Ένας Κατά Συρροή Δολοφόνος ήταν ο Βοηθός μου στα Ρεπορτάζ

​Τον Οκτώβριο του 1994, το γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Paris Match με έφερε σε επαφή με έναν fixer από την περιοχή που αποκαλούσαν άγρια προάστια. Ο Mehdi* έδινε θέματα για το περιοδικό και επίσης πουλούσε χασίς στο συντακτικό προσωπικό.

Οι δυο μας είχαμε την αποστολή να φτιάξουμε το ακριβές προφίλ μιας Γαλλίας σε αναταραχή και της πολιτικής σύγκρουσης ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά. Κατά τη διάρκεια των ερευνών μου με τον Mehdi συνάντησα τον Guy Georges, τον «κατά συρροή δολοφόνο του Ανατολικού Παρισιού» ή το «Κτήνος της Βαστίλης», ο οποίος είχε καταδικαστεί για το βιασμό και τις δολοφονίες επτά γυναικών από το 1991 έως το 1997 - δηλαδή την περίοδο που δουλέψαμε μαζί. Αργότερα, θα μάθαινα ότι και ο Mehdi ήταν επίσης δολοφόνος.

Για μία από τις ιστορίες μας, ο Mehdi και εγώ ήμασταν σε μια κατάληψη στην οδό Didot στο 15ο διαμέρισμα. Αυτό ήταν κοντά με ένα ακίνητο, στέκι για σκληρά και μαλακά ναρκωτικά. Εκείνη την περίοδο, οι συμμορίες ήταν κάτι συνηθισμένος, τα μαχαίρια και οι λοστοί αφθονούσαν. Ο Guy Georges, που συστηνόταν με το όνομα «Jo», ζούσε στην κατάληψη. Ήρθε μερικές φορές να μας δει, τον Mehdi και εμένα, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αλλά όλες τις φορές αρνήθηκε να φωτογραφηθεί. Τον συμπαθούσαν όλοι στην κατάληψη. Τράβηξα φωτογραφίες της κοπέλας του, της Nadia, με ένα όπλο να σημαδεύει στον κρόταφό της. Γνώριζα ότι πουλούσε κάνναβη στους άλλους ενοίκους.

Ο Mehdi δέθηκε μαζί του. Τα πήγαιναν καλά στο θέμα των ναρκωτικών. Ο Guy Georges παρουσιαζόταν ως ακτιβιστής του DAL (Δικαίωμα στη Στέγαση), μιας οργάνωσης που μαχόταν για το δικαίωμα της στέγασης στη Γαλλία. Αργότερα, έμαθα ότι πληροφορούσε την αστυνομία για τις ενέργειες του DAL, με αντάλλαγμα τη σχετική τους προστασία. Όσο για μένα, συνειδητοποίησα ότι οι καταληψίες μου δεν ενδιέφεραν το περιοδικό Match αλλά ο Mehdi και εγώ συνεχίσαμε την έρευνά μας. Ο Mehdi χρησιμοποιούσε έναν νεαρό άνδρα από το Καμερούν, τον Moïse, ως σωματοφύλακα. Ήταν αγνός σαν περιστέρι στην καρδιά και φαινόταν να γοητεύεται από την αύρα του Mehdi. Επίσης ήταν και ο βοηθός μου και το μέσο μου για να μπω σε όλες τις σκληρές γειτονιές.

Μια μέρα ο Mehdi έστειλε τον Moïse ως σωματοφύλακά του, σε μια επιχειρηματική συμφωνία που πήγε στραβά. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό: σκοτώθηκε μια μητέρα, σύμφωνα με την αστυνομία, από έναν από τους εμπόρους ναρκωτικών και ο Moïse συνελήφθη. Καταδικάστηκε σε 4 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή. Αυτό σήμαινε ότι ο Guy ήρθε να τον αντικαταστήσει. Θα δούλευε ως μεσάζων για τον Mehdi και παρεμπιπτόντως ως νοικιασμένο όπλο. Το διάστημα από το Μάιο έως τις αρχές του Ιουνίου το 1995, ο Guy μέσω του Mehdi, θα γινόταν όχι μόνο ο βοηθός μου στις φωτογραφίσεις αλλά και το θέμα ορισμένων φωτογραφιών μου, τις οποίες παρουσιάζω εδώ.

Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πιο ζόρικα στην έρευνά μας. Οι προεδρικές εκλογές οδήγησαν στη νίκη του Jacques Chirac, του υποψηφίου του RPR. Ο Mehdi κι εγώ αναλάβαμε καινούρια αποστολή για το περιοδικό: να δείξουμε την παρουσία πυροβόλων όπλων στα προάστια. «Και εάν δεν υπάρχουν, θα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα βρούμε μερικά» ξεκαθάρισε ο Mehdi.

Εγώ δεν υπάρχει περίπτωση να στήσω τα πράγματα, οπότε αρνήθηκα την προσφορά. Ήμασταν στο αυτοκίνητό μου όταν τον πληροφόρησα για το τέλος της συνεργασίας μας. Ο Mehdi μου ζήτησε να βγω έξω από το αυτοκίνητο. Τότε συνειδητοποίησα ότι ο Guy καθόταν αναπαυτικά στο πίσω κάθισμα. «Θα δουλέψεις για μας» είπε. «Θα κάνεις αυτό που θα σου πούμε, διαφορετικά θα βιάσουμε τη γυναίκα σου και θα ψεκάσουμε τα παιδιά σου με οξύ».

​

Φοβήθηκα. Ήταν η αρχή της «ανοιχτής» απαγωγής μου που διήρκεσε δυο μήνες. Η «συνεργασία» μας συνεχίστηκε μέχρι τον Ιούλιο. Ο Mehdi, ο Guy και εγώ συναντιόμασταν τακτικά στο αυτοκίνητό μου και συζητούσαμε τη διαδικασία. Νοικιάσαμε ψεύτικα πυροβόλα όπλα από μια εταιρία τηλεοπτικών και κινηματογραφικών παραγωγών που ονομαζόταν Société Française de Production. Ο Mehdi έβαλε τους φίλους του να ποζάρουν με τα όπλα και εγώ έβγαλα τις ψεύτικες φωτογραφίες. Κάθε μέρα ο Mehdi με χτυπούσε σε διαφορετικά σημεία του σώματός μου, λιγότερο στο κεφάλι και τα χέρια για να αποφεύγει να προσελκύσει την προσοχή. Μου επιτρεπόταν να πάω σπίτι τη νύχτα γύρω στη μία το πρωί. Έπειτα, κάθε πρωί με έπαιρναν στις 09.00 πμ για να πάμε να πάρουμε τον Jo από την κατάληψη όπου ζούσε στο οδό Saint-Sauveur, στο 2ο διαμέρισμα.

Πρέπει να ομολογήσω ότι ο Guy Georges ήταν αρκετά καλός μαζί μου. Μερικές φορές πηγαίναμε για ποτό και του έλεγα ιστορίες από τις έρευνές μου. Του άρεσαν. Έπαιξε το ρόλο του καλό δεσμοφύλακα, ανακουφίζοντάς με μετά τα χτυπήματα του Mehdi. Στο μεταξύ, μέσα μου, προετοίμαζα την δραπέτευση. Η σχολική χρονιά έφθανε σχεδόν στο τέλος της και ήξερα ότι σύντομα θα μπορούσα να φύγω με τα τέσσερα παιδιά μου. Έτρεμα από το φόβο μου. Ήξερα ότι ο Mehdi ήταν ικανός για όλα. Εκείνο τον Απρίλιο είχε δολοφονήσει έναν άνδρα και η αστυνομία είχε κατηγορήσει κάποιον άλλον στη θέση του. Θα μπορούσε να σκοτώσει όλη την οικογένειά μου χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Ο Guy τον ακολουθούσε παντού. Και οι δυο χρησιμοποιούσαν την χρεωστική μου κάρτα για να πληρώνουν τα έξοδά τους και η έλλειψη χρημάτων τους ενοχλούσε όλο και περισσότερο. Μπορούσα να νιώσω κάτι διαφορετικό, μια απερίγραπτη απειλή - το ένστικτο του θανάτου που είχα μάθει να αναγνωρίζω στη διάρκεια των αποστολών μου σε εμπόλεμες ζώνες.

Ένα απόγευμα, προφασίστηκα ότι χρειάζομαι να πάρω μερικά χρήματα από το σπίτι. Αξιοποίησα την ευκαιρία για να πω στη σύντροφό μου τα πάντα και της έδειξα τις μελανιές που κάλυπταν όλο το σώμα μου. Πακετάραμε τις βαλίτσες μας και συγκεντρώσαμε τα παιδιά. Πήγαμε στο σπίτι της πεθεράς μου στη Νίκαια, στα παράλια της Μεσογείου. Για δυο μήνες το Volkswagen Golf του Paris Match βρισκόταν έξω από το διαμέρισμά μου, σύμφωνα με τον επιστάτη του κτιρίου.

Ο Mehdi, έπειτα, εμφανίστηκε στο διαμέρισμά μου στην αρχή της σχολικής χρονιάς. «Έφυγε με μια άλλη γυναίκα, δεν ξέρω που μπορεί να είναι» του είπε η σύντροφός μου. Σύμφωνα με εκείνη, φαινόταν ανήσυχος. Στην πραγματικότητα, κρυβόμουν με ένα φίλο δημοσιογράφο τον οποίο εμπιστευόμουν απολύτως. Με έπεισε να αποκαλύψω τα πάντα στην αστυνομία. Στην αρχή αρνήθηκα. «Είναι πολύ ριψοκίνδυνο, οι μπάτσοι είναι συνεργάτες τους» απάντησα.

Ωστόσο, ήξερα ότι στην πραγματικότητα δεν είχα επιλογή - είτε το έκανα, είτε πέθαινα. Ο φίλος μου ήρθε μαζί μου και εξήγησα την υπόθεση με λεπτομέρειες στον αξιωματικό του αστυνομικού τμήματος στη γειτονιά μου. Είχα πολλά αποδεικτικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων μια γραπτή έκθεση από γιατρό που πιστοποιούσε ότι το σώμα μου ήταν «καλυμμένο με χτυπήματα», καθώς επίσης και μια κασέτα στην οποία ο Mehdi απειλούσε εμένα και την οικογένειά μου με θάνατο. Ήταν αρκετά για να τους πείσω να δράσουν.

Δυο μέρες αργότερα, με κάλεσαν νωρίς το πρωί στο αστυνομικό τμήμα με τον Mehdi. Τον πήραν από το σπίτι του. Μόλις έφθασα εκεί ο Mehdi άρχισε να με προσβάλει και ζήτησε από τον αστυνομικό που τον είχε φέρει εκεί να μιλήσει με την «κάλυψή» του, έναν επικεφαλής της εσωτερικής ασφάλειας στο Île de la Cité. Ο Mehdi μιλούσε άσχημα στον αξιωματικό. «Θα έχεις μπλεξίματα εάν δεν με αφήσεις να φύγω αμέσως» του είπε.

Όμως μισή ώρα αργότερα, ο Mehdi μεταφέρθηκε στο γραφείο του εισαγγελέα. Τι είδους θαύμα είχε συμβεί; Ο αστυνομικός μου είπε ότι γνώριζε πώς έκανε τις δουλειές του. Παλιότερα ήταν σύμβουλος σε έναν υπουργό και ήξερε πως εφαρμόζονται συγκεκριμένες πρακτικές στο σύστημα. Ο Mehdi καταδικάστηκε σε έξι μήνες χωρίς εγγύηση για επίθεση και κακοποίηση και απειλές θανάτου. Ο Guy Georges συνελήφθη πρώτη φορά στο Marais για απόπειρα βιασμού πριν να αφεθεί ελεύθερος. Χάρη στο γενετικό υλικό που βρέθηκε στο θύμα, η αστυνομία κατάφερε να τον ταυτοποιήσει για τις δολοφονίες, τρία χρόνια μετά τη συνάντησή μας, το 1998.

* Τα ονόματα έχουν αλλάξει κατά παράκληση του συγγραφέα

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.