Συναντήσαμε Έναν από τους πιο Διάσημους Φωτογράφους του Κόσμου στην Αθήνα

Κείμενο, Φωτογραφίες: Λευτέρης Μπιντέλας

Περνώ τη στροβιλιζόμενη πόρτα του ξενοδοχείου Hilton και κατευθύνομαι προς τα ασανσέρ. Καθώς διασχίζω το λόμπι προσπερνώ ένα συνονθύλευμα από κουστουμαρισμένους επιχειρηματίες, συνέδρους καναδικών λιπαντικών (wtf?) και όμορφα μοντέλα. Φθάνω στα ασανσέρ κι ύστερα από λίγο βγαίνει ο παγκοσμίου φήμης φωτογράφος και ελληνικής καταγωγής Κρίστοφερ Μάκος. «Είσαι ο Λευτέρης; Σόρι που άργησα, δε ξέρω τι έγινε», μου λέει και ανεβαίνουμε στον 11ο όροφο. Μιλάει και κινείται ασταμάτητα και σκέφτομαι ότι αποκλείεται να είναι 66 ετών. Με «πυροβολεί» με απίστευτες ατάκες με συνέπεια μεγαλύτερη κι από καλάσνικοφ. Βλέπω ότι κρατάει μία μικρή φωτογραφική μηχανή κι αλλάζω θέμα. «Πάντα έχω μία μαζί μου» απαντά. Δεν τον έχω ενημερώσει ότι εκτός από τη συνέντευξη θέλω και να τον φωτογραφήσω και προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να του ζητήσω την άδεια. Τελικά δέχεται και μου δηλώνει ότι εγώ είμαι ο «σκηνοθέτης» και θα ακολουθήσει τις οδηγίες μου. Ποζάρει με μεγάλη άνεση και χαρακτηριστική ευκολία. Βλέπει το αποτέλεσμα, ενθουσιάζεται και μου ζητά να του τις στείλω. Έχει έρθει η ώρα για τη συνέντευξη και πριν προλάβω να τον ρωτήσω οτιδήποτε αρχίζει να μου μιλάει. «Ώστε είστε φίλοι με τον Δημήτρη Κρις (ο διευθυντής της επιχείρησης τσαγιού Tuvunu που μου σύστησε τον Μάκος). Cool». Στην Αθήνα βρέθηκε για να δώσει διάλεξη στο Μέγαρο Plus και να παρουσιάσει την έκθεση «Τραβάω φωτογραφίες γιατί δεν έχω μνήμη».

Ο 18χρόνος Chris. Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση του Christopher Μάκος.

VICE: Έζησες την εποχή του '70 και του Studio 54, ήσουν φίλος με τον Andy Warhol, μέντοράς σου ήταν ο πολύς Man Ray, φωτογράφισες Liza Minnelli, John Lennon, David Bowie, Elizabeth Harley, Rolling Stones, κατέγραψες την punk και rock σκηνή της Νέας Υόρκης το '80 και '90…

Κρίστοφερ Μάκος: Ήταν ξεχωριστές στιγμές για μένα, για τη ζωή μου. Η Νέα Υόρκη ήταν τότε το επίκεντρο του κόσμου. Και εκείνη την περίοδο ήταν όλα διαφορετικά. Δεν είχε σημασία αν ήσουν πλούσιος ή φτωχός, αν είχες δουλειά ή όχι. Μπορούσες να γνωρίσεις τους πάντες. Το Central Park είναι σχεδιασμένο στη μέση της πόλης. Κάθε Σαββατοκύριακο, οι άνθρωποι που ζουν είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά πηγαίνουν στο πάρκο και αναγκαστικά γνωρίζονται. Έτσι είναι η ΝΥ ακόμα και σήμερα. Εγώ ήμουν πολύ τυχερός που έφτασα στην πόλη στα τέλη της δεκαετίας του '60. Είχα ανοιχτό μυαλό και ο Warhol ήταν τυχερός που με γνώρισε και εγώ ήμουν τυχερός που γνώρισα όλους όσους γνώρισα και έκανα παρέα μαζί τους. Καμιά φορά είναι δύσκολο και για μένα να πιστέψω ότι γνώρισα όλους αυτούς τους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Για τον περισσότερο κόσμο όλοι αυτοί ήταν και είναι μυθικά πρόσωπα που ενσάρκωσαν το τρίπτυχο sex, drugs and rock'n' roll…

Η Νέα Υόρκη ήταν σαν ένας μυστικός κόσμος. Όλοι αυτοί που λες έμεναν -κάποιοι συνεχίζουν να μένουν- δίπλα μου, δύο τετράγωνα πιο πέρα. Πάω στην αγορά και τους συναντάω. Είναι φίλοι μου. Δεν επεδίωξα αυτό τον τρόπο ζωής. Φαντάζομαι ότι είτε έχεις γεννηθεί στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, είτε όχι. Πιστεύω ότι και εσύ αν ήσουν τότε εκεί και είχες ανοιχτό μυαλό για να καταλάβεις την εποχή τότε θα ζούσες όπως κι εγώ. Θα γνώριζες τον κατάλληλο κόσμο. Σήμερα, ένας από τους καλύτερους φίλους μου είναι ο Calvin Klein, ο οποίος μένει δύο τετράγωνα μακριά μου σε ένα παλάτι κι εγώ ζω σε ένα νορμάλ διαμέρισμα. Συχνά πηγαίνω στο παλάτι του με το ποδήλατο και πετάω με το ιδιωτικό τζετ του (πριν λίγο καιρό είχαμε πάει στην Ισλανδία) και μετά ξαναπαίρνω το ποδήλατό μου και γυρνάω στο διαμέρισμά μου. Για μένα δε σημαίνουν τίποτα όλα αυτά. Μεγάλωσα σε μια εποχή που δεν είχαν σημασία και νιώθω ακόμα χίπις. Για τους ίδιους λόγους δεν πηγαίνω στα Hamptons. Κάθε χρόνο όλοι θέλουν να πάνε στoπάρτι στο σπίτι του Calvin των 75 εκατομμυρίων δολαρίων -εγώ αδιαφορώ. Είναι φίλος μου ο Calvinαλλά δεν εντυπωσιάζεται ούτε ο ίδιος απ' όλα αυτά κι είμαστε κυνικοί. Μας ενδιαφέρει η ευτυχία. Κι αν προσπαθείς διαρκώς να τη βρεις δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος. Με τον Calvin γελάμε και περνάμε καλά με τα πιο απλά πράγματα, όπως έκανα και με τον Andy.

Η συνεργασία και η 10χρονη φιλία σου με τον Andy Warhol;

Με τον Andy συνεργαστήκαμε πολύ καλά και γίναμε και φίλοι γιατί μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Οι καλλιτέχνες μιλάνε μια διαφορετική γλώσσα και εμείς συνεννοούμασταν τέλεια. Οι φωτογραφίες που βγάλαμε αρκετοί θεωρούν εσφαλμένα ότι είναι drag queen. Αλλά κάνουν λάθος. Ήταν ένα παιχνίδι με την ταυτότητα του Andy.

Βλέπεις ένα κουστουμαρισμένο άντρα το πρωί και το βράδυ μπορεί να φοράει δερμάτινα και να αλλάζει ταυτότητα. Αυτό ήθελα να δείξω. Μας ρώτησαν αν θέλαμε φόρεμα για τον Andy αλλά τους είπαμε όχι γιατί θέλαμε να παίξουμε με την ταυτότητα. Αλλά σε κάποιες φωτογραφίες ο Andy κάνει ωραία γυναίκα και γι' αυτό τις ονόμασα Lady Warhol.

O Chris το 1963.

Όταν τραβούσες τις φωτογραφίες, σταματούσες για λίγο να σκεφτείς ότι είναι «ντοκουμέντα» μιας ολόκληρης εποχής και ότι θα γινόντουσαν διάσημες;

Ούτε σκεφτόμουν αλλά κι ούτε φανταζόμουν ότι θα γίνουν διάσημες ή ντοκουμέντα. Ήταν απλά «οικογενειακές» φωτογραφίες. Όλοι αυτοί ήταν η οικογένειά μου. Είναι απλά η ζωή μου. Μια θεαματική απλή ζωή. Απλά κάναμε παρέα, γελάγαμε με χαζομάρες.

Ο φωτογράφος ή το θέμα κάνουν μία φωτογραφία σπουδαία;

Ο φωτογράφος είναι πάντα αυτός που κάνει τη διαφορά. Παντού υπάρχουν «θέματα» και ο καθένας μπορεί -ειδικά τώρα- να τα φωτογραφήσει. Το μάτι του φωτογράφου είναι που κάνει τη φωτογραφία σπουδαία, γιατί οποιοσδήποτε μπορεί να βρεθεί με μία κάμερα μπροστά σε μία φωτιά, μία πτώση αεροπλάνου, κ.λπ.

Τον ρωτάω ποια είναι η γνώμη του για τα social media, αλλά με διακόπτει και με ρωτάει αν έχω Facebook, Twitter και να του γράψω και το mai l μου. Γινόμαστε «φίλοι», ανταλλάσσουμε mail και μου υπενθυμίζει να του στείλω τις φωτογραφίες που τραβήξαμε.

Ποια είναι η γνώμη σου για τα social media;

Facebook και Twitter είναι φοβερά εργαλεία σήμερα για τον κόσμο. Αλλά τίποτα δεν ξεπερνά την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο. Ο Andy Warhol ήταν το πρώτο και ορίτζιναλ Facebook. Είχε τόσους φίλους και τους ένωνε… Ήταν προφήτης γιατί πλέον με τα social media όλοι έχουν τα 15 λεπτά δημοσιότητας. Ο καθένας έχει το δικό του κανάλι στο youtube και όλοι ελέγχουν ένα «μέσο» και μέσα απ' αυτά τα media έχουν βγει πρόσωπα που δεν έχουν αξίζουν.

Δε μπορώ να καταλάβω πως ο Kanye West και οι Kardashian έχουν γίνει τόσο σημαντικά πρόσωπα. Ο γάμος τους ήταν γελοίος και αποκρουστικός. Έτσι έχει καταντήσει η Αμερική; Αυτό τα σκουπίδια εξάγουμε; Η Kardashian κάνει την Paris Hilton να μοιάζει classy. Πόσο τρελό είναι αυτό;

Η νέα γενιά είναι επαναστατική;

Είναι όλοι «μαστουρωμένοι». Κάθονται και βλέπουν τα κινητά τους. Πια ο κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για τη φωτογραφία – προφίλ στο Facebook παρά για οτιδήποτε άλλο. Είμαι περίεργος πως θα αντιδρούσαν αν τους απαγόρευαν το Facebook.

Τι είναι avant garde σήμερα;

Τα health food stores. Έχεις πάει; Νομίζω δεν έχετε εδώ. Είναι μαγαζιά που πουλάνε προϊόντα για υγιεινή ζωή. Εκεί είναι η πραγματική underground σκηνή. Όλα αυτά τα πρόσωπα που συναντάς εκεί. Δεν υπάρχουν πια παράξενοι άνθρωποι και εκεί είναι όλοι μαζεμένοι. Επίσης πραγματικά underground πρόσωπα έχω δει στη γραμμή του μετρό της Νέας Υόρκης από το West Village που δε θυμάμαι που πηγαίνει. Εκεί συναντάς τους πιο απίστευτους ανθρώπους. Τα πιο ενδιαφέροντα νέα παιδιά που έχω δει εδώ και καιρό, ίσως και από το Studio 54. Σε μια γραμμή του Μανχάταν.

Τι θεωρείς cool;

Εκτιμώ τους ανθρώπους που έχουν βρει το προσωπικό τους στυλ. Cool είναι οι άνθρωποι που είναι απλά οι εαυτοί τους. Έχουν πρωτότυπα πράγματα να πουν. Εσύ είσαι cool. Έχεις το δικό σου στυλ, δουλεύεις για το VICE, ξέρεις τον Δημήτρη που είναι cool.

Είδες στην Ελλάδα cool ανθρώπους;

Οι περισσότεροι cool άνθρωποι που ξέρω είναι από την Ελλάδα, οπότε η Ελλάδα είναι cool.

Που πήγες στην Αθήνα;

Την πρώτη μέρα περπάτησα ως το Σύνταγμα. Μόλις φτάσω εκεί μπορώ να προσανατολιστώ. Το πιο ωραίο πράγμα στη ζωή, είναι να ακολουθείς το ένστικτό σου. Μην ακολουθείς τους τουριστικούς οδηγούς. ΟΚ. Όταν πας κάπου πρέπει να δεις συγκεκριμένα πράγματα. Τέλος πάντων, πήγα σε ένα μαγαζί που πούλαγε σκουφάκια θαλάσσης που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Έπειτα έψαξα να βρω ράφτη για κοστούμια. Ανέβηκα σε έναν όροφο και συνάντησα έναν κύριο και μία κυρία που δε μιλούσαν αγγλικά. Εγώ δε μιλάω ελληνικά, αλλά με έναν μαγικό τρόπο συνεννοηθήκαμε. Μου έκαναν νοήματα, τους έκανα κι εγώ και ήταν μαγικό. Αυτοί οι 70χρονοι ήταν cool. Η υπάλληλος στο frozen yogurt με τα ζουληγμένα βυζιά που με φίλαγε και έλεγε πόσο ωραίος είμαι ήταν cool, γιατί ήταν ειλικρινής. Η πραγματικότητα και η ειλικρίνεια νικάνε τα πάντα.

Ο παππούς σου ήταν από τη Σπάρτη;

Ναι ένας από τους «300». Που είναι το κορμί μου; Προσπάθησα να βρω κάποιους συγγενείς μου αλλά δεν τα κατάφερα. Η μητέρα μου πήρε νωρίς διαζύγιο κι έτσι δεν είμαι πολύ κοντά στην οικογένεια (Οικονο)Μάκος. Κάθε καλοκαίρι πήγαινα στην Ιταλία, γιατί ήταν η μητέρα μου από εκεί κι έτσι έχω αρκετή μεσογειακή ενέργεια.

Προτού αποχαιρετιστούμε ζητά να με φωτογραφίσει με την επαγγελματική του κάμερα. Εννοείται δέχομαι -λίγη ώρα μετά ο Μάκος βγάζει πορτρέτα μου, τα οποία δεσμεύθηκε με τη σειρά του να μου στείλει. «Στείλε μου το λινκ από το θέμα και αν έρθεις στη Νέα Υόρκη να έρθεις να με βρεις», μου λέει καθώς φεύγω.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.