Λίγο πολύ κάθε άνδρας σκέφτεται σε κάποιο σημείο της ζωής του να ανταλλάξει σπέρμα-για-λεφτά. Οι άντρες τελειώνουν όλη την ώρα. Οπότε γιατί να μην πληρώνονται για αυτό;
Μετά από λίγο googling, ανακάλυψα ότι υπάρχουν κάποια γενικά κριτήρια για την πώληση του σπέρματός σας, όπως το να έχει κανείς ή να επιδιώκει ένα πτυχίο πανεπιστημίου, να είναι πάνω από 1.75, καθαρός από ναρκωτικά, να έρχεται από οικογένεια χωρίς ιστορικό ψυχικών ασθενειών και να διαθέτει έναν υψηλό αριθμό σπερματοζωαρίων.
Έχω πτυχίο, δεν είμαι ούτε ψυχικά άρρωστος ούτε εθισμένος στα ναρκωτικά, είμαι ψηλός, όμορφος και γοητευτικός και πολύ αρρενωπός άντρας, έτσι σκέφτηκα πως αυτό θα είναι τόσο εύκολο όσο το να τον παίζει.
Αναζήτησα την τράπεζα που θα κατέβαλλε το υψηλότερο δυνατό ποσό για τους γυρίνους μου. Η πιο συμφέρουσα ήταν η Cryos New York. Προσφέρουν $500 τη φορά και μέχρι και $600 για μια «ανοικτή δωρεά» όπου τα παιδιά σου έρχονται και σε βρίσκουν αργότερα στη ζωή.
Αν είναι να γίνω ένας μπαμπάς χωρίς οικονομική εμπλοκή στη ζωή των παιδιών μου, δεν χρειάζεται να το ξέρω, γι' αυτό συμπλήρωσα την αίτησή μου μόνο για κλειστές δωρεές. Μετά τη συμπλήρωση της δεκασέλιδης αυτής αίτησης, την έστειλα στην τράπεζα Cryos και ήμουν πολύ ενθουσιασμένος για το ξεκίνημα της καριέρας μου ως ελεύθερου επαγγελματία αυνανιστή.
Την επόμενη μέρα, με κάλεσαν να πάω στην Cryos, όπου γνώρισα μια καλά προικισμένη νοσοκόμα, που ονομάζεται Jennifer. Μου είπε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που ήρθαν ήταν χαζά και άσχημα και πως ήταν ενθουσιασμένοι που έχουν κάποιον σαν εμένα ως δωρητή. Πήγα στο δωμάτιο για να κάνω τη δουλειά μου και μόλις άφησα το παντελόνι μου να πέσει, η Jennifer ξαφνικά μπήκε στο δωμάτιο φορώντας έναν δαντελένιο κορσέ: «Χρειάζεστε βοήθεια;«, ρώτησε με μια σέξι, ψιθυριστή φωνή.
Μια στιγμή -αυτό ήταν της φαντασίας μου. Στην πραγματικότητα, μέσα σε 24 ώρες έλαβα ένα email πως η αίτησή μου απορρίφθηκε. Μιλάμε για τεράστια απογοήτευση. Ένιωσα σαν να μου ανακοίνωσαν ότι δεν είχα περάσει στο πανεπιστήμιο του Φοίνιξ.
Κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας, έκανα αιτήσεις σε μερικές άλλες τράπεζες σπέρματος και συνάντησα καθολική απόρριψη, χωρίς καν να με δουν. Απ' ό, τι φαίνεται –ευτυχώς για την πεσμένη μου αυτοπεποίθηση- η οικονομική ύφεση έχει κάνει τη δωρεά σπέρματος ανταγωνιστική επιχείρηση. Οι αιτήσεις για δωρεά σπέρματος έχουν διπλασιαστεί, ενώ οι γυναίκες που ψάχνουν για γονιμοποίηση, έχουν μειωθεί. Η Τράπεζα Cryos καυχιέται ότι έχει ποσοστό αποδοχής 1% και είναι «πιο δύσκολο να μπείτε εδώ παρά στο Harvard».
Έπειτα από μερικές εβδομάδες συνεχούς ανεργίας, έψαχνα με μανία αν υπήρχαν ακόμα φυλακές οφειλετών, φοβούμενος ότι υπήρχε το ενδεχόμενο να μοιραστώ εκεί ένα δωμάτιο με κάποιον που είχε υπερχρεώσει την πιστωτική του σε κορίτσια που δούλευαν με webcam και σε προγράμματα καλωδιακής τηλεόρασης.
Πρόθυμος να κερδίσω τουλάχιστον κάτι ελάχιστο για τους ανδρικούς χυμούς μου, αποφάσισα να ακολουθήσω μια διαφορετική προσέγγιση αυτή τη φορά. Αντί να ψάχνω για το καλύτερο στο χώρο, πήγα για το χειρότερο. Μια χαρά δεν είναι τα συνοικιακά μπαρ; Γιατί δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο για τις αντίστοιχες τράπεζες σπέρματος;
Χειρότερο απ' όλα μου φάνηκε το Idant Labs, με μια ιστοσελίδα της δεκαετίας του '90, και φωτογραφίες νοσοκόμων να κοιτάνε σε μικροσκόπια. Οι δωρητές πληρώνονται το γενναιόδωρο ποσό των $60 ανά δωρεά. Μου φάνηκε πως δεν υπήρχε τίποτα χειρότερο από το να διοχετεύω λαθραία το σπέρμα μου από κάποια φυλακή οφειλετών, επομένως, τους έστειλα μια αίτηση. Βεβαίως έγινα αμέσως αποδεκτός και έκλεισα ένα ραντεβού για να επισκεφθώ το γραφείο τους.
Κατά την άφιξή μου, μου έδωσαν κάποια έγγραφα με ένα σωρό ξεκαρδιστικές ερωτήσεις.
Αν ήξερα ποιοι είναι οι μελλοντικοί στόχοι μου, προφανώς δεν θα πουλούσα το σπέρμα μου. Πόσοι από αυτούς που φιλοδοξούν να κερδίσουν ένα βραβείο Νόμπελ στη Φυσική, κέρδισαν τα προς το ζην τραβώντας μαλακία μέσα σε πλαστικά κύπελλα; Επίσης, αλήθεια, μου ζητούσαν να στείλω μήνυμα στις άτυχες αποδέκτριες του σπέρματός μου; Ήθελα να γράψω: «Αυτό παίρνεις όταν έρχεσαι σε τέτοια μέρη», αλλά δεν το έκανα, στο όνομα της ευπρέπειας.
Η ερώτηση 7 με φρίκαρε κάπως. Άραγε, υπάρχει επιλογή «όλα τα παραπάνω»;
Όταν έδωσα τα χαρτιά μου στον γιατρό, ρωτήθηκα αν «απείχα» για πέντε ημέρες -όπως μου ζητήθηκε στο αρχικό e-mail που έλαβα. Αυτό είναι απολύτως αδύνατο για μένα. Ο αυνανισμός έχει γίνει η δεύτερη φύση μου. Τα πουλιά πετάνε, τα ψάρια κολυμπάνε, οι παλαιστές WWE χτυπάνε τις γυναίκες τους, κι εγώ αυνανίζομαι.
Ο γιατρός με κοίταξε με σκεπτικισμό, «Υπάρχει πτώση της ανδρικής γονιμότητας και πολλοί άνδρες δεν μπορούν να παράγουν αρκετό σπέρμα, για να δωρίσουν. Κάθε δότης έχει τρεις προσπάθειες, ώστε να δωρίσει ένα δείγμα που να φτάνει τον απαραίτητο αριθμό σπερματοζωαρίων. Οι περισσότεροι πιθανοί δότες δεν πληρούν τις προδιαγραφές».
«Παρά το γεγονός ότι είχαμε κάποτε έναν που μπορούσε να δωρίσει και τρεις φορές την εβδομάδα, αυτό ήταν γενικά κάτι πολύ ασυνήθιστο». Έλαμπε, λες και ήταν το απόλυτο είδωλο του αυνανισμού.
Μετά, με συνόδευσε σε ένα μικρό δωμάτιο, όπου ήρθε και η ώρα να κάνω τη δουλειά μου. Υπήρχε μια μικρή τηλεόραση 12'' με VHS, για την ατομική μου πορνογραφική ικανοποίηση. Δυστυχώς, υπήρχαν διαθέσιμα μόνο DVDs. Προσπάθησα να παίξω DVD στο VHS, ελπίζοντας για ένα πορνογραφικό θαύμα, αλλά μάταια.
Δεδομένου ότι η τηλεόραση ήταν εκτός παιχνιδιού, υπήρχαν τα παραδοσιακά παλιά Playboy και Penthouse περιοδικά, στοιβάγμένα σε ένα μικρό τραπέζι. Το πιο προσφατο τεύχοςπου μπόρεσα να βρω, ήταν από το 2008. Ως παλιός φαν των συνεντεύξεων του Playboy, πήρα το χρόνο μου, για να διαβάσω τις σκέψεις της Arianna Huffington κατά του George Bush.
Παρ' όλο το χάλι του δωματίου, κατάφερα να σταματήσω τις απόπειρες εμετού,για να πιάσω δουλειά. Περιέργως, το βρήκα αρκετά εύκολο και τέλειωσα μέσα σε δύο λεπτά. Έδωσα το δείγμα μου και μου είπαν ότι θα επικοινωνήσουν μαζί μου μέσα σε τρεις εργάσιμες ημέρες.
Και κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ιστορία. Ποτέ δεν επικοινώνησαν μαζί μου. Δεν κάνω πλάκα. Αυτό ήταν. Έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου για να κερδίσω έξτρα μετρητά, αλλά τίποτα δεν ήταν τόσο ψυχοφθόρο όσο το να προσπαθώ να πείσω κάποιον να αγοράσει το σπέρμα μου. Τελος πάντων, ποτέ δεν ήθελα παιδιά, έτσι κι αλλιώς.
Περισσότερα από το VICE
Φόνοι, Ναρκωτικά, Γυναίκες: Οι Έλληνες Ρεμπέτες Ήταν Πολύ Σκληροί για να Πεθάνουν
Τι Είναι οι «Βασιβουζούκοι»; Όλα όσα μου Μαθαίνει το Ελληνικό Ποδόσφαιρο