Με τον Λευτέρη και τον Χρήστο γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια. Όταν τους πρωτοαντίκρυσα, ένα ερωτηματικό πλανήθηκε πάνω από το κεφάλι μου.Οι δίσκοι του πατέρα μου, μια παλιά κονκάρδα με το πρόσωπο του Elvis και αργότερα, φυσικά, το ίντερνετ ήταν κάποιοι από τους λόγους που θέλησα, από πολύ νωρίς, να εξερευνήσω τον μαγικό κόσμο του rock 'n' roll. Για να συνειδητοποιήσω αργότερα ότι ο πραγματικός βασιλιάς δεν είναι ο Elvis, όπως επίσης ότι το rock 'n' roll όχι μόνο δεν πέθανε, αλλά εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έπαψαν ποτέ να το ακούν, να το αγαπούν και να το πρεσβεύουν. Αρχικά, λοιπόν, -αν δεν είσαι κακεντρεχής- δεν μπορείς παρά να εντυπωσιαστείς από την '50s περιβολή, τα κοκόρια και τις φαβορίτες τους. Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που -παρά την αναβίωση του rock 'n' roll τα τελευταία χρόνια- εξακολοθούν να τους αντιμετωπίζουν σαν εξωγήινους. Οι ίδιοι, πάντως, δεν φαίνονται να πτοούνται.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Συναντηθήκαμε στο σταθμό του Θησείου, όπου και κατέφθασαν με τις μηχανές τους - κάνοντας τον γνωστό, χαρακτηριστικό θόρυβο. Στα ελάχιστα βήματα που κάναμε μέχρι την καφετέρια, η λέξη «Elvis» ακούστηκε πάνω από πέντε φορές. Από περαστικούς εννοείται, και με τόνο περιπαικτικό. Έχουν συνηθίσει όμως πλέον.Ο Λευτέρης είναι χημικός, ο Χρήστος αρχιτέκτονας -που όμως, παράλληλα, δουλεύει όλα αυτά τα χρόνια και ως dj-. Η τέχνη όμως -και επιστήμη μαζί-, η οποία δεν τους απογοήτευσε ποτέ είναι μία…VICE: Η πρώτη σας επαφή με το rock 'n' roll;Λευτέρης: Τυχαία, αλλά και όχι τόσο τυχαία - μιας και άκουγε ο πατέρας μου. Κάποια στιγμή, όταν ακόμα πήγαινα δημοτικό, πήραμε καινούριο στερεοφωνικό. Κάπως έτσι, το παλιό (ένα Phillips με λυχνίες) βρέθηκε στο δωμάτιό μου - και μαζί του και όλοι οι δίσκοι (45 στροφών) από Eddie Cochran, Gene Vincent, Elvis Presley κ.λπ.. Από περιέργεια, λοιπόν, ξεκίνησα να τους ακούω. Δεν ήμουν ακόμα συνειδητοποιημένος, απλώς μου άρεσαν. Μάλιστα τα έχω ακόμα, και το στερεοφωνικό και τα δισκάκια - στα οποία μάλιστα είχα σημείωσει τα κομμάτια που μου άρεσαν περισσότερο.Χρήστος: Έμενα με επηρέασε η γενιά του Λευτέρη. Ο Λευτέρης είναι μεγαλύτερος, και με την παρέα του τότε άραζαν στην Τράπεζα και στον Βαβουλά, στην Κηφισιά. Αυτοί ήταν γύρω στα 17 κι εγώ στα 13 με 14. Περνούσα λοιπόν από 'κεί θυμάμαι και έλεγα «Τι είναι αυτοί οι περίεργοι; Γιατί είναι έτσι μαυροντυμένοι; Γιατί φοράνε αλυσίδες και έχουν φαβορίτες;». Μετά, στο Λύκειο, ο κολλητός μου άκουγε Elvis. Ακούσαμε Elvis, ακούσαμε, μέχρις ότου ανακαλύψαμε τον Jerry Lee (Lewis) και τελείωσαν όλα. Ήρθε η «κατηφορά» βασικά (γέλια). Στη συνέχεια, ακούσαμε και Gene Vincent και άλλους. Και garage. Μέχρι που μπήκε στη ζωή μας το ίντερνετ και μάθαμε τι είναι τι. Να το πούμε κι αυτό. Γιατί μέχρι τότε έπρεπε να ψάχνεις πολύ για ο,τιδήποτε, οι πηγές πληροφόρησης ήταν μετρημένες. Τότε μάθαμε, ας πούμε, ποιος ακριβώς ήταν ο Charlie Feathers, κι ας τον ακούγαμε ήδη 15 χρόνια. Τότε ανακαλύψαμε την πληθώρα μουσικών. Την οποία δεν βαρεθήκαμε ποτέ γιατί πολύ απλά δεν τελειώνει και ποτέ. Υπάρχουν αμέτρητοι καλλιτέχνες, αμέτρητα κομμάτια. Και παλιοί-ιά και νέοι-α.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Υπήρχε κάποιο στέκι τότε, που να έπαιζε ανάλογη μουσική;Χρήστος: Μέχρι το 2005 (όταν άνοιξε το Corto Maltese) δεν υπήρχε κάποιο μέρος που να παίζει αποκλειστικά rock 'n' roll.Λευτέρης: Υπήρχε το Feelgood, στα Εξάρχεια (αν και δεν έπαιζε μόνο rock 'n' roll), δεν ήταν εύκολο όμως τότε να κατεβαίνουμε συχνά. Γίνονταν βέβαια πολλά πάρτυ (σε σπίτια). Τα οποία όμως κατέληγαν πάντα σε τσαμπουκάδες. Τα πράγματα τότε ήταν πιο άγρια. Καταλαβαίνεις.Στον δρόμο -αλλά και γενικά- ακούτε διάφορα (καλή ώρα). Θυμάστε κάποιο πολύ αστείο, παρεμφερές, περιστατικό;Χρηστός: Το πιο αστείο συνέβη κάποτε στα πλαίσια της δουλειά μου -είμαι αρχιτέκτονας. Είχαμε αναλάβει το παλάτι ενός πρίγκιπα του Ομάν, ο οποίος κάποια στιγμή εμφανίζεται στο γραφείο για να μας γνωρίσει, με τη συνοδεία τριάντα μπράβων. Όταν ήρθε, λοιπόν, η στιγμή να μας συστήσουν εκείνος δεν ήξερε τι να κάνει. Να μου δώσει το χέρι, να σηκωθεί να φύγει…Λευτέρης: Λόγω της ειδικότητας μου (βλ. χημικός), εργάστηκα κάποια στιγμή σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Είχα πάει λοιπόν κάμποσες φορές στο κυλικείο να ζητήσω καφέ, αλλά δεν μου σέρβιραν ποτέ. Μια μέρα κι ενώ στέκομαι εκεί δίπλα, βλέπω έναν συνάδελφο (καθηγητή) να παραγγέλνει καφέ και να του δίνουν κανονικά. Τους ζητάω λοιπόν αμέσως τον λόγο. «Δεν σερβίρουμε σε μαθητές» μου απαντάνε. Εγώ είχα την εντύπωση ότι απλώς ήταν προκατειλημμένοι, δεν είχε πάει καν ο νους μου ότι μπορεί να με έχουν περάσε για μαθητή (γιατί όντως ήμουν πολύ μικρός). Ωστόσο, υπήρχαν καθηγητές που με κοιτούσαν περίεργα. Ένας μάλιστα μου είχε πει και να ξυρίσω τις φαβορίτες μου. «Πώς να σ' το πω, βρε παιδί μου, δεν σου πάνε κιόλας», μου είχε πει συγκεκριμένα. Του εξήγησα πως δεν το έκανα για ομορφιά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η αναβίωση του rock 'n' roll και του rockabilly, τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι που απολαμβάνετε ή κάτι που σας ενοχλεί (επειδή, ας πούμε, μπορεί να ασχολούνται κάποιοι-ες με αυτό μόνο και μόνο επειδή επανήλθε στη μόδα);Λευτέρης: Mάλλον ένας συνδυασμός και των δύο. Από την άλλη όμως, έχει και τα θέτικά της αυτή η αναβίωση, οπότε λες «Ας είναι». Έπειτα, έστω και κάποιοι -από αυτούς που ξεκίνησαν να ασχολούνται λόγω μόδας- να το αγαπήσουν πραγματικά, είναι κάτι.Χρήστος: Εγώ το βλέπω καθαρά λειτουργικά το ζήτημα. Θέλω να πω, προτιμώ την κατάσταση ως έχει γιατί, καταρχάς, υπάρχουν πλέον περισσότερα μέρη στα οποία μπορείς να ακούσεις τη συγκεκριμένη μουσική, περισσότερες μπάντες (μία εκ των οποίων είναι και η δική μου) κ.τ.λ.. Όταν ήμουν μικρός είχα παρωπίδες, τώρα είμαι της άποψης ότι η μουσική (και ιδιαιτέρως αυτή η μουσική) πρέπει να μοιράζεται.
Τι είναι, αλήθεια, το rock 'n' roll για εσάς; Τι σημαίνει;Λευτέρης: To rock 'n' roll, καταρχάς, δεν είναι ένα πράγμα - είναι πολλά. Επίσης, κακά τα ψέματα, φέρει μια αλητεία. Χαρακτηρίζεται, μάλλον, από μια αλητεία. Απλώς, με τα χρόνια, παύεις να κάνεις τις αλητείες που έκανες.Χρήστος: Κάνεις χειρότερες τώρα (γέλια). Το rock 'n' roll είναι συναίσθημα - είναι η ύπαρξη συναισθήματος, είναι το «δέσιμο» με κάτι. Είναι η αυθεντικότητα. Το ρεμπέτικο, ας πούμε, είναι rock 'n' roll.Λευτέρης - Χρήστος: Είναι κάτι που εντοπίζεται στον χαρακτήρα σου, στον τρόπο που ζεις - όχι στα ρούχα που φοράς.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Υποθέτω ότι πολλά άτομα που ανήκαν στην τότε παρέα, με τον καιρό, αποχώρησαν. Για τους δικούς τους λόγους ο καθένας. Είτε επειδή εισχώρησαν σε αυτή απλώς και μόνο για νιώθουν ότι ανήκουν κάπου, είτε επειδή άλλαξαν τα γούστα τους…Λευτέρης: Οι 9 στους 10, για την ακρίβεια. Ελάχιστοι παρέμειναν πιστοί. Είτε επειδή κάποιοι βρέθηκαν σε αυτή απλώς και μόνο για να εκτονώσουν τον εφηβικό θυμό τους, είτε επειδή άλλαξαν γούστα. Κάποιοι κατέληξαν να ακούν και λαϊκά. Κάποιοι άλλοι μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε ravers - που τότε μεσουρανούσαν.
Από πού ψωνίζατε τότε ρούχα, αλήθεια; Γιατί τώρα, εντάξει, υπάρχουν πολλά μαγαζιά ανάλογου ύφους. Άσε που υφίσταται, γενικά, σαν τάση.Λευτέρης: Από την Αμερικανική Αγορά και από το Μοναστηράκι (βλ. Topman).Χρήστος: Καλά, στα ρούχα δεν είμαστε και τίποτα ιδιαίτεροι. Εγώ τα ίδια φοράω με τότε. Με κάτι κιλά διαφορά (γέλια). Δεν έχουμε κάνα ανέπτυγμενο γούστο. Καρό, μπλουζάκια (μαύρα συνήθως), τζιν, αυτά. Το μόνο προβλημα είναι οι μπότες.Υπήρχαν γυναίκες τότε στην παρέα; Που να άκουγαν rock 'n' roll, να ντύνονταν αναλόγως κ.τ.λ;Λευτέρης: Ελάχιστες, κι αυτές με πέτσινα. Δεν υπήρχε τότε αυτό το pin up στυλ που επαναλανσάρεται τώρα. Και στην πλειοψηφία τους ήταν αδερφές, ξαδέρφες κάποιου. Ξέρεις.Το καλύτερο live που έχετε δει ποτέ μέχρι τώρα;Λευτέρης: Το live των Stray Cats -στα πλαίσια του Farewell Tour τους- στο Summer Jamboree του 2008, και όλα τα live των Bullets.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Χρήστος: Το live του Crazy Cavan στο Ol' Skool Weekend, στο Ρίο, το 2011.
Κάποιες ελληνικές μπάντες που παίζουν rockabilly (και όχι μόνο) και που ξεχωρίζετε;Λευτέρης - Χρήστος: Οι Thriller (ο τελευταίος τους δίσκος μάλιστα είναι μια εξαιρετική παραγωγή, δεν πιστεύεις ότι αυτό που ακούς προέρχεται από την Ελλάδα), οι Bullets φυσικά (πρωτοστάτες, από Θεσσαλονική), οι Breathless (επίσης από Θεσσαλονίκη), οι Misty Blue Boys, οι Hi Rollers είναι επίσης πολύ καλοί, αλλά και οι Dustbowl. Και φυσικά, οι Last Drive και οι Invisible Surfers. Υπάρχουν πολύ καλές ελληνικές μπάντες, απλώς η Ελλάδα -δυστυχώς- δεν μπορεί να τις στηρίξει.Ποια η σχέση των ροκαμπιλάδων με τo καλοκαίρι και τη θάλασσα; Υποθέτω απαιτείται κάποιος χρόνος για να αποχωρίστει κανείς όλα αυτά τα πράγματα (αλυσίδες, γιλέκα, φουλάρια, σέα, μέα); Οπότε δεν πρέπει να είναι και η καλύτερή σας…Χρήστος: Α, εγώ πλέον φοράω κανονικά βερμούδα, μαγιώ, σαγιονάρες, τα πάντα.Λευτέρης: Εκεί νιώθεις το βάρος της μπότας (γέλια).Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.
