πολύ ο Εθισμός. Η ραπ είναι ιδεολογία και αυτό την ξεχωρίζει από άλλα είδη μουσικής. Με νοιάζει τι πρεσβεύει κάποιος σαν άνθρωπος και το side story του. Η ιστορία του Εθισμού με συγκινεί πολύ, γιατί βλέπω ότι τα κατάφερε και μου δίνει boost ότι όλοι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Δεν με συγκινούν οι δυσκολίες που έχει περάσει ο καθένας, διότι όλοι έχουμε βιώματα. Δεν θα πω τι πέρασα, προτιμώ να το γυρίσω υπέρ μου και να το βγάλω με άλλο τρόπο. Και αυτός το έβγαλε μουσικά και έδειξε ότι επανήλθε. Από πιτσιρίκι επίσης άκουγα φουλ 12ο Πίθηκο και μετά Anser, Buzz. Όταν είμαι down ακούω Novel και Λόγος Τιμής και ταυτίζομαι. Σε αυτήν τη φάση κινούμαι μουσικά. Τους άκουγα από τότε που ξεκίνησα να ακούω ραπ», αναφέρει.

Μπορούν οι γυναίκες που κάνουν ραπ στην Ελλάδα να ανελιχθούν μέσα σε έναν τόσο ανδροκρατούμενο χώρο; Όπως εξηγεί η Ultra, «είναι θετικό που έρχονται συνέχεια νέες κοπέλες στη φάση. Προσωπικά, χαίρομαι πραγματικά, δεν έχω αντιζηλίες. Βέβαια θεωρώ ότι θέλουμε δουλειά ακόμα για να πούμε ότι είναι ισάξιος ο χώρος. Κάποιοι δεν δίνουν ευκαιρίες επειδή είμαστε γυναίκες, ενώ άλλοι δίνουν ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. Αλλά, στο τέλος της μέρας, αν το κάνεις καλά και αξίζεις, δεν μπορεί να σε αμφισβητήσει κανείς επειδή είσαι γυναίκα. Πολλές κοπέλες προσπαθούν να το κάνουν όπως οι άνδρες, αλλά καλύτερα να δώσουμε το δικό μας στοιχείο και να το κάνουμε unique». Αν μπορούσε να συνεργαστεί με κάποια ράπερ, αυτή θα ήθελε να ήταν η Expe. «Σε αυτήν τη φάση που δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα, θεωρώ ότι θα ταίριαζα μαζί της, επειδή πειραματίζεται και είναι μοναδική».

Την ενοχλεί όταν σχολιάζουν την εμφάνιση αντί για τη μουσική της και δεν θέλει να το «πουλήσει» αυτό. «Όταν βγήκε το κομμάτι μου “Focus”, σε beats Θανάσιμου, άκουσα άτομο του χώρου να ρωτάει αν μου έγραψε και τους στίχους ο Θανάσιμος, υπονοώντας ότι δεν είμαι ικανή να το γράψω μόνη μου. Μου φάνηκε αστείο. Αν στέκονται στην εμφάνιση και όχι στη μουσική μου, δεν θα τους αλλάξω εγώ την άποψη, είναι θέμα διαπαιδαγώγησης και αντιλήψεων, είναι μυαλά που έχουν μείνει πολλές δεκαετίες πίσω. Θα ακούσω σχόλια από κάποιον που εκτιμάω αν είναι to the point, πάνω στη μουσική μου. Τα υπόλοιπα δεν τα ακούω καν, προφανώς δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους», επισημαίνει η Ultra. «Θεωρώ ότι οι γυναίκες είμαστε πολύ δυναμικές και μπορούμε να καταφέρουμε χίλια πράγματα ταυτόχρονα. Πρέπει να διεκδικήσουμε τον χώρο μας στη σκηνή και να δείξουμε ότι αυτό ήρθε, θα μείνει και θα καθιερωθεί».

Όλα τα κομμάτια που γράφει η Ultra είναι βιωματικά. Λένε μια ιστορία ή αποκαλύπτουν ένα κομμάτι του εαυτού της που θέλει να βγάλει προς τα έξω. Δεν νευριάζει ποτέ, όμως συναισθηματικά όλα τα βιώνει στο έπακρο. Το παρελθόν της δεν είναι ήρεμο, αναγκάστηκε να μεγαλώσει νωρίς, όμως ποτέ δεν στάθηκε σε αυτό. «Η μουσική με βοήθησε να ξορκίσω κάποια βιώματα που ήταν βαρίδι και με κρατούσαν πίσω, να τα αποδομήσω και να τα κάνω τέχνη. Πράγματα που δεν ήξεραν ούτε φίλοι μου, κατάφερα να τα αποτυπώσω στο χαρτί. Και είναι σπουδαίο να βγάζεις κάτι από μέσα σου και να το μετουσιώνεις σε τέχνη. Συνήθως γράφω όταν είμαι στεναχωρημένη. Γενικά μου βγαίνει αβίαστα όταν έχω ακραία συναισθήματα».

Της είπα πως θέλω να μου συστήσει την Αθηνά μέσα από μία δική της ρίμα. «Όσα χιλιόμετρα έχω στα πόδια μου, το ξες πως δεν έχεις ούτε καν εσύ στο αμάξι», απαντά.

Και αν μπορούσε να βάλει ένα τίτλο στη σημερινή πραγματικότητα, θα ήταν ένας στίχος που έγραψε στην πρώτη καραντίνα:

«Αλλού είναι το όπλο σίγουρα», τονίζει.

Αυτή την περίοδο είναι στη δημιουργική της φάση. Ετοιμάζει κάποια singles και μέσα στους επόμενους μήνες, θα βγει ο πρώτος της δίσκος. «Αγαπώ τον τόπο μου και έχω σκεφτεί να συνδυάσω κλαρίνο με ραπ. Θέλω να βάλω τον αδερφό μου που παίζει κλαρίνο να τον ηχογραφήσω, αλλά θέλει ψάξιμο και χρόνο. Το έχουν κάνει και άλλοι και βγαίνει ωραίο αποτέλεσμα», επισημαίνει.

Ακολουθήστε την Άντυ στο Instagram.

Περισσότερα από το VICE

Η Σρεμπρένιτσα Ακόμα «Μιλάει» για τη Φρίκη του Πολέμου και τον Παραλογισμό του Εθνικισμού

Η Ιστορία του Jeffrey Dahmer: Σταμάτα να Λυπάσαι τους Serial Killer

Τα Βίντεο-Κλαμπ του Σήμερα Έχουν το Άρωμα των Παιδικών μας Χρόνων

Ακολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.