Κορονοϊός

Έχασα και τους Δύο Γονείς μου Aπό Κορονοϊό - Ύστερα Μολύνθηκα και Εγώ

«Τότε κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνει να νιώθεις απελπισία».
JL
Κείμενο Jiang Li
KE
όπως τη διηγήθηκε στον Koh Ewe
SG
Recovered Patient Coronavirus wuhan
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟΥ 2020. ΙΑΤΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΕΡΠΑΤΆΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΗΠΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ COVID-19 ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΟΥ ΣΤΗΘΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΗ ΓΟΥΧΑΝ, ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΧΟΥΜΠΕΪ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: STR / AFP. 

Η Jiang Li, 42 ετών, είναι υπάλληλος ασφαλιστικής εταιρείας στη Γουχάν που ανάρρωσε από COVID-19 .

Όταν έμαθα ότι είχα τον νέο κορονοϊό, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να επιβιώσω. Και οι δυο γονείς μου είχαν πεθάνει από COVID-19. Αν δεν επιβίωνα, το παιδί μου θα έμενε ορφανό. Έπρεπε να τα βγάλω πέρα για χάρη του.

Ο πατέρας μου αρρώστησε στα μέσα Ιανουαρίου. Τότε, οι ασθενείς που στέλνονταν στο νοσοκομείο απλώς περίμεναν στην ουρά – περίμεναν για εξέταση από τον γιατρό, για τα αποτελέσματα, για κρεβάτι. Εξάντλησα όλες τις επαφές μας, έκανα αναρτήσεις στα social media και συνεντεύξεις, με την ελπίδα να βοηθήσω τον πατέρα μου, αλλά και πάλι δεν βρίσκαμε κρεβάτι.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Έτσι, ο πατέρας μου πηγαινοερχόταν μεταξύ σπιτιού και νοσοκομείου για θεραπεία. Δεν μπορούσε να ξεκουραστεί καλά, ούτε να φάει κανονικά. Τότε κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά απελπισία.

Λίγες μέρες αργότερα, ο πυρετός του έπεσε αλλά άρχισε να έχει δύσπνοια. Τηλεφώνησα στη γραμμή επειγόντων για βοήθεια. Αλλά όταν ήρθαν οι διασώστες και διαπίστωσαν ότι ο πατέρας μου είχε τον κορονοϊό, ήθελαν να φύγουν και να τον αφήσουν να συνεχίσει την καραντίνα στο σπίτι. Έτρεξα πίσω τους και τελικά τους έπεισα να πάνε τον πατέρα μου στο νοσοκομείο - τα ‘παιζα όλα για όλα, αυτή τη στιγμή ζωής και θανάτου, για να δω αν είχαν κρεβάτι.

Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο, οι υγειονομικοί έστειλαν τον πατέρα μου στην πτέρυγα καραντίνας. Ήταν τόσο άρρωστος που δεν μπόρεσε καν να μου μιλήσει. Δεν ήξερα ότι αυτός θα ήταν ο αποχαιρετισμός μας.

H 25η Ιανουαρίου ήταν η πρώτη μέρα του κινέζικου νέου χρόνου. Υποτίθεται πως είναι οικογενειακή γιορτή, αλλά εμένα η μοίρα μου την έφερε.

Εκείνη τη μέρα ο πατέρας μου πέθανε μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια ανάνηψης.

Την επόμενη μέρα η μητέρα μου, μου είπε ότι ένιωθε πολύ άσχημα και ζαλιζόταν. Πήγαμε στο νοσοκομείο και βγήκαμε και οι δύο θετικές στον κορονοϊό. Η μητέρα μου χρειαζόταν φροντίδα όλη την ημέρα, έτσι κοιμόμουν στο αυτοκίνητο τρία βράδια, παρκαρισμένη δίπλα στο νοσοκομείο.

Την 1η Φεβρουαρίου η μητέρα μου χειροτέρεψε. Της έκαναν ανάνηψη στην εντατική, αλλά οι ζωτικές της λειτουργίες διατηρούνταν με μηχανική υποστήριξη. Παρακολουθούσα τον αναπνευστήρα να δουλεύει εντατικά κρατώντας τη μητέρα μου στη ζωή. Δεν άντεχα να τη βλέπω να υποφέρει. Έτσι, υπέγραψα και συναίνεσα για να σταματήσει η υποστήριξη. Η μητέρα μου πέθανε την ίδια μέρα.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Πήγα σε άλλο νοσοκομείο για να μείνω στην πτέρυγα καραντίνας. Τότε άρχισα τη θεραπεία μου. Όταν πάλευα με τον κορονοϊό, είχα δύσπνοια και το σώμα μου ήταν αδύναμο. Όλο μου το σώμα πονούσε, τόσος πόνος που δεν μπορούσα καν να κοιμηθώ.

Έμεινα στο νοσοκομείο δέκα μέρες και ο γιατρός μού είπε ότι μπορούσα να πάρω εξιτήριο. Έφυγα όταν επιβεβαίωσαν ότι ήμουν καλύτερα και έμεινα στο σπίτι της αδελφής μου, σε καραντίνα.

Μετά τον θάνατο των γονιών μου, φοβόμουν πολύ ότι θα πεθάνω. Αλλά έπρεπε να τα καταφέρω, για χάρη του παιδιού μου.

To άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Asia.

Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter μας.

Περισσότερα από το VICE

Οι Ελληνικές Μάσκες για τον Κορονοϊό σε 3D Εκτύπωση

Ανατριχιαστικές Φωτογραφίες του Λος Άντζελες που Μοιάζει με Πόλη-Φάντασμα

Τα Eγκαταλειμμένα Αυτοκίνητα των Διακινητών στην Ορεινή Διαδρομή του Έβρου

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.