FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Αυτός ο Βραζιλιάνος Χορεύει Ταγκό με Τακούνια Χωρίς Παρτενέρ

Μια απρόσμενη συνάντηση στα Πετράλωνα με τον Lucas Fernandes.

Ένας μικροκαμωμένος άντρας καπνίζει νυσταλέα το τσιγάρο στο «μισοφαγωμένο» πεζοδρόμιο της οδού Θεσσαλονίκης. Απέναντι, ο επαναλαμβανόμενος βόμβος των διερχόμενων τρένων τον κάνει να δυσανασχετεί καθώς το έδαφος σείεται ελαφρώς. Δεν πρέπει να είναι πάνω από 25 ετών. Λιπόσαρκος, με αραιά γένια και εφηβικό πρόσωπο. Πλησιάζω και τον ρωτώ αν έχει ολοκληρωθεί το μάθημα. Μου απαντά σε μια γλώσσα που μοιάζει με πορτογαλικά. Τον προσπερνώ και μπαίνω στην αίθουσα. Διστάζω να πατήσω το γυαλιστερό ξύλινο δάπεδο. Στέκομαι στην εξώπορτα και «σκανάρω» τον χώρο με την ελπίδα να εντοπίσω το ζευγάρι φίλων που έχουμε κανονίσει να γευματίσουμε παρέα και το οποίο μου έδωσε ραντεβού σε μια σχολή χορού, διότι έψαχναν πληροφορίες για το 1ο Athens Tango Week, ένα event που ξεκινά 1η Ιουνίου και διαρκεί έως τις 8 του μήνα. Το ταγκό είναι το χόμπι τους εδώ και περίπου ένα χρόνο. Αρχικά ξεκίνησε ως παιχνίδι για να σπάσει η ρουτίνα της έγγαμης καθημερινότητας, όμως με τον καιρό απαλλάχθηκαν από τις αγκυλώσεις και αμφότεροι αφέθηκαν στην ηλεκτρισμένη παραίσθηση του φημισμένου αργεντίνικου χορού.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Με τον καιρό συνήθισα κι εγώ τις αρνήσεις του φίλου για τα παραδοσιακά μπασκετάκια της παρέας, με τη δικαιολογία «ρε μαλάκα, δεν προλαβαίνω. έχω ταγκό σήμερα». Έπειτα από έξι μήνες ταπεινωτικής καζούρας από μεριάς μου, εντέλει το αποδέχτηκα. Ο φίλος και η σύζυγός του είχαν βρει στο ταγκό ένα νέο πεδίο επαφής, με αποτέλεσμα η ομάδα να αποχαιρετήσει σιγά σιγά τον άλλοτε δυναμικό πάουερ φόργουορντ που 'χε βαλθεί να γίνει χορευτής. Όμως, αφού το είχαν αγαπήσει αμφότεροι, πάσο. Τους κέρδισαν οι βραδιές ταγκό, γνωστές και ως «Milongas».

Ένας μελαψός άντρας με λατίνικη κοψιά έρχεται προς το μέρος μου. «Ψάχνω ένα ζευγάρι φίλων…» του εξηγώ. Με ενημερώνει πως δεν έχουν έρθει ακόμα. Καθόμαστε στο μπαρ της σχολής και περιμένουμε. «Χορεύεις καθόλου;» ανοίγει την κουβέντα. «Ε, σε κάνα γάμο, κι εκεί πρέπει να πιω το κατιτίς μου για να σηκωθώ. Δεν το έχω με τον χορό». «Α, ποτέ δεν ξέρεις αν δεν ασχοληθείς σοβαρά», μου πετάει. Ο Carlos Dall'Asta είναι δάσκαλος ταγκό – ήρθε πριν από μία δεκαετία στην Ελλάδα για να ανοίξει, με την Ελληνίδα παρτενέρ του, Mαρία Καραγεώργου, ένα εργαστήρι χορού στα Άνω Πετράλωνα. «Καλά, δηλαδή πέρασες την οικονομική κρίση στην Αργεντινή και μετά ήρθες Ελλάδα για να πάρεις και δεύτερη γεύση;» ρωτώ. Γελάει. «Πού να το περιμένω; Οι φίλοι μου πίσω στο Μπουένος Άιρες μου έλεγαν όταν ξέσπασε η κρίση στην Ελλάδα: "Είσαι τρελός, τι κάνεις εκεί, γύρνα πίσω!" όμως δεν μπορούσα να φύγω. Είχα μια καινούργια ζωή εδώ». «Ενδιαφέρονται οι Έλληνες για το ταγκό;» τον ρωτώ. «Ναι, για κάποιο λόγο τους φαίνεται οικείο και ευχάριστο – αυτό συμβαίνει πιστεύω γιατί σας αρέσει η επαφή, το άγγιγμα, η αγκαλιά, η έκφραση, και το ταγκό αυτό είναι επί της ουσίας: μια "αγκαλιά που περπατά και χορεύει". Υπάρχουν βέβαια και σόου όπως αυτό που κάνει ο Lucas Fernandes, που είναι κάτι τελείως διαφορετικό, κάτσε να σου δείξω». Ανοίγει το laptop και μου βάζει να δω το παρακάτω βίντεο.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Μετά το τέλος του βίντεο, θέλω να ρωτήσω τον Carlos γιατί ο χορευτής φοράει γυναικεία τακούνια στη χορογραφία, όμως επειδή σέβομαι την κατάσταση αυτοδιάθεσης του ατόμου προσπερνώ το γεγονός σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα. «Aυτός ο χορευτής είναι Αργεντινός;» πετάω την μπάλα στην εξέδρα. «Όχι, Βραζιλιάνος, έχει έρθει στην Ελλάδα για μια σειρά σεμιναρίων και θα δώσει και ένα σόου την Παρασκευή στο Art Factory», μου εξηγεί ο Carlos. «Α, είναι εδώ αυτές τις ημέρες;» επανέρχομαι. «Να τος, έξω είναι», μου απαντά, δείχνοντάς μου τον νεαρό που είχα συναντήσει νωρίτερα έξω από τη σχολή. «Μόλις έφτασε από Βραζιλία. Δεν έχει μία ώρα…».

Αποφασίζω να του μιλήσω – ρωτώ τον Carlos αν έχει αντίρρηση. «Αν θέλει εκείνος, ευχαρίστως, κανένα πρόβλημα από μένα», μου απαντά. Ο Lucas δέχεται -παρότι όπως μου εξηγεί είναι πτώμα από το ταξίδι. Μου λέει λίγα πράγματα για τη ζωή του. Γεννήθηκε στη Sorocaba – μια μικρή πόλη της Βραζιλίας, 650.000 κατοίκων. Πιθανώς το «μικρή» να φαντάζει ελαφρώς ανακριβές ως προσδιορισμός μεγέθους, αλλά δεδομένου ότι το γειτονικό Sao Paulo φιλοξενεί 12.000.000 ψυχές, αντιλαμβάνεστε τις διαφορές. Ο Lucas στην ηλικία των 17 ετών άρχισε να ασχολείται ερασιτεχνικά με τον χορό. Σάλσα, ρούμπα, μπολερό, σάμπα και ταγκό. Το τελευταίο τού έφερνε μνήμες από μια θεία του η οποία ήταν λάτρις του ταγκό, της τζαζ και των μπλουζ. «Όταν άκουσα για πρώτη φορά ταγκό στη σχολή, ο ήχος με ταξίδεψε πίσω στην παιδική μου ηλικία, στην αγκαλιά της θείας μου. Το αγάπησα από την πρώτη στιγμή», μου λέει ο Lucas. «Στη σχολή, βέβαια, που έκανα μαθήματα, υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα: είχε περισσότερους άντρες απ' ό,τι γυναίκες και έτσι συχνά, επειδή ήμουν ο μικρότερος και ο πιο ελαφρύς, έπαιρνα τον ρόλο του follower στα μαθήματα». Ο Carlos παρεμβαίνει στη συζήτηση για τις απαραίτητες διευκρινίσεις. «Για να καταλάβεις, στο ταγκό υπάρχουν δυο ρόλοι: ο leader που κατευθύνει τα βήματα και ο follower που ακολουθεί. Συνήθως ο leader είναι άντρας και ο follower γυναίκα. Όμως ο Lucas έμαθε να χορεύει ταγκό και σαν leader και σαν follower – και τους δύο ρόλους».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Έτσι προέκυψαν τα τακούνια;» ρωτώ τον Lucas. «Όχι, το σόου με τα τακούνια προέκυψε αρκετά χρόνια αργότερα. Ήταν βασικά ιδέα μιας φίλης που γνώρισα στο Μπουένος Άιρες κατά τη διάρκεια ενός workshop. Βασικά, είχα ανεβάσει ένα βίντεο στο YouTube στο οποίο κρατιόμουν από μια μπάρα στο σπίτι μου και η κάμερα έδειχνε μονάχα τα πόδια μου σε μια χορογραφία. Ο κόσμος που έβλεπε το βίντεο ρωτούσε στα σχόλια αν αυτός που χορεύει είναι αγόρι ή κορίτσι, δεν μπορούσε να καταλάβει. Έτσι, η φίλη μου πρότεινε να αγοράσω γυναικεία παπούτσια και να δοκιμάσω να χορέψω πάνω σε αυτά. Νωρίτερα είχα επισκεφτεί και κάποιες Tango Queer βραδιές – εκεί για πρώτη φορά στη ζωή μου γνώρισα μια ολότελα απελευθερωτική πλευρά του ταγκό πέρα από τις στερεοτυπικές προβολές. Χόρευαν άντρες με άντρες, γυναίκες με γυναίκες, straight ζευγάρια που ήθελαν να αλλάξουν ρόλους, υπήρχε μια πειραματική και ιδιαιτέρως δημιουργική διάθεση. Όλο αυτό μου έδωσε δύναμη να το δοκιμάσω. Όταν ανέβασα τα πρώτα βίντεο όπου χόρευα μόνος μου στην μπάρα με τα τακούνια, είχαν χιλιάδες views – κατάλαβα ότι άρεσε στην κοινότητα του ταγκό αυτό που έκανα. Σύντομα ήρθαν και οι πρώτες προτάσεις για σόου στο εξωτερικό. Αρχικά στην Τουρκία, έπειτα Ισπανία, Γερμανία και Ρωσία».

«Ενδιαφέρον που είχες προτάσεις και από δυο χώρες οι οποίοι θεωρούνται ομοφοβικές…» παρατηρώ. «Ναι, στην αρχή κι εγώ το σκεφτόμουν, ενώ πολλοί φίλοι μού έλεγαν να προσέχω στην Τουρκία. Όμως ο κόσμος που αγαπά το ταγκό δεν στάθηκε στο αν φοράω τακούνια – αισθάνθηκε την ενέργεια και απόλαυσε το σόου χωρίς ομοφοβικές αντιδράσεις. Το μόνο περίεργο στην Τουρκία ήταν πως ήθελαν να μάθουν τις σεξουαλικές προτιμήσεις μου – για παράδειγμα, περνούσε μια κοπέλα και με ρωτούσαν "Σ' αρέσει αυτή;" αλλά δεν απαντούσα τίποτα. Αισθανόμουν αμήχανα. Δεν ήθελα να τους πω πως είμαι gay, ένιωθα μια ανασφάλεια. Στη Ρωσία πάλι δεν είχα προβλήματα – ήταν προστατευμένος ο χώρος, στο πλαίσιο ενός μεγάλου φεστιβάλ για την LGBTQ κοινότητα της Μόσχας. Εκεί με υποδέχθηκαν με ιδιαίτερη θέρμη».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Στον χορό αλλά και στη ζωή προτιμάς τον ρόλο του leader ή του follower;» τον ρωτάω. «Ωχ, τι να πω τώρα…» γελάει. «Κοίταξε, νιώθω πιο άνετα, πιο ελεύθερος, όταν είμαι follower. Το ταγκό όμως δεν είναι απλώς βήματα, μια τυπική κινησιολογία – είναι ένας διάλογος μεταξύ δυο σωμάτων. Ξέχνα για λίγο τα φύλα, επικεντρώσου στην επαφή, στην επικοινωνία. Υπάρχουν leaders που σου δίνουν τη δυνατότητα να "αντισταθείς" σε μια προκαθορισμένη κίνηση, να αντιπροτείνεις, να συνομιλήσεις με τον άλλον μέσα από κινήσεις, φιγούρες. Δεν λέω, υπάρχουν ζευγάρια που χορεύουν υπέροχα με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά εκεί η επικοινωνία δεν είναι ίδια. Συχνά ο άντρας οδηγεί δυναμικά, η γυναίκα είναι σε πιο παθητικό ρόλο, ακολουθεί. Σέβομαι την παράδοση και υπάρχουν εξαιρετικά ζευγάρια, αλλά δεν θεωρώ πως χρειάζονται προκαταλήψεις σε μια ελεύθερη έκφραση όπως είναι ο χορός. Την ίδια άποψη έχω και για τη ζωή».

«Εσύ βέβαια χορεύεις μόνος σου, εκεί πώς γίνεται διάλογος;» επανέρχομαι. «Με τη μουσική. Διασχίζω τον ρυθμό, ρέω μέσα του και διερευνώ τα όριά μου – η ξύλινη μπάρα που κρατιέμαι είναι η σύνδεση με την πραγματικότητα˙ μια επαφή, άψυχη μεν, η οποία όμως στο μυαλό μου μετασχηματίζεται στο ιδανικό ζευγάρι. Βέβαια, χορεύω και με ζευγάρι πολύ συχνά».

Στο μεταξύ, στον χώρο έχουν καταφθάσει οι φίλοι μου. «Χάρηκα για τη γνωριμία», αποχαιρετώ τον Lucas. «Κι εγώ…» απαντά ευγενικά. Ο Carlos μάς ξεπροβοδίζει. «Για βόλτα πέρασες και τελικά έκανες μια πρώτη εισαγωγή στον κόσμο του ταγκό», μου λέει. «Το πιο περίεργο είναι ότι γνώρισα έναν Βραζιλιάνο και δεν μιλήσαμε καθόλου για μπάλα. Και τον λένε και Lucas Fernandes».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ VICE

Στα Τσακίδια Πανελλήνιες

Η Υπόθεση του Αστυνομικού με το Πλαστό Απολυτήριο Λυκείου Αποδεικνύει πως στην Ελλάδα ό,τι Δηλώσεις Είσαι

Η Συγκινητική Ιστορία του Δανού Συνταξιούχου που Νομίζει πως Είναι ο Βασιλιάς των Ελλήνων

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.