Θυμάστε, όταν γράψαμε ένα άρθρο για το πόσο σκατά θα ήταν το Λονδίνο, αν έκλεινε το Southbank Skate Park; Λοιπόν, έχει σωθεί, έστω και προσωρινά. Μετά από μήνες αγώνων διαφόρων ομάδων (συγκεντρώθηκαν 8.000 υπογραφές υποστήριξης στο Long Live Southbank's, καθώς και περισσότερες από 60.000 στο change.com), το μέρος έχει κηρυχθεί «ανεκτίμητο περιουσιακό στοιχείο της κοινότητας». Ωστόσο, ενώ η εφαρμογή του σχεδίου καταστροφής του έχει ανασταλεί, κινδυνεύει ακόμα να αγοραστεί από κάποιον οργανισμό που θα θέλει να οικοδομήσει μια σειρά από καταστήματα καφέ ή ζαχαροπλαστείων σε αυτό. Τότε ο αγώνας θα πρέπει να ξαναρχίσει και πάλι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
O Άντι Σίμονς φωτογραφίζει το Southbank από τα τέλη της δεκαετίας του '90. Δυστυχώς, η έκθεσή του με αυτές τις φωτογραφίες στην Wayward Gallery τελείωσε, αλλά όταν άκουσα την είδηση ότι το πάρκο έχει, προς το παρόν τουλάχιστον, σωθεί, αποφάσισα να έρθω σε επαφή με τον Άντι και να του κάνω κάποιες ερωτήσεις.
VICE: Η μάχη για να τη διάσωση του Southbank συνεχίζεται.
Andy Simmons: Ναι. Για να είμαι ειλικρινής, δεν συμμετείχα και πάρα πολύ στον αγώνα, αλλά είναι περίεργο το γεγονός ότι ένα συμβούλιο τέχνης ήταν αυτό που αρχικά ήθελε να το ξεφορτωθεί. Είναι ένα μέρος που πολιτιστικά είναι τόσο σημαντικό, για να μην σου πω και πιο σημαντικό από οτιδήποτε γίνεται στο χώρο του Φεστιβάλ. Πάρα πολλοί καλλιτέχνες, φωτογράφοι και κινηματογραφιστές έχουν περάσει από εκεί, ως skateboarders. Εγώ ο ίδιος έμαθα εκεί να κάνω skateκαι να τραβάω φωτογραφίες.Πότε ξεκίνησες;
Άρχισα το skateστα τέλη της δεκαετίας του '80 κι έκανα skateεκεί το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του '90, μέχρι περίπου το 2006. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες στα τέλη της δεκαετίας του '90. Συνήθιζα να βιντεοσκοπώ τους skaters, οπότε φαντάζομαι πως το να ξεκινήσω να βγάζω φωτογραφίες, ήταν μια φυσική εξέλιξη.Κουλ. Πάντα πίστευα πως το Southbank είχε πέσει θύμα δυσφήμησης, ακόμη και πριν από την ανακοίνωση των πρόσφατων σχεδίων.
Πολλοί άνθρωποι των Μέσων Ενημέρωσης το απέφευγαν. Τα περιοδικά δεν πήγαιναν εκεί γιατί ήταν εντελώς εκτός μόδας την εποχή του ABD, του μαγαζιού που πουλούσε εξοπλισμό skateκαι είδη ένδυσης στο κέντρο του Ipswich. Θεωρούσαν ότι δεν μπορείς να τραβήξεις δύο φορές την ίδια φωτογραφία. Αυτό κατά κάποιο τρόπο σκότωσε οποιαδήποτε ιδέα για μακροπρόθεσμη φωτογραφική κάλυψη του Southbank.Ήταν περισσότερο ένα σημείο συνάντησης από οτιδήποτε άλλο- να κάνεις skateαπό το Southbank μέχρι την πόλη. Εάν μιλήσεις με πολλούς skateboarders που σύχναζαν εκεί τη δεκαετία του '90, θα σου πουν το ίδιο πράγμα για το πώς συναντιόντουσαν στο Southbank και από εκεί έκαναν skate μέχρι την πόλη, διότι, εκείνη την εποχή, η πόλη δεν ήταν όπως τώρα, δεν μπορούσες να κάνεις skate εκεί γιατί πάντα θα υπήρχε κάποιος να σε συλλάβει- η ασφάλεια δεν το επέτρεπε.
Andy Simmons: Ναι. Για να είμαι ειλικρινής, δεν συμμετείχα και πάρα πολύ στον αγώνα, αλλά είναι περίεργο το γεγονός ότι ένα συμβούλιο τέχνης ήταν αυτό που αρχικά ήθελε να το ξεφορτωθεί. Είναι ένα μέρος που πολιτιστικά είναι τόσο σημαντικό, για να μην σου πω και πιο σημαντικό από οτιδήποτε γίνεται στο χώρο του Φεστιβάλ. Πάρα πολλοί καλλιτέχνες, φωτογράφοι και κινηματογραφιστές έχουν περάσει από εκεί, ως skateboarders. Εγώ ο ίδιος έμαθα εκεί να κάνω skateκαι να τραβάω φωτογραφίες.Πότε ξεκίνησες;
Άρχισα το skateστα τέλη της δεκαετίας του '80 κι έκανα skateεκεί το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του '90, μέχρι περίπου το 2006. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες στα τέλη της δεκαετίας του '90. Συνήθιζα να βιντεοσκοπώ τους skaters, οπότε φαντάζομαι πως το να ξεκινήσω να βγάζω φωτογραφίες, ήταν μια φυσική εξέλιξη.Κουλ. Πάντα πίστευα πως το Southbank είχε πέσει θύμα δυσφήμησης, ακόμη και πριν από την ανακοίνωση των πρόσφατων σχεδίων.
Πολλοί άνθρωποι των Μέσων Ενημέρωσης το απέφευγαν. Τα περιοδικά δεν πήγαιναν εκεί γιατί ήταν εντελώς εκτός μόδας την εποχή του ABD, του μαγαζιού που πουλούσε εξοπλισμό skateκαι είδη ένδυσης στο κέντρο του Ipswich. Θεωρούσαν ότι δεν μπορείς να τραβήξεις δύο φορές την ίδια φωτογραφία. Αυτό κατά κάποιο τρόπο σκότωσε οποιαδήποτε ιδέα για μακροπρόθεσμη φωτογραφική κάλυψη του Southbank.Ήταν περισσότερο ένα σημείο συνάντησης από οτιδήποτε άλλο- να κάνεις skateαπό το Southbank μέχρι την πόλη. Εάν μιλήσεις με πολλούς skateboarders που σύχναζαν εκεί τη δεκαετία του '90, θα σου πουν το ίδιο πράγμα για το πώς συναντιόντουσαν στο Southbank και από εκεί έκαναν skate μέχρι την πόλη, διότι, εκείνη την εποχή, η πόλη δεν ήταν όπως τώρα, δεν μπορούσες να κάνεις skate εκεί γιατί πάντα θα υπήρχε κάποιος να σε συλλάβει- η ασφάλεια δεν το επέτρεπε.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τι έκανε η ασφάλεια του Southbank για να σας σταματήσει;
Όταν ξεκίνησα να κάνω skateσυνήθιζαν να ρίχνουν νερό και να βρέχουν τόσο πολύ το έδαφος που δεν μπορούσες να κάνεις skate. Επίσης οι φύλακες έριχναν τριγύρω πέτρες, κάνοντας το μέρος ακατάλληλο για skate. Με τα χρόνια η ασφάλεια έγινε λίγο πιο ανεκτική, οι άνθρωποι του Festival Hall συνειδητοποίησαν ότι δεν θα μπορούσαν να απαλλαγούν από εμάς. Προσπάθησαν όσο το δυνατόν περισσότερο για να μας σταματήσουν: Έκαναν χαρακιές στις πλάκες των πεζοδρομίων για να αποτρέψουν τον κόσμο να κάνει skate στις μικρές σκάλες στην είσοδο του Εθνικού Κινηματογραφικού Μουσείου και έβαλαν μπάρες. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους ανθρώπους να κάνουν skate, πολύ απλά…Βρήκατε τελικά πιο επινοητικούς τρόπους για να το πετύχετε;Ναι. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο Ben Jobe έκανε kickflip κατά μήκος όλου του εμποδίου με Doc Martens- τέτοια πράγματα συνέβαιναν τότε. Προσπάθησαν να το σταματήσουν, αλλά τελικά σχεδόν προσαρμόστηκαν.Αυτό είναι που κάνουν οι skaters- αυτό έκαναν πάντα.Ποιοι άλλοι αστικοί μύθοι του βρετανικού skateεμφανίστηκαν εκείνη την εποχή;
Ο Dan Barnett, ο οποίος ήταν ένας θρυλικός skaterτης σκηνής του Southbank, δεν είχε γίνει ιδιαίτερα διάσημος, αλλά αυτό δεν είχε σημασία για τον ίδιο, πραγματικά - δεν τον ένοιαζε αυτό, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το skate. Εάν μιλήσεις με ανθρώπους που ξέρουν για το skateστο Λονδίνο, θα σου πουν πόσο ταλαντούχος ήταν και πως αυτός ήταν ο πιο ταλαντούχος skate rπου έβγαλε ποτέ το Λονδίνο. Το στυλ του ήταν τόσο διαφορετικό από οτιδήποτε έκαναν όλοι οι υπόλοιποι, ήταν τόσο άνετο. Εάν θεωρήσεις το skate ως τέχνη, αυτός την υπηρετούσε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Θα μπορούσε να είχε πάει στην Αμερική στη δεκαετία του '90, θα ήταν σαν τον Tom Penny ή τον Geoff Rowley ή κάποιον άλλον τόσο διάσημο.
Όταν ξεκίνησα να κάνω skateσυνήθιζαν να ρίχνουν νερό και να βρέχουν τόσο πολύ το έδαφος που δεν μπορούσες να κάνεις skate. Επίσης οι φύλακες έριχναν τριγύρω πέτρες, κάνοντας το μέρος ακατάλληλο για skate. Με τα χρόνια η ασφάλεια έγινε λίγο πιο ανεκτική, οι άνθρωποι του Festival Hall συνειδητοποίησαν ότι δεν θα μπορούσαν να απαλλαγούν από εμάς. Προσπάθησαν όσο το δυνατόν περισσότερο για να μας σταματήσουν: Έκαναν χαρακιές στις πλάκες των πεζοδρομίων για να αποτρέψουν τον κόσμο να κάνει skate στις μικρές σκάλες στην είσοδο του Εθνικού Κινηματογραφικού Μουσείου και έβαλαν μπάρες. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους ανθρώπους να κάνουν skate, πολύ απλά…Βρήκατε τελικά πιο επινοητικούς τρόπους για να το πετύχετε;Ναι. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο Ben Jobe έκανε kickflip κατά μήκος όλου του εμποδίου με Doc Martens- τέτοια πράγματα συνέβαιναν τότε. Προσπάθησαν να το σταματήσουν, αλλά τελικά σχεδόν προσαρμόστηκαν.Αυτό είναι που κάνουν οι skaters- αυτό έκαναν πάντα.Ποιοι άλλοι αστικοί μύθοι του βρετανικού skateεμφανίστηκαν εκείνη την εποχή;
Ο Dan Barnett, ο οποίος ήταν ένας θρυλικός skaterτης σκηνής του Southbank, δεν είχε γίνει ιδιαίτερα διάσημος, αλλά αυτό δεν είχε σημασία για τον ίδιο, πραγματικά - δεν τον ένοιαζε αυτό, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το skate. Εάν μιλήσεις με ανθρώπους που ξέρουν για το skateστο Λονδίνο, θα σου πουν πόσο ταλαντούχος ήταν και πως αυτός ήταν ο πιο ταλαντούχος skate rπου έβγαλε ποτέ το Λονδίνο. Το στυλ του ήταν τόσο διαφορετικό από οτιδήποτε έκαναν όλοι οι υπόλοιποι, ήταν τόσο άνετο. Εάν θεωρήσεις το skate ως τέχνη, αυτός την υπηρετούσε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Θα μπορούσε να είχε πάει στην Αμερική στη δεκαετία του '90, θα ήταν σαν τον Tom Penny ή τον Geoff Rowley ή κάποιον άλλον τόσο διάσημο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Πιστεύεις πως μια μετεγκατάσταση του Southbank θα επηρέαζε το κλίμα;ΣτηνHungerford Bridge, εκεί όπου επρόκειτο να μεταφερθούν τα πάντα για να είναι αρκετά κοντά, ας πούμε.
Οι άνθρωποι συνήθιζαν να κάνουν skateεκεί ούτως ή άλλως. Αυτό ήταν μέρος του Southbank, αλλά λένε πως αυτό το μέρος δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το Southbank, κάτι το οποίο πιστεύω ότι ισχύει μόνο και μόνο επειδή αυτοί που κάνουν skateέχουν μειωθεί δραστικά. Αν ήθελαν να το φτιάξουν και πάλι όπως ήταν το 1989, δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι θα είχαν πρόβλημα με κάτι τέτοιο- θα πίστευαν μάλιστα πως θα φαινόταν καλύτερο. Αλλά όταν άνθρωποι έρχονται από την Αμερική, το Southbank εξακολουθεί να είναι το πρώτο μέρος που θα πάνε. Η ισπανική ομάδα Vansτο επισκέφθηκε πρόσφατα.Ναι, εγώ πάντα πίστευα ότι το skateβοηθά να έρθουν κοντά πολλοί διαφορετικού είδους άνθρωποι.
Αυτό ακριβώς είναι: Ήταν πραγματικά εναλλακτικό: μαύροι και λευκοί, πλούσιοι και φτωχοί- και γνώριζες αυτούς τους ανθρώπους μονο από το skate, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν θα σχετιζόσουν ποτέ μαζί τους κοινωνικά. Σαν το ποδόσφαιρο- μια μίξη διαφορετικών ανθρώπων. Τώρα είναι ένα είδος μόδας.Υπήρχε φιλική αντιπαλότητα μεταξύ κάποιων τότε;Όχι, δεν νομίζω, όχι. Έμοιαζε κάπως μοχθηρό- όλοι ήταν λίγο εχθρικοί ο ένας απέναντι στον άλλο. Οι άνθρωποι συνήθιζαν πραγματικά να διασκεδάζουν με τον Alex Moul. Ακούς για το Southbank ότι είναι ένα πραγματικά πριβέ μέρος,αλλά εγώ ποτέ δεν είδα κάτι τέτοιο. Θα έχεις επίσης ακούσει ιστορίες για το Embarcadero Centreστο Σαν Φρανσίσκο, εκεί όπου- ακόμα κι αν ήσουν καλός - άνθρωποι, σαν τον Mike Carroll και τον James Kelch θα τα έβαζαν μαζί σου απλά και μόνο επειδή δεν σε ήξεραν. Υπήρχαν, επίσης, και ιστορίες ανθρώπων που είχαν φάει ξύλο εκεί.
Οι άνθρωποι συνήθιζαν να κάνουν skateεκεί ούτως ή άλλως. Αυτό ήταν μέρος του Southbank, αλλά λένε πως αυτό το μέρος δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το Southbank, κάτι το οποίο πιστεύω ότι ισχύει μόνο και μόνο επειδή αυτοί που κάνουν skateέχουν μειωθεί δραστικά. Αν ήθελαν να το φτιάξουν και πάλι όπως ήταν το 1989, δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι θα είχαν πρόβλημα με κάτι τέτοιο- θα πίστευαν μάλιστα πως θα φαινόταν καλύτερο. Αλλά όταν άνθρωποι έρχονται από την Αμερική, το Southbank εξακολουθεί να είναι το πρώτο μέρος που θα πάνε. Η ισπανική ομάδα Vansτο επισκέφθηκε πρόσφατα.Ναι, εγώ πάντα πίστευα ότι το skateβοηθά να έρθουν κοντά πολλοί διαφορετικού είδους άνθρωποι.
Αυτό ακριβώς είναι: Ήταν πραγματικά εναλλακτικό: μαύροι και λευκοί, πλούσιοι και φτωχοί- και γνώριζες αυτούς τους ανθρώπους μονο από το skate, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν θα σχετιζόσουν ποτέ μαζί τους κοινωνικά. Σαν το ποδόσφαιρο- μια μίξη διαφορετικών ανθρώπων. Τώρα είναι ένα είδος μόδας.Υπήρχε φιλική αντιπαλότητα μεταξύ κάποιων τότε;Όχι, δεν νομίζω, όχι. Έμοιαζε κάπως μοχθηρό- όλοι ήταν λίγο εχθρικοί ο ένας απέναντι στον άλλο. Οι άνθρωποι συνήθιζαν πραγματικά να διασκεδάζουν με τον Alex Moul. Ακούς για το Southbank ότι είναι ένα πραγματικά πριβέ μέρος,αλλά εγώ ποτέ δεν είδα κάτι τέτοιο. Θα έχεις επίσης ακούσει ιστορίες για το Embarcadero Centreστο Σαν Φρανσίσκο, εκεί όπου- ακόμα κι αν ήσουν καλός - άνθρωποι, σαν τον Mike Carroll και τον James Kelch θα τα έβαζαν μαζί σου απλά και μόνο επειδή δεν σε ήξεραν. Υπήρχαν, επίσης, και ιστορίες ανθρώπων που είχαν φάει ξύλο εκεί.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η έκθεση σταματά περίπου στο 2006- βγάζεις ακόμη φωτογραφίες;
Πού και πού. Τον τελευταίο χρόνο έχω φωτογραφίσει το συγκρότημα του φίλου μου- τους Breton.Ποιοι δείχνουν πιο ξέγνοιαστοι,οι μουσικοί ή οι skaters;
Οι ροκάδες. Είναι λίγο πιο επαγγελματίες- δεν καταλήγουν «φτιαγμένοι» ή απλώς αν είναι, δεν εμφανίζονται, κάτι το οποίο συνηθίζουν οι περισσότεροι skateboarders. Αυτός είναι ο λόγος που κατέληξα σε ένα πιο ντοκιμαντερίστικο στυλ, γιατί μπορείς να φωτογραφίζεις κάποιον όλη μέρα και να μην υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα τα καταφέρει- θα μπορούσες απλά να καταλήξεις με άχρηστα φιλμ. Εμένα πάντα με ενδιέφεραν αυτού του είδους οι φωτογραφίες που δεν θα έβλεπες ποτέ σε ένα περιοδικό.Τέλεια. Ευχαριστώ, Andy.Δείτε περισσότερες από τις φωτογραφίες του Andy εδώ και εδώ.
Πού και πού. Τον τελευταίο χρόνο έχω φωτογραφίσει το συγκρότημα του φίλου μου- τους Breton.Ποιοι δείχνουν πιο ξέγνοιαστοι,οι μουσικοί ή οι skaters;
Οι ροκάδες. Είναι λίγο πιο επαγγελματίες- δεν καταλήγουν «φτιαγμένοι» ή απλώς αν είναι, δεν εμφανίζονται, κάτι το οποίο συνηθίζουν οι περισσότεροι skateboarders. Αυτός είναι ο λόγος που κατέληξα σε ένα πιο ντοκιμαντερίστικο στυλ, γιατί μπορείς να φωτογραφίζεις κάποιον όλη μέρα και να μην υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα τα καταφέρει- θα μπορούσες απλά να καταλήξεις με άχρηστα φιλμ. Εμένα πάντα με ενδιέφεραν αυτού του είδους οι φωτογραφίες που δεν θα έβλεπες ποτέ σε ένα περιοδικό.Τέλεια. Ευχαριστώ, Andy.Δείτε περισσότερες από τις φωτογραφίες του Andy εδώ και εδώ.
