Οι Άνθρωποι που Ζουν στην «Πόλη του Μαχαιρώματος»

Το θέμα δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.

Τον περασμένο Μάιο, «πέταξα» από το Τορόντο στην Ιρλανδία ως επίσημος φωτογράφος μιας εταιρικής εκδήλωσης. Τα συνέδρια γίνονταν στο Λίμερικ και το Δουβλίνο. Το Λίμερικ ήταν ο πρώτος προορισμός μας, ένα ενδιαφέρον καλωσόρισμα στη νέα και φιλική χώρα. Ήμουν ένας μαύρος από τα γκέτο του Καναδά ο οποίος με κάποιο τρόπο βρέθηκε στην Ιρλανδία και έτσι ήθελα να εξερευνήσω την πόλη, αμέσως μόλις πέταξα τη βαλίτσα μου στο κρεβάτι του ξενοδοχείου μου. Δυστυχώς, ο Μουσταφά ο ποιητής (ο συγκάτοικός μου στη διάρκεια του ταξιδιού) ήταν πολύ κουρασμένος για να συμμεριστεί την επιθυμία μου για περιπέτεια. Ήθελε να είναι γεμάτος ενέργεια για να αποδώσει την επομένη μέρα. Ήμουν λίγο διστακτικός να πάω μόνος μου αλλά μετά θυμήθηκα πως ό,τι είναι να συμβεί θα συμβεί.

Καθώς άρχισα να περπατάω στους δρόμους του Λίμερικ, άνθρωποι χαμογελούσαν και έλεγαν «γεια» - όπως ακριβώς περίμενα. Σχεδόν ξέχασα το βάρος που εμπεριέχει το να είσαι μαύρος στη Βόρεια Αμερική. Ένιωσα να επαναπροσδιορίζομαι. Αλλά καθώς περπατούσα όλο και πιο πολύ, το περιβάλλον από φιλικό έγινε φτωχικό. Ξαφνικά υπήρχε μια παγωμάρα στον αέρα και το στομάχι μου μού έλεγε να γυρίσω πίσω. Είδα ένα μικρό κορίτσι με ποδήλατο με δυο φίλες της και αφού τις τράβηξα μια γρήγορη φωτογραφία, τις ρώτησα που ήταν η οικογένειά τους. Γέλασαν και μου έδειξαν ένα σπίτι. Αφού αντιλήφθηκα ότι έμοιαζαν σαν να τα έβγαλαν από σκηνή της ταινίας The Shining (Η Λάμψη) , αναρωτήθηκα γιατί τις άφηνα να με πάνε στο σπίτι τους. Στιγμές αργότερα, βρέθηκα να μιλάω με ολόκληρη την οικογένεια - η μητέρα των παιδιών μού είπε ότι δεν τους είχε φωτογραφήσει κανείς ποτέ με πραγματική φωτογραφική μηχανή. Έμεινα μαζί τους για ώρες. Αφού, για μια στιγμή, σκέφτηκα ότι η ζωή μου θα μπορούσε να βρίσκεται σε κίνδυνο, θυμήθηκα ξανά ότι στην Ιρλανδία δεν είχαν όπλα σχεδόν καθόλου. Χαμογέλασα και συνέχισα να μιλάω.

Αφού τράβηξα μερικές φωτογραφίες της οικογένειάς της, η μητέρα με συμβούλεψε να μαζέψω την κάμερα και το κινητό μου δεδομένου ότι ο ήλιος έδυε. Την ρώτησα γιατί δεν θα έπρεπε να κυκλοφορώ έξω και είπε ότι μερικοί έφηβοι είναι βίαιοι και πως δεν ήθελε να με μαχαιρώσουν. Ένα από τα αγόρια που στεκόταν εκεί είπε καθώς γελούσε: «Δεν το ξέρεις; Το παρατσούκλι του Λίμερικ είναι "Η πόλη του μαχαιρώματος"». Σκέφτηκα, «γαμώτο, είμαι πραγματικά στην Ιρλανδία»;

Καθώς επέστρεφα στο ξενοδοχείο, χάθηκα και αναγκάστηκα να ρωτήσω έναν έφηβο ποδηλάτη πού ήταν το ξενοδοχείο μου. Δείχνοντάς του την κάρτα του ξενοδοχείου μου, γρήγορα κατάλαβα ότι παρουσιαζόμουν σαν ένας πλούσιος ξένος που ψαχνόταν για μπελάδες. Ο τύπος κοίταξε το ρολόι του και είπε «έχεις πέντε λεπτά να πας σπίτι σου», ενώ σήκωνε το μπλουζάκι του δείχνοντάς μου ένα κρυμμένο μαχαίρι. Έστριψα στη γωνία και έτρεξα. Όλα αυτά ήταν πολύ οικεία. Ήταν σαν ένα όνειρο. Αλλά έφτασε σπίτι με ασφάλεια χάρη σε μια Ιρλανδή που μου έδωσε σωστές οδηγίες.

Είχα τόσα πολλά στο μυαλό μου. Σκέφτηκα ξανάτη μητέρα που μου ζήτησε να συμβουλεύσω τον Jordan, τον γιο της, για τη χρήση της μαριχουάνας. Έπειτα, συνειδητοποίησα ότι ο λόγος που η επαφή μαζί τους ήταν τόσο φυσική ήταν επειδή γνώριζα την οικογένεια. Ζούσαν σε μια κρυμμένη κοινότητα, όπως ήταν η δική μου. Ήταν φτωχοί. Το νταηλίκι του γιου, η κόρη τους η Aileen που φοβάται ότι οι φιλοδοξίες της για το χορό μπορεί να μη γίνουν πραγματικότητα - είχα ακούσει αυτές τις ιστορίες και πριν, τα έχω αισθανθεί όλα αυτά. Μέσα στο σπίτι μου.

Ακολουθήστε τον Yasin Osman στο Instagram.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.