Το να παρακολουθείς την περιβόητη πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είναι σαν να βλέπεις για δεύτερη φορά την 6η Αίσθηση. Δεν έχει ενδιαφέρον -ξέρεις ήδη ότι ο Μπρους Γουίλις περνά από τοίχους χωρίς καρούμπαλα. Όπως ξέρεις ότι δε θα βγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την πρώτη. Το θέμα ήταν αν θα περάσει τον μικροπολιτικό πήχη του 160 ο Σταύρος Δήμας. Δεν έγινε. Boring. Ευτυχώς την κατάσταση έσωσε η δημιουργικότητα του ελληνικού twitter. Τι μάθαμε λοιπόν για την εκλογή από το timeline και τα hashtag #PtD και #Vouli;

Ότι έχουμε φωτογενείς και καλοσυνάτους πολιτικούς.

Ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε σοβαρά για το σύμφωνο συμβίωσης.

Ότη ι αγάπι ώλα τα νηκά.

Ότι τελικά το μέγεθος μετράει.

Ότι κάποιοι «στράβωσαν» άσχημα με το αποτέλεσμα.

Ότι ο Ψαριανός «μυρίζει» σεξισμό, αλλά «οσμίζεται» τις πολιτικές εξελίξεις ο μπαγάσας.

Ότι υπάρχουν ψύχραιμες φωνές στα ελληνικά media.

Ότι ζητείται ο mini-me του Σταύρου Δήμα για να βρεθούν οι 180.

Ότι αν θες να γυρίσεις το ματς και σε ένα μισάωρο να μαζέψεις 180 ψήφους με διαδικασίες fast track βάζεις τον Κομπότη να σου κάνει τη δουλειά.

Ότι λεφτά υπάρχουν.

Ότι στις αρχές του ’90 ο Σταύρος Δήμας ήταν ένας δυναμικός πολιτικός που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. #not