Η Κρυφή Ζωή της Whitney Houston

To άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.

Ο Nick Broomfield και οι δημιουργίες του πάντα προκαλούν συζήτηση. Το πρώτο του φιλμ με τίτλο Juvenile Liaison, παραμένει απαγορευμένη στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια πράξη λογοκρισίας που τον ώθησε να φύγει από τη χώρα του και να μετοικήσει στις ΗΠΑ. Πρόσφατα, οι θεματικές των ντοκιμαντέρ του ακουμπούν περισσότερο στα πρωτοσέλιδα των tabloid, καθώς κοιτά τις ζωές των διασήμων σε κάθε τους μορφή, από τους serial killers (Aileen: Life and Death of a Serial Killer) μέχρι τους πολιτικούς (Sarah Palin: You Betcha!). Εντούτοις, δεν πλησιάζει ποτέ τα θέματά του επιφανειακά. Για τον Broomfield, η ουσία είναι στο τι ακριβώς καλύπτει η δημοσιότητα των ΜΜΕ.

Ο ντοκιμαντερίστας είναι γνωστός για τη λεπτομερή έρευνά του, καθώς τριγυρίζει στους δρόμους με το μικρόφωνο στο χέρι μιλώντας με κόσμο, ώστε να ξεθάψει την ουσία της ιστορίας του. Ο τρόπος που προσεγγίζει τα θέματά του εστιάζει στο να αφαιρεί το mainstream αφήγημα και να ανακαλύπτει την πραγματικότητα που βρίσκεται κάτω από την προπαγάνδα των media. To τελευταίο του ντοκιμαντέρ ακολουθεί την ίδια διαδρομή, καθώς αποτυπώνει την άνοδο και την πτώση της Whitney Houston στο Whitney: Can I Be Me.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο Broomfield εστιάζει την προσοχή του σε μια προσωπικότητα της μουσικής. Το 1998, είχε δημιουργήσει το διαβόητο Kurt and Courtney, το οποίο είχε προγραμματιστεί να προβληθεί στο φεστιβάλ «Sundance», αλλά ακυρώθηκε, όταν η Courtney Love απείλησε με μηνύσεις. Ο Broomfield είχε αρνηθεί να ακολουθήσει το αφήγημα που ήξεραν οι περισσότεροι, υπονοώντας πως η Love έπαιξε σημαντικό ρόλο στον θάνατο του Cobain, το 1994, κάτι που η ίδια αρνείται κατηγορηματικά. Η Love μάλιστα αρνήθηκε να παραχωρήσει στους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ πρόσβαση στη μουσική των Nirvana.

Επιπλέον, ο Broomfield δημιούργησε και το Biggie and Tupac, ένα εξίσου αμφιλεγόμενο ντοκιμαντέρ. Σε αυτό το φιλμ, ο δημιουργός του επιχειρηματολογεί πως ο περίφημος Suge Knight, συνιδρυτής της Death Row Records, ήταν ο άνθρωπος που ενορχήστρωσε τους θανάτους δύο θρύλων του hip hop της δυτικής ακτής των ΗΠΑ, κάτι που βέβαια –τι περίεργο– έχει αρνηθεί ο ίδιος ο Knight. Ως κινηματογραφιστής, ο Broomfield δεν δείχνει να φοβάται τις συνέπειες της ιστορίας που θέλει να πει, αγνοώντας τις παρεμβάσεις των φίλων και των οικογενειών των ανθρώπων που εξετάζει. Αυτό, βέβαια, σημαίνει πως έχει συνηθίσει πια να του κλείνουν την πόρτα κατάμουτρα.

Το Whitney: Can I Be Me ακολουθεί το ίδιο μοτίβο. Όπως το Kurt, αλλά και το Biggie παλαιότερα, μιλάει για την ανεπίσημη ιστορία, μια προσπάθεια του δημιουργού να ανακαλύψει το τι οδήγησε την τραγουδίστρια στον τραγικό της θάνατο το 2012, αναζητώντας και τους λόγους για τους οποίους η Houston δεν ένιωθε ότι μπορούσε να είναι ο πραγματικός της εαυτός. Ήδη, το φιλμ του έχει έρθει αντιμέτωπο με την οικογένεια της τραγουδίστριας, η οποία έχει αναθέσει στον -επίσης Βρετανό– κινηματογραφιστή Kevin McDonald την αποστολή να εξιστορήσει την «επίσημη» εκδοχή της ιστορίας της Houston, μέσω ενός ντοκιμαντέρ που θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά.

Ο Broomfiled είναι περίεργος να δει τι θα δημιουργήσει ο παλιόφιλός του, αλλά δεν είναι μια προσέγγιση που θα διάλεγε ποτέ ο ίδιος. «Από την εμπειρία μου έχω μάθει πως, αν δουλεύεις με την οικογένεια, τότε πρέπει να ακολουθείς μια πολύ συγκεκριμένη αφήγηση», εξηγεί «και συχνά θα κάνουν πολύ δύσκολο το να εξιστορήσεις αυτό που εσύ βλέπεις». Θυμάται τη δουλειά του στο Biggie and Tupac. «Η μητέρα του Biggie υποστήριζε το φιλμ, αλλά χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να πειστεί και ουσιαστικά πήραμε την ευλογία της στα μισά της δημιουργίας του. Ο Broomfield δε, προσθέτει πως η μητέρα του Tupac, Afini, «ήταν πολύ απασχολημένη με το να επαναπροσδιορίζει το προφίλ του Tupac».

H Βιομηχανία της Ραπ στην Ελλάδα - Mi55t

Για πολύ καιρό, η Whitney Houston είχε την τέλεια δημόσια εικόνα. Είχε άψογα μουσικά διαπιστευτήρια από νεαρή ηλικία –η μητέρα της ήταν η τραγουδίστρια Cissy Houston, ενώ η Dionne Warwick ήταν η ξαδέρφη της–, ενώ ήταν μια γοητευτική και ζεστή φυσιογνωμία, με μια φωνή που έβρισκε ακροατές τόσο σε λευκά όσο και σε μαύρα ακροατήρια. Με άλλα λόγια, το όνειρο κάθε μουσικού παραγωγού. Σε ηλικία 21 ετών, η Whitney εκτοξεύτηκε με μια σειρά από hit singles (ανάμεσα στα οποία ήταν το «I'm Every Woman» και το «I Will Always Love You»), αλλά και κινηματογραφικούς ρόλους (με πιο σημαντικό εκείνον που είχε στην ταινία Ο Σωματοφύλακας), ενώ κάθε εβδομάδα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των ειδήσεων.

Όμως πίσω από αυτήν την προσεκτικά φτιαγμένη εικόνα, σύμφωνα με το φιλμ, η ζωή της κατέρρεε. Ο Broomfield υποστηρίζει πειστικά ότι η Houston πάλευε να καλύψει μια ομοφυλόφιλη σχέση με τη Robyn Crawford, τη βοηθό της. Μετά, ακολούθησε ο προβληματικός της γάμος με τον Bobby Brown και η ολοένα και πιο σοβαρή εξάρτησή της από την κοκαΐνη και τα φάρμακα, με όλα τα παραπάνω να ενισχύουν τη θύελλα φημών που περιστρέφονταν γύρω της.

Αυτή ακριβώς η διαφορά μεταξύ δημόσιας και προσωπικής εικόνας ήταν αυτή που ενδιέφερε τον Broomfield, o οποίος ήθελε να αναδείξει την πραγματική Whitney, όπως ακριβώς είχε κάνει στο Kurt και στο Biggie. «Είχα πολλά ερωτήματα για το πώς πλασαρίστηκε και για το ποια πραγματικά ήταν», εξηγεί. Τo ενδιαφέρον είναι κατανοητό: Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, οι μουσικές εταιρείες διαχώριζαν ακόμη τους λευκούς και τους μαύρους καλλιτέχνες σε δύο διαφορετικά τμήματα και τους πλάσαραν με ανάλογο τρόπο. Η Whitney ήταν η πρώτη τραγουδίστρια που γεφύρωσε την απόσταση μεταξύ των δύο, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία και στο ντοκιμαντέρ του ο Broomfield υποστηρίζει πως η μουσική της ήταν έτσι φτιαγμένη, ώστε να λείπει οτιδήποτε ακουγόταν πολύ «μαύρο».

Αυτό το οποίο έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον Broomfield ήταν πως το mainstream αφήγημα της ζωής της Whitney, έσβηνε ουσιαστικά κάθε ίχνος της σημασίας της Robyn Crawford, η οποία υπήρξε φίλη της Houston για πολλά χρόνια, αλλά και προσωπική βοηθός της, μέχρι που οι δρόμοι τους χώρισαν. «Η οικογένειά της θέλει να σβήσει κάθε αναφορά στη Robyn και να σκιαγραφήσει τον Bobby Brown ως τον μόνο υπεύθυνο για όλα τα κακά που της συνέβησαν και αυτό απλά δεν ισχύει», υποστηρίζει ο Broomfield.

Βέβαια, το πρόβλημα ήταν πώς να φτιάξεις ένα ντοκιμαντέρ για τη Whitney, χωρίς να έχεις πρόσβαση στο υλικό που είχε στα χέρια της η οικογένειά της. Αυτό οδήγησε τον Broomfield στο να εντοπίσει τον Αυστριακό παραγωγό και σκηνοθέτη Rudi Dolezal, o οποίος είχε στην κατοχή του backstage υλικό από τις περιοδείες της Whitney τη δεκαετία του '90, το οποίο ήθελε να χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή σε μια δική του ταινία. «Το υλικό ήταν μια πραγματική πρόκληση, επειδή η Whitney ήταν ένας πολύ κλειστός άνθρωπος και μιλάμε για μια διαφορετική εποχή», λέει ο Broomfield, ο οποίος, προτού συναντήσει τον Dolezal, ανησυχούσε για το αν υπήρχε αρκετό υλικό, για να φτιάξει την ταινία του. «Το υλικό του είχε τις μόνες συνεντεύξεις που είχα δει ποτέ με τη Robyn, καθώς και backstage υλικό με εκείνην και τη Whitney. Στο τέλος, καταλήξαμε να έχουμε στα χέρια μας ένα πραγματικά πλουσιότατο υλικό από τη ζωή της Whitney».

Ο Broomfield γνωρίζει πως, όταν ξεκινάς ένα project, δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο και παραδέχεται πως η ολοκλήρωση ενός τέτοιου ντοκιμαντέρ είναι ένας συνδυασμός σκληρής δουλειάς και τύχης. Πλέον όμως, αναγνωρίζει ότι είναι όλο και πιο δύσκολο, μιας και ο κόσμος είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένος, όταν βλέπει μια κάμερα να στρέφεται πάνω του. «Θα σου πω αυτό: ο κόσμος έχει πλέον πολύ μεγαλύτερη γνώση για τα media, οπότε είναι όλο και λιγότερο ανοιχτός σε αυτά», εξηγεί. «Οι άνθρωποι ελέγχουν πολύ περισσότερο τον εαυτό τους. Υπάρχει πολύ reality τηλεόραση που είναι υπερβολικά και απαίσια στημένη».

Παρά την άνοδο της reality τηλεόρασης, το Whitney: Can I Be Me, αναδεικνύει πως υπάρχει ακόμη χώρος για σκηνοθέτες όπως ο Broomfield, ο οποίος μπορεί να αναστατώσει το κοινό και να προκαλέσει έντονη συζήτηση γύρω από το έργο του, χωρίς να γίνει κακόγουστος. Ο ίδιος το εκφράζει άψογα: «Ως δημιουργός ντοκιμαντέρ, αυτό το οποίο σε ενθουσιάζει και σε φτιάχνει είναι να φτάνεις στην ουσία ενός θέματος που δεν είναι ελεγχόμενο ή κατασκευασμένο».

Περισσότερα από το VICE

Άλλη μια Μέρα που η Ηριάννα Βρίσκεται στη Φυλακή

Συνολικά 15 Τζιχαντιστές Συνελήφθησαν στην Ελλάδα το 2016 και για Κάποιους Δεν Μάθαμε Τίποτα

«Μοιάζουν με Διακινητές Ναρκωτικών» - Ρώσοι και Αμερικανοί YouTubers Αντιδρούν σε Ελληνικά Ραπ Τραγούδια