FYI.

This story is over 5 years old.

Σινεμά

Στην Πλατεία Αμερικής οι Άνθρωποι Είναι Έργα Τέχνης

Ο Ελληνοϊρανός σκηνοθέτης και ηθοποιός​ Βασίλης Κουκαλάνι, γράφει αποκλειστικά στο VICE για τη δική του «Πλατεία Αμερικής».
VICE Staff
Κείμενο VICE Staff

Με φόντο την Πλατεία Αμερικής, τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι συναντιούνται και η πορεία του ενός καθορίζεται από τον άλλο. Ο Μπίλι (Γιάννης Στάνκογλου) και ο Νάκος (Μάκης Παπαδημητρίου) είναι φίλοι από παιδιά, όμως έχουν εξελιχθεί σε δύο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες. Ο Νάκος, ζει ακόμα με τους γονείς του, μισεί τους ξένους που έχουν κατακλύσει το μόνο πράγμα που του δίνει ταυτότητα, τη γειτονιά του. Εκεί, ο Μπίλι, ένας rock n' roll σαραντάρης με το δικό του μπαρ και το παράνομο tattoo studio στο πατάρι, παρατηρεί τις αλλαγές στο τοπίο μέχρι που μια αναπάντεχη ερωτική ιστορία βομβαρδίζει τον μικρόκοσμο του. Η Τερέζα (Ξένια Ντάνια), μια μπλεγμένη στα δίχτυα της μαφίας Αφρικανή τραγουδίστρια, θέλει να καλύψει ένα παλιό tattoo και η χημεία μεταξύ τους είναι ακαριαία. Παράλληλα, ο Τάρεκ (Βασίλης Κουκαλάνι), ένας απελπισμένος πρόσφυγας από τη Συρία με τη 10χρονη κόρη του, απευθύνεται όπου μπορεί για να φύγει από τη χώρα. Όσο ο Νάκος καταστρώνει σχέδιο εξολόθρευσης μεταναστών, η τύχη υφαίνει τη δική της πλοκή και φέρνει τις μοίρες των ανθρώπων κοντά, όσο μακριά κι αν γεννήθηκαν.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συναντήσαμε τον Καλύτερο Έλληνα Ηθοποιό

Ο Ελληνοϊρανός σκηνοθέτης και ηθοποιός Βασίλης Κουκαλάνι γράφει αποκλειστικά στο VICE για την δική του «Πλατεία Αμερικής». Έχοντας κλέψει την παράσταση με την συγκινητική του ερμηνεία στην πολυβραβευμένη ταινία του Γιάννη Σακαρίδη, η οποία έχει χαρακτηριστεί από το The Hollywood Reporter «μια από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες για τις οδυνηρές επιπτώσεις του προσφυγικού», και βρίσκεται στις αίθουσες αυτήν την περίοδο, ο Βασίλης Κουκαλάνι μέσα σε 400 λέξεις μιλά για την εμπειρία του.

Οι άνθρωποι είναι έργα τέχνης

Το πρώτο που μου έρχεται να σου πω είναι πως και οι άνθρωποι είναι έργα τέχνης. Θέλουν το χρόνο τους για να ωριμάσουν, για να φτάσουν να νιώσουν κάτι, να φτάσουν να πουν κάτι. Για παράδειγμα, πες ότι συναντάς κάποιον με τον οποίο διαισθάνεσαι μια κοινή μοίρα κι αρχίζει ένα είδος αναμονής. Δεν ξέρεις ακριβώς για τι πράγμα, μάλλον για κάποια εμπειρία. Αργότερα, ίσως, καταλάβεις τι έγινε. Άμα σε νοιάζει να καταλάβεις. Κι άμα προλάβεις κιόλας, έτσι γρήγορα που αλλάζουν τα πράγματα. Αυτή την τρελή επιτάχυνση που ζούμε. Δες τη συνάντηση του Τάρεκ με την Τερέζα. Αυτή είναι μια νεαρή πανέμορφη γυναίκα που αποπνέει ερωτισμό. Αυτός την βοηθάει να βάλει το παλτό της. Ανταλλάσσουν ένα βλέμμα, ψελλίζουν τα ονόματά τους και μετά… σιωπή. Είναι και οι δυο έτοιμοι να εκτοξευτούν σ' ένα άγνωστο μέλλον. Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει υπέδαφος για κάτι άλλο μεταξύ τους πέρα από την αλληλεγγύη των φυγάδων.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εδώ στη Δύση πιστεύουμε ότι τη μοίρα μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας. Στην Ανατολή, η μοίρα είναι για να τη δέχεσαι. Να σε γονατίζει κι εσύ να παλεύεις για να πεις "Ναι". Ο Τάρεκ, όπως κι όλοι οι ομόεθνοίς του από τη Συρία είναι διαπερατοί από τη μοίρα τους. Στους πληθυσμούς των φυγάδων το μετατραυματικό σύνδρομο είναι πολύ κοινό: διαταραχή ύπνου, εφιάλτες, άγχος και κρίσεις πανικού, παράλογες συναισθηματικές αντιδράσεις. Ο Τάρεκ βάλλεται κι αυτός από την ακραία αβεβαιότητα του παρόντος του. Παντού, πρέπει να παρακαλέσει σε μια σπασμένη γλώσσα, να εμπιστευτεί χωρίς στοιχεία, να αντέξει.

Σ΄ ένα βαθμό, τον συνδράμει η ανάμνηση της παλιά ζωής του. «Ξέρεις πόσο καιρό έχω ν' ακούσω ένα τραγούδι; Να πω ένα τραγούδι;» λέει και τα μάτια του φωτίζονται. Πού είναι όμως ο παλιός κόσμος τώρα; Πού είναι οι χωμάτινες αλάνες, οι βραδιές με φίλους κάτω από τον ανοικτό ουρανό; Κλεισμένα στην καρδιά του, πουθενά αλλού. Το μέλλον που προσπαθεί να δωρίσει στην κόρη του, είναι κάτι που δεν το γνωρίζει. Που μπορεί και να μην έχει θέση για τον ίδιο.

Εδώ στη Δύση πιστεύουμε ότι τη μοίρα μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας. Στην Ανατολή, η μοίρα είναι για να τη δέχεσαι.

Ο κόσμος με τον οποίων έρχεται σε επαφή στη χώρα που πρέπει να διασχίσει δεν είναι φυσικά ελίτ, αποκαταστημένοι και κάποιοι ειδικοί, αλλά οι «μπασκλάδες» και οι αποκαθηλωμένοι προνομίων, οριακές φιγούρες του demi- monde που επεξεργάζονται τέχνες για να ζήσουν. Τους εκπροσωπούν εμβληματικά ο Μπίλι και ο Νάκος, ο εθισμένος στη νικοτίνη tattoo artist, και ο καθηλωμένος στο σπίτι των γονιών του άνεργος. Η συσχέτιση του νεοφερμένου μαζί τους μόνο τυχαία δεν είναι, αντίθετα έχει κάτι το νομοτελειακό. Εκείνος που βρίσκεται σε τράνζιτο με ποιους άλλους θα συνδιαλλαγεί παρά μ' εκείνους που βρίσκονται στα όρια του νόμου και της ευταξίας, στην περίμετρο των προνομίων. Βεβαίως το μείγμα θα αποδειχτεί εκρηκτικό.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η ιστορία του Τάρεκ είναι η ιστορία όλων μας. Η αγωνία του Τόπου, η πίστη στο ανέφικτο, η συνενοχή αλλιώς γνωστή και ως αλληλεγγύη, η επινοητικότητα, είναι όλα συστατικά στοιχεία των καιρών. Στη σημερινή κατάσταση στον κόσμο και ιδιαίτερα στο σταυροδρόμι των λαών που ονομάζεται Ελλάδα, υπάρχει πολύ πυκνό και ενδιαφέρον υλικό προς αφήγηση. Υπάρχει εδώ μια ευκαιρία και μια ανάγκη, υπάρχει «Ελληνικός Κινηματογράφος» που ζητάει συμμετοχή και διεκδικεί φωνή, καλλιτεχνική και κοινωνική. Μακάρι αυτή η ευκαιρία και αυτή η φωνή να ευοδωθούν.

Περισσότερα από το VICE

Μιλήσαμε με την Ίλια, την πιο Όμορφη Ελληνίδα Trans

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος Ξέρει ότι η Ζωή είναι Μεγάλη Πουτάνα - και του Αρέσει

«Μανούλα μου, Είμαι Αθώος» - Η Ιστορία του Δράκου του Σέιχ Σου που Ακόμα Στοιχειώνει τη Θεσσαλονίκη

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter , Facebook και Instagram .