To άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Australia.
Το μεσημέρι του Σαββάτου, μεταξύ 12 με 3, ένα τσούρμο ανθρώπων στο Χόμπαρτ ξεκοίλιασε έναν ταύρο, του έβγαλαν τα όργανα και τα εκτόξευσαν σε ένα υπόστεγο, με κάπως τελετουργικό τρόπο. Αυτό είναι τέχνη, την οποία δημιούργησε ένας 78χρονος Αυστριακός που ονομάζεται Hermann Nitsch, ο οποίος είναι γνωστός στον κόσμο για τις σεξουαλικά φορτισμένες παραστάσεις του, γεμάτες αίμα και σταυρώσεις. Το «150.Action», όπως λέγεται το έργο, σηματοδότησε την 150η φορά που ο Nitsch διοργάνωσε τη συγκεκριμένη «δράση» διεθνώς. Όμως είναι η πρώτη φορά που έγινε στην Τασμανία - και πολλοί κάτοικοι δεν ενθουσιάστηκαν.
Στις 10 π.μ. την ημέρα της παράστασης, γίνονταν διαδηλώσεις – μέλη της φιλοζωικής οργάνωσης Animal Liberation Tasmania φρουρούσαν την είσοδο και κρατούσαν καθρέφτες, για να βλέπει το ολοένα και αυξανόμενο πλήθος το είδωλό του. Παρόλα αυτά, το μουσείο Mona ήταν αμετανόητο – είχε ετοιμαστεί για τον Nitsch και τη μακάβρια παράστασή του. «Δεν θα κάνουμε πίσω. Θα παρουσιάσουμε μια δουλειά που μας προκαλεί να σκεφτούμε τις ηθικές επιπτώσεις των πράξεών μας, τόσο στο σήμερα όσο και στο χθες», δήλωσε στην τοπική εφημερίδα ο καλλιτεχνικός διευθυντής του μουσείου, Leigh Carmichael.
Καθώς στέκομαι στην ουρά, δεν είμαι σίγουρος για τα συναισθήματά μου. Είμαι χορτοφάγος, οπότε νιώθω ότι το 'χω. Από την άλλη όμως, αυτός ο ταύρος εκτράφηκε και σφαγιάστηκε από τη βιομηχανία του κρέατος. Ήταν ένα καταδικασμένο κτήνος από την αρχή - και αυτό ακριβώς είναι το θέμα, σύμφωνα με τον Nitsch. Όπως είπε ο καλλιτέχνης το 2015: «Είμαι δραματουργός και ο δραματουργός πρέπει να δουλεύει με το τραγικό, με τον θάνατο. Προσπαθώ να δείξω τον θάνατο των ζώων, τη σφαγή τους. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι είμαι προστάτης των ζώων. Προσωπικά, πιστεύω ότι η βιομηχανοποιημένη κτηνοτροφία είναι το μεγαλύτερο έγκλημα στην κοινωνία μας».
Έτσι, αποφάσισα να έρθω και να μάθω για την τραγωδία και τον θάνατο.
Περπατώντας σε ουρές, μπήκαμε σε ένα μεγάλο υπόστεγο, για να περιμένουμε και ξεκινήσαμε να πίνουμε. Έκανα βόλτες στον χώρο και ρωτούσα τον κόσμο γιατί ήρθε. Οι απαντήσεις τους ήταν μοιρασμένες ανάμεσα στο «Δεν ξέρω» και το «Έχω σοβαρούς και εμμονικούς λόγους».
Αυτή είναι η Rakini Devi. Κάνει το διδακτορικό της πάνω στον ρόλο της τελετουργίας στην κοινωνία και ήρθε από το Γουόλογκονγκ, ειδικά για να δει την παράσταση. Ήθελε να εξερευνήσει το σημείο που συναντιέται το ινδουϊστικό της background, στο οποίο «τα θρησκευτικά τελετουργικά αποτελούν τμήμα της καθημερινότητας» και της χώρας της, της Αυστραλίας, «όπου δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο». Για τη Rakini, η παράσταση δεν αφορούσε τόσο τον θάνατο για το κρέας, όσο τον θάνατο για τη θυσία.
Τελικά, οδηγηθήκαμε σε ένα ακόμη σπηλαιώδες κτίριο του λιμανιού και μαζευτήκαμε γύρω από μια λευκή πασαρέλα. Τότε, ένας ηλικιωμένος που έμοιαζε με τον George R. R. Martin κατευθύνθηκε κουτσαίνοντας σε μια από τις θέσεις της πρώτης σειράς. Ήταν ο Hermann Nitsch. Ο ιδιοκτήτης του Mona και εισοδηματίας David Walsh ήταν επίσης εκεί. Η μυρωδιά του αίματος ήταν έντονη.
Η παράσταση ήταν ως εξής: Ξεκινούσε ένας ηλικιωμένος σφυρίζοντας με μια σφυρίχτρα, στη συνέχεια κουβαλούσαν ένα γυμνό άτομο πάνω σε φορείο, έχυναν αίμα στο λαρύγγι του και το έπαιρναν μακριά. Αυτό έγινε αρκετές φορές, μέχρι που ένας άλλος τύπος ξεκίνησε να κόβει ψάρια στα δύο πάνω σε ένα τραπέζι και να τα λούζει με αίμα, έπειτα με γάλα και μετά πάλι με αίμα. Όλοι ήταν ντυμένοι στα λευκά. Μια ορχήστρα με χάλκινα έπαιζε μακρόσυρτες νότες.
Αυτή δεν είναι η φωτογραφία που ήθελα, όμως δεν μου επιτράπηκε να βγάλω δικές μου. Αυτό που ήθελα, ήταν μια φωτογραφία με τον David Walsh να μη δίνει δεκάρα που του λερώνουν τα παπούτσια με αίμα. Ήταν καταπληκτικό. Βλέπετε, υπήρχε ένας τύπος που έτρεχε πάνω-κάνω στην πασαρέλα και ψέκαζε με αίμα το πάτωμα. Όλοι έκαναν πίσω, για να αφήσουν τον τύπο να περάσει, εκτός από τον David –που καθόταν στην πρώτη σειρά– ο οποίος έδειχνε σαστισμένος, καθώς πασαλείφονταν με αίμα τα Nike παπούτσια του (ιριδίζοντα Free Run 5.0) και το παντελόνι του (μπαμπαδίστικο τζιν).
Μετά από αυτό, ξεκίνησαν να βάζουν γυμνούς ανθρώπους σε σταυρούς και να τους περιλούζουν με περισσότερο αίμα. Μετά από σχεδόν δύο ώρες, πείνασα. Δεν είχα φάει πρωινό και όλο αυτό το αίμα και το γυμνό μου είχαν ανοίξει την όρεξη. Ήθελα να φάω ένα σάντουιτς με κρέας και δεν θα έλεγα όχι και σε ένα όργιο.
Βασικά, το γεγονός ότι πείνασα ήταν η μοναδική μου κριτική στην παράσταση. Βλέπετε, ο Hermann Nitsch, στόχευε σαφώς να προβοκάρει με το να πατήσει κάποια πολύ οικεία κουμπιά και είναι περίεργο που όλοι ενθουσιάζονται με τα ίδια πράγματα. Γιατί εξακολουθεί να μας προσβάλλει ο θάνατος, το σεξ και η θρησκεία; Ζούμε διαρκώς σε έναν κόσμο όπου όλα αυτά συνυπάρχουν. Επομένως, αυτό είναι ένα παράπονο για τους ανθρώπους, όμως και ένα παράπονο για την τέχνη, επειδή η αμφιλεγόμενη τέχνη αποτελείται πάντα από τα ίδια υλικά, χωρίς συγκεκριμένη σειρά:
- Αίμα
- Κλάμα
- Βυζιά
- Περίεργη μουσική
- Σταυροί
- Τυχαία μουρμουρητά
- Κόπρανα
- Σιρόπι σοκολάτας που μοιάζει με κακά
- Ναζί
- Ουρλιαχτά
- Στρόμπο φωτορυθμικά
- Ολλανδούς
Bασικά, και πάλι, αυτό είναι περισσότερο ένα παράπονο για τους ανθρώπους, καθώς η αμφιλεγόμενη τέχνη μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο τα υλικά που η κοινωνία θεωρεί αμφιλεγόμενα. Ελάτε λοιπόν όλοι, πηγαίνετε να φάτε ένα σάντουιτς σολομού την ώρα που κάποιος σας γλείφει από πίσω. Η γεωμετρική συμμετρία είναι θεϊκή και η εμπειρία θα σας μεταμορφώσει.
Στο τέλος, έβγαλαν τον ταύρο. Πρώτα έσκισαν όλα τα όργανά του (τα οποία ανάμειξαν με φρούτα) και στη συνέχεια έφτιαξαν έναν τεράστιο σωρό και ξεκίνησαν να αλληλοτρίβονται με τα εντόσθια, πράγμα που έκανε το όλο θέαμα να θυμίζει την ισπανική Μάχη της Ντομάτας, με διακριτικές πινελιές από το Κυνήγι του Ταύρου. Η μυρωδιά είχε καλύψει τα πάντα πλέον και πολλά άτομα από το κοινό έδειχναν έτοιμα να κάνουν εμετό. Βασικά, ήταν φανταστικό να παρατηρείς το κοινό: Μπορούσες να παίξεις «βρες τον serial killer».
Τέλος, μετά από όλα αυτά, έφυγα βιαστικά, για να βρω ένα σωστό σάντουιτς. Μου έτρεχαν τα σάλια για κρέας, παρ' όλο που είχαν περάσει κάποια χρόνια από την τελευταία φορά που είχα φάει. Βρήκα ένα γεμάτο με ζωογόνο γάλα στη μορφή λιωμένου τυριού και παστουρμά τυλιγμένο με το περίβλημα του θανάτου. Ήταν απίστευτα απολαυστικό, όμως η περίσταση ήταν ειδική και δεν θα το κάνω ξανά για καιρό. Σοβαρά τώρα, παιδιά, η βιομηχανοποιημένη κτηνοτροφία είναι αίσχος και πιστεύω, ή τέλος πάντων είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι αυτό έμαθα.
Περισσότερα από το VICE
Μια Χώρα που Καταρρέει, Συγκέντρωσε Μέσα σε Λίγες Ώρες Σχεδόν 500.000 Ευρώ για ένα Παιδί