To άρθρο εμφανίστηκε αρχικά στο VICE UK.
Σε μια σκηνή στη Βιέννη, ένας άντρας με δερμάτινο παντελόνι χορεύει μπροστά σε μια κινούμενη εικόνα μιας πεταλούδας. Εν τω μεταξύ, στο Δουβλίνο χορεύουν στον δρόμο. Συμπτωματικά, ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision συνέπεσε με την ημέρα που η Ιρλανδία ψήφισε υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων. Ένα διπλό ουράνιο τόξο εμφανίστηκε πάνω από το Δουβλίνο, ως ένα σημάδι έγκρισης από τους gay-friendly θεούς.
Είμαστε η πρώτη χώρα στον κόσμο που περνάει τον γάμο ατόμων του ιδίου φύλου με δημοψήφισμα. Μετά από εβδομάδες ειδησεογραφικής αναφοράς στο κατά πόσο είμαστε ακόμα ένα έθνος Καθολικών ζηλωτών, είναι σαφές από τη συντριπτική πλειοψηφία των «Ναι» (62,1 %), ότι αρχίζουμε επιτέλους να αποτινάσσουμε τον ασφυκτικό κλοιό της εκκλησίας.
Μετά από μια ηλιόλουστη μέρα κατά την οποία γιορτάσαμε, πίνοντας και περιμένοντας την drag queen Panti Bliss να εμφανιστεί στο Κάστρο του Δουβλίνου, η πόλη είναι έτοιμη για ένα μεγάλο gay πάρτι. Μια σειρά από ανθρώπους με jackets, στυλ 80's, σχηματίζουν μια ουρά γύρω από το πιο γνωστό γκέι μπαρ της πόλης, το «The George», όπου o βλοσυρός πολιτικός σχολιαστής, Vincent Browne, παρουσίασε τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ζωντανά στην τηλεόραση νωρίτερα μέσα στην ημέρα.
Η αγάπη είναι διάχυτη απόψε: ντόπιοι, τουρίστες, drag queens και αμήχανοι ετεροφυλόφιλοι ξεχύνονται στους δρόμους, αφού τα γκέι μπαρ της πόλης δεν είναι σε θέση να τους χωρέσουν όλους.
«Ξύπνησα νευρικός. Όταν άρχισε η καταμέτρηση των ψήφων έγινα πιο συναισθηματικός», λέει ο Robert, που συνάντησα έξω από το «The George». «Είναι επιτυχία πόσοι νέοι άνθρωποι πρόκειται να μεγαλώσουν με το αίσθημα της αποδοχής εδώ, τώρα. Είναι ένα χειροπιαστός αφορισμός στην παλιά Ιρλανδία».
Ο Robert είναι 20 χρονών, αλλά αυτή η αλλαγή ήταν ριζική για τη ζωή του. «Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε εδώ, μόλις το 1993. Όταν γεννήθηκα, ήμουν ουσιαστικά εγκληματίας», λέει. «Όταν σκέφτομαι τις trans φίλες μου, ελπίζω μόνο η κατανόηση να μην τελειώσει εδώ, αλλά να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο».
Η ουρά για το «The George» καταλαμβάνει τώρα όλο το μήκος του δρόμου. Ρωτώ τον Robert πού θα καταλήξει, αν δεν καταφέρει να μπει μέσα. «Όπου και να πάω απόψε, θα περάσω τέλεια», λέει. «Ολόκληρη η πόλη είναι gay απόψε».
Στη συνέχεια, συναντώ την Clara και τον μπαμπά της, ο οποίος αναζητούσε θετικές ψήφους στο κέντρο της πόλης. «Ήταν γύρω στο 40% τα "Ναι", 40% τα "Όχι" και 20% οι αναποφάσιστοι», λέει η Κλάρα. «Ένας τύπος μου είπε να ξεκουμπιστώ από μπροστά του. Οι ψηφοφόροι του "Όχι" δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που ενδεχομένως περιμένατε να είναι».
Όταν ο πατέρας της Clara διαδήλωνε, λίγο καιρό μετά τη γέννησή της, ο γάμος ομοφυλοφίλων ήταν σαφώς μία μακρινή προοπτική.
«Είναι μια εντελώς διαφορετική Ιρλανδία τώρα», μου λέει. «Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να τους λέει η Εκκλησία και το κατεστημένο τί να σκέφτονται».
Μιλώ με την Cathy και την Carla, ένα ζευγάρι που μου φαίνεται πάρα πολύ νεαρό για να μπει στο «The George», ακόμη και αν τα καταφέρουν να περάσουν από τη μακριά ουρά. «Οι άνθρωποι συνήθως μας κοιτούν επίμονα μόνο και μόνο που κρατιόμαστε από το χέρι στον δρόμο», μου λέει η Cathy, «Αλλά σήμερα όλοι χαμογελάνε. Νιώθω σαν να είμαστε ένα κανονικό ζευγάρι».
Ρωτάω αν έχουν νιώσει ποτέ στο παρελθόν «φυσιολογικές», αν έχουν την αίσθηση ότι η Ιρλανδία είναι ένα εγγενώς ομοφοβικό μέρος. «Νομίζω ότι για τα αγόρια είναι σε πολύ πιο δύσκολη θέση από ό,τι τα κορίτσια», λέει η Carla. «Αλλά το γεγονός ότι αυτή η αλλαγή ήρθε μέσα από ψηφοφορία την κάνει να ξεχωρίζει. Είναι σαν ο ιρλανδικός λαός να μας θέλει εδώ».
Τα σημερινά αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, για εκείνους που θα παντρευτούν μία μέρα, σύμφωνα με το νέο νόμο, και για εκείνους που αμφέβαλλαν ότι οι ψήφοι τους θα ήταν στην πρώτη θέση. Βαπτισμένοι ως «γενιά μετανάστευσης», για την τάση τους να φεύγουν, οι νέοι Ιρλανδοί θεωρούν ολοένα και περισσότερο ότι στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων. Αυτοί που διακηρύσσουν ότι είναι φιλελεύθεροι είναι συχνά λιγότερο πιθανό να ψηφίσουν, καθώς μαστίζονται από φόβο -που υποστηρίζεται από την πρόσφατη νίκη των Συντηρητικών του Ηνωμένου Βασιλείου- ότι το ευρύτερο έθνος θα έτεινε προς την πλευρά του Iona Institute, μιας δεξιάς Καθολικής ομάδας υπεράσπισης.
Όπως αποδεικνύεται, ο μόνος νομός στην Ιρλανδία με πλειοψηφία των «Όχι» ήταν το Roscommon. Τελικά, το ιρλανδικό δίκαιο έχει αρχίσει να συγχρονίζεται με την πραγματικότητα. Είναι σαν η ίδια η Ιρλανδία να ήταν στην ντουλάπα, σαν μια φιλελεύθερη χώρα υπό θεοκρατικό σύνταγμα.
Η συζήτηση για το δημοψήφισμα ήταν, κατά καιρούς, ανησυχητικά προσωπικό ζήτημα, επιθετικό προς την LGBT κοινότητα. Λόγω αποφάσεων της Ραδιοτηλεοπτικής Αρχής της Ιρλανδίας, στις δύο πλευρές θα έπρεπε να δοθεί ίσο χρονικό διάστημα, με την πλευρά του «Όχι» να εστιάζει κυρίως στην ιδέα ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με παντρεμένους ετεροφυλόφιλους γονείς, μπορούσαν να είναι «νόμιμα» και υγιή.
«Μεγάλωσα με μία ανύπαντρη μητέρα. Βρήκα τραγελαφικές τις αφίσες υπέρ του "Όχι"», λέει η Azzie.
Το Iona Ιnstitute δίνει την εντύπωση ενός μεμονωμένου σώματος εξτρεμιστών, αλλά το πιο ανησυχητικό είναι ότι πολλοί συγγενείς νέων γκέι της Ιρλανδίας ψήφισαν εναντίον τους.
Οι οικογένειες έχουν «σπάσει», οι ιδιωτικές ζωές έχουν δεχθεί επίθεση και το αξίωμα ότι «το προσωπικό είναι και πολιτικό» έχει οδηγήσει σε βάναυσες ακρότητες. Φίλοι μου έχουν υποστεί βλάβες, αναζητώντας θετικές ψήφους, μέρα με τη μέρα, στις περιοχές όπου μεγάλωσαν, ζητώντας από τους γείτονες να τους δώσουν τα δικαιώματά τους.
Όμως, πόσο συχνά η πολιτική συνδέεται άμεσα με την καρδιά; Έχουμε ξεπεράσει την αναταραχή και η αγάπη έχει κερδίσει. Ο Simon, ένας φίλος που συναντώ ανάμεσα στον όχλο, έξω από το «Mother», ένα πολύ αγαπημένο γκέι κλαμπ, λέει: «Οι γκέι μιλούν για τους εαυτούς τους και αυτό δεν συμβαίνει πολύ συχνά. Ποτέ δεν αγαπήθηκα ούτε ένιωσα ότι έχω αγαπηθεί από αυτή τη χώρα, όπως τώρα.»
Απόψε όλα είναι σχετικά με την αγάπη. Είναι σχεδόν 3.00 τα ξημερώματα και όσοι δεν έχουν μπει στο «Mother» είτε τριγυρίζουν εκεί κοντά είτε περνούν τη νύχτα τους στην πλευρά του μονοπατιού.
Ένας φίλος κάνει εμετό στο χέρι ενός άνδρα. Ένα άλλος τραγουδάει «Ο Θεός αγαπάει τις αδερφές», προσδοκώντας έξυπνα μια ανακοίνωση της Westboro Baptist Church ότι «ο Θεός μισεί την Ιρλανδία». Ένα λευκό Nissan Qashqai με τα παράθυρα κάτω και τις πόρτες διάπλατα ανοικτές παίζει δυνατά Lady Gaga.
Ένας άντρας κυματίζει μια σημαία και κραυγάζει: «Θα αναλάβουμε τον κόσμο. Θα φάμε τα μωρά σας.»
Ο ενθουσιασμός του είναι μεταδοτικός. Τον ρωτάω πού νομίζει ότι η πλευρά του «Όχι» έχει μαζευτεί. Η αρθρογράφος και συνήγορος του Iona, Breda O'Brien, για παράδειγμα; «Η Breda έχει απαγχονιστεί στο "Temple Bar" όπως έγινε και με τον Μουσολίνι», λέει, πριν καβαλήσει ένα κορίτσι με μπλε μαλλιά, στο καπό του Nissan.
Έχω την αίσθηση αυτό το πάρτι θα συνεχίστεί και αύριο, σε μια εποχή όπου η χώρα μας είναι πιο ισότιμη και οι άνδρες/ γυναίκες είναι ελεύθεροι/-ες να παντρευτούν και να αγαπούν ο ένας τον άλλον.
Σε ευχαριστούμε, Ιρλανδία, για την υποστήριξη της ισότητας του γάμου και το δημοψήφισμα ευελπιστούμε να ανοίξει το μονοπάτι και για άλλες χώρες.
