Photo: Flickr jmrosenfeld

Ξεκινάμε με ένα δεδομένο. Προσωπικά, λατρεύω την μουσική και ακόμα περισσότερο λατρεύω να πηγαίνω σε συναυλίες. Το λατρεύω τόσο, που όταν έμενα στη Λόνδρα έπιασα κακοπληρωμένη δουλειά στο Ο2 Academy στο Brixton αλλά δε με πείραζε να σερβίρω λιωμένους Αγγλίκουρες για κατώτερο του κατώτατου μισθού, γιατί έτσι είχα την δυνατότητα να βλέπω όλες τις συναυλίες. Το λατρεύω τόσο, που όταν έφτιαχνα τα μπογαλάκια μου για να γυρίσω στα πάτρια εδάφη, η μόνη σκέψη που με λυπούσε ήταν οι συναυλίες που πια δε θα μπορούσα να δω -γιατί είναι δεδομένο πως μία πόλη σαν το Λονδίνο έχει άπειρες συναυλίες και ‘φεστιβαλάκια’ (το υποκοριστικό δεν το έβαλα για εσάς αλλά για να με κάνω να νιώσω λίγο καλύτερα που τα χάνω).

Aλλά τελικά και η Αθήνα φέτος δεν πήγε πίσω. Είχε κόσμο και κοσμάκη από το καλοκαίρι του 2013 μέχρι τώρα. Για να λέμε τα σύκα σύκα, είχε και μπάντες σαν τους Growlers, τους Clutch και τους Βlack Angels που βγήκαν απρόσμενα sold out. Μπράβο μας. Έχουμε να λέμε ότι περάσαμε καλά φέτος τον χειμώνα, έστω σε αυτές τις δύο-πέντε-παραπάνω συναυλίες που καταφέραμε να πάμε. Έχουμε και να θυμόμαστε και ιστορικά γενέθλια ελληνικών συγκροτημάτων που κάνανε επίσης sold out. Μπράβο μας και μπράβο τους.

Το παράδοξο βέβαια είναι ότι κάποτε παραπονιόμασταν ότι δεν έρχονται μεγάλα ονόματα. Παραπονιόμασταν ότι έρχονται όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι (όλοι έχουμε χορέψει με James και Placebo, αλλά νισάφι) και σε δευτερεύουσα φάση ότι τα εισητήρια είναι ακριβά. Για την ακρίβεια όλοι όσοι βγαίνανε πάνω κάτω στα ίδια μαγαζιά καταλήγανε να πηγαίνουνε και στις ίδιες συναυλίες είτε αυτό ήταν ο Chick Corea στον Λυκαβηττό, είτε οι Stereo Total στο Bios είτε οι Sonics στο Gagarin (όλα αυτά σε διαφορετικές σεζόν, αλλά ναι έχω πετύχει ίδιο άτομο και στις τρεις). Κάποτε τα έδινες τα πενηντάρια και τα τριανταπεντάρια ευρώ για να πας. Δεν εκτιμούσες και πήγαινες ασύστολα. Γκρίνιαζες λίγο βέβαια, αλλά εν τέλει πήγαινες και έπινες και τις δύο-τρεις-πέντε-δεκαπέντε μπύρες και όλα μία χαρα. Τι γίνεται όμως τώρα που έρχονται μπάντες σαν τους Black Angels ή τους Uncle Acid & The Deadbeats αλλά δεν υπάρχει σάλιο ούτε για ζήτω; Τι να κάνει ο μπατίρης μουσικόφιλος εν έτει 2014;

Επί της ουσίας, αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι πάνω που άλλαξαν τα μυαλά και έρχονται φρέσκα και περίεργα ονόματα εδώ, φαντάζομαι πως οι περισσότεροι λόγω της οικονομικής μας κατάστασης πρέπει να παίξουμε κορώνα-γράμματα το δίλημμα σούπερ μάρκετ της εβδομάδας βέρσους Crystal Stilts ή Thee Oh Sees. Χειμώνα-καλοκαίρι, ό,τι ερχόταν μουσικά θα πήγαινες να το δεις είτε επειδή σου άρεσε η μουσική του εν λόγω καλλιτέχνη είτε επειδή βαθιά μέσα σου ήξερες ότι ‘that’s as good as it gets’. Έτσι ερχόμαστε στον ‘μουσικόφιλο μπατίρη’. Αυτόν στον οποίο βασίζονται οι εταιρείες παραγωγής να πάρει το εισιτήριο εγκαίρως (από την προπώληση δηλαδή και όχι από το ταμείο, που θα του κοστίσει και κάτι παραπάνω), που όμως δεν θα καταφέρει να το κάνει γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή δε θα έχει, είτε γιατί έπρεπε να πληρώσει το χαράτσι στην ΔΕΗ είτε γιατί απλά το αφεντικό του θα έχει αμελήσει να τον πληρώσει -εάν υποθέσουμε πως όντως έχει δουλειά.

Για να μην μακρηγορώ, ας τα βάλουμε κάτω με στοιχεία. Από τέλη Απρίλη μέχρι τον Σεπτέμβριο γίνεται της μουρλής από συναυλίες. Μία συναυλία δε, δεν είναι μόνο το εισιτήριο -που για να λέμε του λόγου του αληθές οι τιμές των εισιτηρίων τουλάχιστον για το An Club ή για το Six D.O.G.S. είναι κανονικές. Χρηματικά, μόνο για το Εjekt, το Plissken, τους Deftones (νιάτα είναι αυτά να μην τα θυμηθούμε;), Brian Jonestown Massacre, Fleshtones, Of Montreal, Samsara Blues Experiment, Ty Segall, Thee Oh Sees (τους ξαναείπα ε;) και δύο-τρία άλλα, χρειάζεσαι ένα 250άρι στο νερό. Και αυτό χωρίς έξοδα μετακίνησης -καθώς ο διακτινισμός δεν είναι open source προς το παρόν- και φυσικά χωρίς το αλκοόλ. Όλο αυτό χωρίς να βάλω στη λίστα και τις συναυλίες του Terra Vibe. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, λιγότερο μας κοστίζει ημερήσια εκδρομή στην Αίγινα για ουζομεζέδες παρά το Terra Vibe.

Οπότε σκέψου καλά και πήγαινε με τις πιθανότητες. Πραγματικά δεν θέλεις να δώσεις το 30άρι όπως έγινε στον Tricky και να μείνεις με τη ‘χαρά’ στο χέρι. Σκέψου καλά και ιεράρχησε. Η τράπεζα δε θα καταλάβει τι είναι το ‘Thievery Corporation’ όσο και να το εξηγείς. Σκέψου καλά και εάν όντως θες να πας σε κάτι από αυτά, ξεκίνα σύστημα με κουμπαρά. Και τέλος μην σκεφτείς τίποτα γιατί υπάρχει και κόσμος που δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει ούτε τα βασικά.

Πήγαινε, άκου, σπάσ’τα και φίλα ανθρώπους ασύστολα από χαρά και ευγνωμοσύνη προς το εαυτό σου, γιατί μπορεί στην επόμενη σεζόν να μην έρθει κανείς.

*Αν τελικά δε παίζει να πας πουθενά, μην στενοχωριέσαι, ΥOLO και βάλε να ακούσεις τoν δίσκο των Mystic Braves. Αν ακούει κανείς από τις εταιρείες παραγωγής, φέρτε τους στην Αθήνα, παρακαλώ πολύ.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.