Σε ένα στούντιο στο Μαρούσι, ο Γιάννης Χαρούλης κάνει πρόβες για τις φετινές του συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Πάνε λίγες ημέρες που μοιράστηκε με το κοινό τον τελευταίο του δίσκο που τιτλοφορείται «Κολιμπρί». Έναν δίσκο που το κοινό του αγαπημένου μουσικού περίμενε πώς και πώς, και που του επιφύλασσε μοναδικές συνεργασίες.
Ο Παύλος Παυλίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Ελένη Φωτάκη και ο Στέλιος Σιγανός συμμετέχουν στο νέο δίσκο, δίνοντας τραγούδια ή γράφοντας μαζί με τον Γιάννη Χαρούλη, ενώ ξεχωρίζει και το τραγούδι «Τ΄αμοναχό», στο οποίο ο αγαπημένος μουσικός από την Κρήτη μελοποιεί στίχους του ποιητή Κωστή Φραγκούλη (Ανταίος).
Το VICE είχε σπάνια φωτογραφική πρόσβαση στις πρόβες του και ο Γιάννης Χαρούλης μίλησε με αφορμή τον νέο του δίσκο και τις συναυλίες.
VICE: Ποια είναι η ιστορία του συγκεκριμένου δίσκου; Πότε τον έγραψες και τι σε ενέπνευσε;
Γιάννης Χαρούλης: Ο δίσκος περιέχει τραγούδια που έχουν γραφτεί την τελευταία δεκαετία, δεν είναι το αποτέλεσμα ενός ερεθίσματος. Είναι στιγμές των τελευταίων χρόνων. Ουσιαστικά τα τραγούδια με «πίεσαν» να τα βγάλω, είχε έρθει η στιγμή τους. Σκέψου ότι από την πρώτη κιόλας καραντίνα κουβεντιάζαμε με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και μου είχε στείλει κάποιους στίχους. Πολύ νωρίτερα είχα πάει για μία συναυλία στην Ικαρία. Καθόμουν στο αεροδρόμιο με τον Παναγιώτη Ριζόπουλο, τον ηχολήπτη μου και μου έβαλε να ακούσω ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι του Παύλου Παυλίδη. Με προέτρεψε να τον πάρω τηλέφωνο. Ειλικρινά ντρεπόμουν, αλλά είμαι ευγνώμων που με έπεισε. Τον πήρα και μου έδωσε ένα απλόχερο «ναι». Με την Ελένη Φωτάκη, από την άλλη, έχουμε μία αδερφική σχέση. Μου είχε δώσει στίχους, απλώς δεν ήμουν εγώ ακόμη έτοιμος.
Το τραγούδι με το φιλαράκι μου, Στέλιο Σιγανό, προέκυψε και γράφτηκε στην Κρήτη το 2018, σε ένα αυτοσχέδιο studio που είχαμε στήσει με τα παιδιά. Ήμασταν 20 μέρες εκεί και δουλεύαμε -μέσω της μουσικής- όλοι μαζί, αλλά κι ο καθένας ξεχωριστά. Ο Ανταίος είναι ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές. Όταν διάβασα Τ’ Αμοναχό κατάλαβα ότι δεν μπορώ παρά να το μελοποιήσω. Η ιστορία αυτού του δίσκου, λοιπόν, είναι ένα μικρό ταξίδι τόσο μέσα στον χρόνο όσο και σε εμένα τον ίδιο.
Ποιον τρόπο ακολουθείς στη δημιουργική διαδικασία; Συνήθως γράφεις μουσική και μετά στίχους ή το αντίστροφο;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω γράψει τους στίχους και τη μουσική σε πολλά τραγούδια. Όσες φορές όμως έχει συμβεί, ο στίχος προηγείται. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι τουλάχιστον σε εμένα - η μελωδία βγαίνει στην πρώτη ανάγνωση. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι Το Θέατρο του Δρόμου. Ήμουν στο Κυριάκι πριν τη συναυλία και η Ελένη μου έστειλε σε μήνυμα τους στίχους. Την ώρα που το διάβαζα, το τραγουδούσα. Προφανώς γίνονται αλλαγές κατά τη δημιουργία, αλλά το μουσικό συναίσθημα είναι εκείνο της πρώτης στιγμής. Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω. Είναι κάτι που βγαίνει αυθόρμητα και αβίαστα, χωρίς προσπάθεια ή σκέψη.
Θέλω να σταθώ στις πολύ σημαντικές συνεργασίες που έχεις στον δίσκο. Πώς προέκυψαν;
Είναι αυτό που λέμε «η κατάλληλη στιγμή». Η στιγμή που συντονίζεται η ψυχοσύνθεση μας με τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε. Η εσωτερικότητα μας για να εκφραστεί θέλει τον χρόνο της, θέλει ησυχία. Για παράδειγμα ο Παύλος έχει μία ευαισθησία που δεν μπορούσα παλαιότερα να ακουμπήσω. Το είχα σαν όνειρο. Όταν είδα τους στίχους αυτήν τη φορά ήταν αλλιώς. Ήταν σαν ένα μονοπάτι που πλέον μπορούσα να περπατήσω. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτές οι συνεργασίες με βοήθησαν να μεγαλώσω την αίσθηση του χώρου, να ανοιχτώ και να εκφραστώ.
Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια ότι σε είχα ακούσει για πρώτη φορά live να σε συστήνει σε μία συναυλία του ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Σήμερα σου έχει δώσει τρία υπέροχα τραγούδια για τον δίσκο. Τι είναι για σένα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου;
Τον Θανάση τον θαυμάζω. Μας συνέστησε έναν καινούργιο κόσμο. Οι μουσικές του «εικόνες» έχουν κάτι το γήινο που σε κάνουν να ταυτίζεσαι. Τον γνώρισα μέσα από μια κασέτα που μου έδωσε ένας καθηγητής μου. Τα ακούσματά μου μέχρι τότε ήταν συγκεκριμένα, οπότε ο ποιητικός του λόγος μου άνοιξε τους ορίζοντες. Αργότερα συναντηθήκαμε σε ένα νυχτερινό μαγαζί και του ζήτησα τις Χαραυγές. Είναι ένα τραγούδι που αγαπάω. Το 2009 πήγα στο σπίτι του με τον Γιώργο Μπούτο και μου έβαλε να ακούσω τραγούδια, μέσα σε αυτά ήταν Μαγγανείες. Ο Θανάσης είναι ένας μύθος που εν ολίγοις μου «επέτρεψε» μέσα από τη δουλειά του να βρω τρόπο να εκφραστώ όπως είχα ανάγκη.
Με τον Παύλο Παυλίδη συνεργάζεστε πρώτη φορά. Ποια είναι όλη η ιστορία πίσω από το πώς έφτασε σε εσένα το «Μικρό χλωμό αστέρι»;
Όπως σου είπα, η ιστορία ξεκίνησε στην Ικαρία. Λίγο αργότερα, του το έστειλα τελειωμένο και περίμενα με αγωνία την άποψη του – όπως μου συμβαίνει με όλους. Όταν παίρνεις και εξελίσσεις ένα τραγούδι υπάρχει πάντα το άγχος αν θα είναι στο πλαίσιο αυτών που έχει νιώσει και φανταστεί ο στιχουργός.
Το Μικρό Χλωμό Αστέρι με εκφράζει, αλλά περισσότερο από όλα με άγγιξαν οι δυο τελευταίοι στίχοι. Αναδύουν μία μεγαλοσύνη. Διαβάζοντάς τους σκέφτηκα την κόρη μου. Το πιο συγκινητικό είναι ότι έπειτα ο Παύλος μού είπε ότι το έγραψε για ένα δικό του πρόσωπο και καταλήξαμε ότι βιώσαμε το ίδιο συναίσθημα, ο καθένας από τη δική του σκοπιά.
Στους στίχους σου υπάρχουν συχνές αναφορές στη φύση. Σου λείπει η Κρήτη τώρα που ζεις στην Αθήνα;
Πάντα θα μου λείπει. Μαζί της μου λείπουν οι άνθρωποι και προφανώς ένα κομμάτι του εαυτού μου, το οποίο απελευθερώνεται κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί.
Πιο πολύ απολαμβάνεις τη διαδικασία της δημιουργίας ενός τραγουδιού, του στούντιο ή του live;
Σε προσωπικό επίπεδο το να καταφέρνω να επικοινωνώ με το συναίσθημά μου -σε όποιο στάδιο της δημιουργίας και να βρίσκομαι- είναι η πηγή της απόλαυσης.
Δεν υπάρχει συνταγή. Είναι μια διαδικασία αλληλένδετη και άρρηκτα συνδεδεμένη κατά τη διάρκεια της οποίας μπορεί να ζοριστείς, αλλά όταν τελειώνει έχεις διπλή χαρά.
Η συναυλία είναι η στιγμή που το παρουσιάζεις και παρατηρείς τη σύνδεση του κομματιού με τον κόσμο. Άλλοτε μπορεί να γίνει άμεσα και άλλοτε πιο αργά. Τα τραγούδια είναι δυναμικά και έχουν μία συνεχή κίνηση μέσα τους, διαφορετική για τον καθένα, ίσως και εναλλασσόμενη, ανάλογα με τις συνθήκες.
Όσο έγραφες αυτόν τον δίσκο, τι μουσική άκουγες παράλληλα;
Bach, Portico, Penguin Trio, Radiohead, κάποιες φορές Ella Fitzgerald. Κατά διαστήματα από τους Πρωτομάστορες τα παλιά κρητικά, αλλά και καινούργια τραγούδια που μοιραζόμασταν με τα παιδιά στο studio. Παρόλο που είναι μουσικές από άλλα είδη, είναι κοινή η εξύψωση που σου δημιουργούν.
Δεν μιλάς συχνά στα Μέσα, δεν εμφανίζεσαι σχεδόν ποτέ στην τηλεόραση κι όμως το κοινό στις συναυλίες σου ανανεώνεται συνεχώς και μάλιστα με απανωτά sold out. Η καλή μουσική είναι απάντηση στο marketing;
Ειλικρινά, δεν μου είναι εύκολο να μιλάω για εμένα. Μου είναι πιο εύκολο να μιλάω μέσα από τα τραγούδια. Με ξεκλειδώνουν αβίαστα. Όσον αφορά στο κοινό δεν ξέρω αν ανανεώνεται. Σημασία έχει ότι μαζί του κάνω ένα ταξίδι που μου δίνει δύναμη, παρηγοριά. Συντονιζόμαστε με έναν τρόπο βιωματικό και παράλληλα θεραπευτικό.
Πώς αντιλαμβάνεσαι την αγάπη του κόσμου προς εσένα; Υπάρχουν μέχρι και fans με τατουάζ σου.
Μέσα από τα χαμόγελα τους σε μία συναυλία. Από το σφίξιμο του χεριού, από μία ειλικρινή και αυθόρμητη αγκαλιά. Την αγάπη την καταλαβαίνεις στα πιο απλά πράγματα.
Εγώ είμαι αυτός που προσκαλεί. Δεν τα κάνω όλα. Χρειάζεται ένα πάρε–δώσε για να καταφέρεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.
Ξεκινάς συναυλίες, αυτή τη φορά χωρίς μέτρα και περιορισμούς. Τι αποτύπωμα πιστεύεις μας αφήνει όλη αυτή η ιστορία με τον COVID;
Η πανδημία μάς έκοψε τη φόρα. Φυτεύτηκε μία ανησυχία και η επαφή μεταμορφώθηκε σε φόβο. Όμως παράλληλα μας έδωσε τον χώρο και την απαιτούμενη ησυχία για να γνωρίσουμε και να φροντίσουμε την ψυχή μας και εκείνα τα εύθραυστα, αλλά τόσο σημαντικά, κομμάτια του εαυτού μας. Εκείνα που κρύψαμε εντέχνως μες στη βοή, επειδή ομολογούν ότι δεν είμαστε άτρωτοι. Τώρα λοιπόν, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε πιο συνειδητά και αν είναι να ξαναπάρουμε φόρα, ας πάρουμε όλοι μαζί, σε ένα συλλογικό πλαίσιο. Να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, αυτόν που θα κάνει τα πρώτα βήματα προς την εξωστρέφεια, αλλά και αυτόν που θέλει να ξεσπάσει.
Πώς νιώθεις με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; Ποιο είναι το κοινωνικό ζήτημα που σε απασχολεί περισσότερο αυτήν την περίοδο;
Είναι πολλά δυστυχώς. Είμαστε σε μία εποχή που επικρατεί η βία και όμως την προσπερνάμε. Αν δεις την εικόνα συνολικά, κάνουμε ένα πισωγύρισμα σε πάρα πολλούς τομείς. Ο πόλεμος στην Ουκρανία άνοιξε ένα κεφάλαιο για κάτι που συμβαίνει χρόνια. Παράλληλα, ο φασισμός μέσα στα σπίτια μας δεν έχει σταματήσει να με αφορά. Δεν γίνεται να μη μας απασχολούν όλα όσα συμβαίνουν. «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει», όπως είχε πει ο Μάνος Χατζηδάκις.
Τι θα έλεγες σήμερα στον 16χρονο εαυτό σου;
Πρόσεχε τι ονειρεύεσαι.
Ακούστε τον δίσκο στο Spotify, εδώ. Κεντρική Διάθεση / Διανομή: Εκδόσεις ΚΨΜ Όλο το πρόγραμμα συναυλιών, εδώ.
Περισσότερα από το VICE
Φωτογραφίες από Γειτονιές της Βαγδάτης Όπου ο Χρόνος Έχει «Παγώσει»
Η Erika Lust Δεν Αποκλείει να Γυρίσει το Επόμενο Πορνό της στην Ελλάδα
Oι Daphne and the Fuzz Έβγαλαν Έναν Indie Pop Δίσκο που θα Παίζει στο Repeat