FYI.

This story is over 5 years old.

To Νοσοκομείο των Φυλακών Κορυδαλλού Είναι μια Κόλαση Χωρίς Τέλος

Συνέντευξη με έναν κρατούμενο των φυλακών που έχει ξεκινήσει απεργία πείνας.
24.2.14

Άθλιες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης, υπερπληθυσμός, μεταδοτικές ασθένειες που εξαπλώνονται ταχύτατα, έλλειψη γιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού και φαρμάκων, αυτή είναι η καθημερινότητα των «στοιβαγμένων» κρατουμένων στο νοσοκομείο φυλακών του Κορυδαλλού.

Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που η πραγματικότητα του σωφρονιστικού συστήματος έρχεται με τόσο ισοπεδωτικό τρόπο στην επικαιρότητα. Οι φωτογραφίες και το βίντεο που δημοσιεύθηκαν από έναν νέο λογαριασμό στο twitter με την ονομασία «Κολαστήριο Κορυδαλλού» (

@kolastirio) αποτυπώνουν εικόνες που δύσκολα αποφεύγεις το σφίξιμο στο στομάχι. Ακρωτηριασμένος κρατούμενος σε αναπηρικό καροτσάκι, σκελετωμένος κρατούμενος με τον ορό στο χέρι, άλλοι ξαπλωμένοι στο πάτωμα, κατεστραμμένοι και λερωμένοι εσωτερικοί χώροι, είναι μερικά μόνο στιγμιότυπα από το φωτογραφικό υλικό που έχει δημοσιευθεί μέσα από το «νοσοκομείο» των κρατουμένων.

«Έχεις σταθερό τηλέφωνο να σε καλέσω; Θα μου τελειώσεις την κάρτα!»  ακούω να μου λέει ο Μιχάλης -είναι κρατούμενος τους τελευταίους τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Το εντυπωσιακό όμως είναι, όπως μου αναφέρει, ότι παλιότερα, την πενταετία 1998-2003, όταν είχε ξαναβρεθεί στον Κορυδαλλό, οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες. Του ζητάω να το επαναλάβει για να επιβεβαιώσω ότι κατάλαβα σωστά.

«Ναι, οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες από σήμερα. Τότε ήμασταν 16-17 άνθρωποι, 4 σε κάθε θάλαμο. Έμπαινες και σε περνούσαν από ιατρικές εξετάσεις. Να δουν τι έχεις! Σήμερα, όταν και αν συμβεί αυτό είναι πλέον αργά. Να, για παράδειγμα, πρόσφατα ήρθε ένας 23χρονος που είναι εδώ και ένα μήνα χωρίς εξετάσεις -ακόμα δεν του έχουν φτιάξει ιατρικό φάκελο.  Μπαίνουμε στο νοσοκομείο με κάποια πάθηση, κάποια αναπηρία και βγαίνουμε με χρόνιες ασθένειες. Ξέρεις γιατί δεν ακούς για θανάτους στις φυλακές; Διότι όταν κάποιος είναι στα τελευταία του, τον μεταφέρουν σε δημόσιο νοσοκομείο. Εκεί, μετά που θα πεθάνει, καταλογίζεται στατιστικά και ο θάνατός του».

Ο Μιχάλης είναι σήμερα 45 χρονών και είναι οροθετικός. Τα τελευταία 7 χρόνια νοσεί. Στο προηγούμενο πέρασμά του από τις φυλακές είχε καταδικαστεί για οικονομικά εγκλήματα. Σήμερα είναι μέσα για ναρκωτικά. Ισόβια. Μιλά γρήγορα, προσπαθεί να μου δώσει ολοκληρωμένες απαντήσεις αλλά κάθε τόσο τον διακόπτει η φασαρία που γίνεται γύρω του, δίπλα στον τηλεφωνικό θάλαμο. «Είναι τελικά κολαστήριο;» τον ρωτάω.

«Μας έχουν εξοντώσει και εξαγριώσει! Βρίσκομαι σε ένα χώρο 25 τετραγωνικών μέτρων με 19 άτομα. Συνολικά στο νοσοκομείο των φυλακών είμαστε 209 άνθρωποι από 22 μέχρι 84 ετών. Χωρίς να υπολογίζω αυτούς που πηγαινόρχονται. Η πλειοψηφία, οι 170, είναι οροθετικοί, υπάρχουν τετραπληγικοί -με δυσκολία ανοίγουν το στόμα τους, εμείς τους ταΐζουμε με το κουταλάκι- καρκινοπαθείς, έχουμε άνθρωπο εγχειρισμένο στη καρδιά. Μας θερίζει η φυματίωση και η ηπατίτιδα. Από τους πολλούς τύπους φυματίωσης ο ιός έχει μεταλλαχθεί. Έχει γίνει τόσο ανθεκτικός που δεν τον περιορίζουν ή καταπολεμούν τα φάρμακα. Δεν υπάρχει ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Από το μεσημέρι και μετά υπάρχει ένας γιατρός και μια νοσοκόμα. Για εμάς, τους 210 και για τους 2400 απέναντι. Αν αρρωστήσουν πάνω από δύο ταυτόχρονα…πέθανες…Προαυλισμός; Μία ώρα το πρωί, μία το απόγευμα. 23 ώρες κλεισμένοι μέσα. Με παράθυρα που δεν ανοίγουν από τον συνωστισμό των κρεβατιών. Για όλα αυτά ξεκινήσαμε απεργία πείνας. Και αν χρειαστεί θα συνεχίσουμε με λευκή απεργία. Απεργία πείνας και δίψας. Να σου πω ότι και το προσωπικό του νοσοκομείου είναι μαζί μας. Ξέρουν πολύ καλά ότι και αυτοί κινδυνεύουν -έχουν οικογένειες, έχουν παιδιά».

Οι κρατούμενοι στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού έχουν ήδη φτάσει στην 9η μέρα απεργίας πείνας. Παράλληλα από την Κυριακή έχουν παραδώσει τα φάρμακά τους. Κανείς τους δεν λαμβάνει, έστω, αυτό το φάρμακο, που τους παρέχει η φυλακή. Τους τα δίνουν -τα επιστρέφουν. Όπως και το φαγητό. Ο Μιχάλης μου εξηγεί ποια είναι τα βασικά αιτήματά τους. Τι θα μπορούσε να βελτιώσει τη κατάσταση;

«Ζητάμε έλεγχο, πρόληψη και αποσυμφόρηση. Εδώ, δεν μας πλησιάζουν οι επικεφαλείς των φυλακών. Δεν πατάει καν ο εισαγγελέας γιατί φοβάται τις μεταδιδόμενες ασθένειες. Εμείς προτείνουμε: Για τους ασθενείς με χρόνια πάθηση να απελευθερώνονται μετά από την εκπλήρωση των 2/5 της ποινής τους. Από την άλλη πλευρά, για τους υπόδικους, αν το αδίκημα που πρόκειται να δικαστούν επισύρει ποινή μικρότερη από 10 χρόνια να βγαίνουν με περιοριστικούς όρους. Για παράδειγμα, υπάρχουν υπόδικοι κρατούμενοι που έκλεψαν ένα μπουκάλι βότκα ή ένα ποδήλατο. Είναι λογικό να τους κρατάνε εδώ μέσα; Αφού κινδυνεύουν! Επίσης, όταν έχεις χαμηλό προσδόκιμο ζωής, να σου επιβάλουν τη χαμηλότερη δυνατή ποινή. Να μπορείς να πεθάνεις σπίτι σου…».

Το φωτογραφικό υλικό εξαπλώθηκε με μεγάλη ταχύτητα μέσω των social media κάνοντας το γύρο του διαδικτύου. Ωστόσο, αντιστρόφως ανάλογη επιτυχία είχε το σημερινό κάλεσμα που απεύθυναν οι διαχειριστές του λογαριασμού για συγκέντρωση έξω από το νοσοκομείο των φυλακών.

Διότι δεν είναι και η πιο ενθαρρυντική εικόνα, όταν μονάχα μια 10αρια άνθρωποι απαντούν έμπρακτα στο κάλεσμα ανθρώπων που διεκδικούν το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή. «Ωστόσο, κανείς δεν πρέπει να ξεχνά και τα πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά που είχε το ίδιο το κάλεσμα. Για πρώτη φορά, οι ίδιοι οι κρατούμενοι απευθύνθηκαν στη κοινωνία για συμπαράσταση και αλληλεγγύη» μου λέει, λίγο μετά την λήξη της συγκέντρωσης η Αφροδίτη Μπάμπαση, μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Η ίδια θεωρεί πως υπάρχει μέλλον για δυναμικές συγκεντρώσεις τις επόμενες μέρες αρκεί το κάλεσμα των κρατουμένων να συνδεθεί με πρωτοβουλίες πολιτών, κινήματα και οργανώσεις. «Αν αυτό συμβεί» μου λέει «η επόμενη συγκέντρωση θα έχει μαζική συμμετοχή και τα αιτήματα των κρατουμένων θα ακουστούν δυνατότερα, ασκώντας την απαιτούμενη πίεση προς τη Κυβέρνηση και τα συναρμόδια Υπουργεία».