Στείλαμε Έναν Αναρχικό να Παρακολουθήσει την Ορκωμοσία της Νέας Βουλής

FYI.

This story is over 5 years old.

News

Στείλαμε Έναν Αναρχικό να Παρακολουθήσει την Ορκωμοσία της Νέας Βουλής

Τι σκέφτεται ένας αναρχικός όταν βρίσκεται μέσα σε μια κοινοβουλευτική διαδικασία;
5.10.15

Κείμενο: Ανώνυμος Αναρχικός Όταν από σπόντα μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά την ορκωμοσία της νέας Βουλής, κανονικά θα έπρεπε να απαντήσω ότι έχω πολλά καλύτερα πράγματα να κάνω από το να ξυπνήσω πρωί πρωί σαββατιάτικα και να σπαταλήσω μερικές ώρες από τη ζωή μου εκεί μέσα για να δω μια τόσο αδιάφορη και ανούσια διαδικασία. Άλλωστε, αν υπάρχει κάποια χρησιμότητα στο να πλησιάζεις το κτίριο της Βουλής είναι μόνο για να συμμετέχεις στις διαδηλώσεις που γίνονται απ' έξω. Τελικά, λίγο από περιέργεια, λίγο εξαιτίας της απίστευτης γοητείας του να βρίσκεσαι σε μια διαδικασία που σνομπάρεις έχοντας δίπλα σου ανθρώπους που την παίρνουν πολύ σοβαρά, αποφάσισα να παω.

Γενικά, τις ορκωμοσίες πάντα τις βαριόμουν αφόρητα. Έχω πάει σε μερικές φοιτητικές και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί όλοι χαίρονται και φοράνε καλά ρούχα επειδή πήραν ένα πτυχίο που τους οδηγεί και επίσημα είτε στην ανεργία (στην χειρότερη) είτε στο να δουλεύουν για ψίχουλα (στην καλύτερη). Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δίνεται τόσο μεγάλη σημασία σε κάτι τόσο άχρηστο. Προσεγγίζοντας τον προαύλιο χώρο της Βουλής για να παρακολουθήσω την κοινοβουλευτική ορκωμοσία μου δημιουργήθηκαν τα ίδια συναισθήματα. Κουστουμαρισμένοι τύποι, καλοντυμένες κυρίες, ανθοδέσμες, χαμόγελα, προσωπικές φρουρές. Μια γιορτή για λίγους διοργανωμένη από την αστική τάξη. Όλοι αλληλοσυγχαίρονται που πήραν το «ΟΚ» από την κοινωνία ώστε να συνεχίσουν να της επιβάλλονται. Όχι, αυτά τα χαμόγελα δεν μπορούν να συγκριθούν με τα αφελή χαμόγελα των φοιτητών όταν ορκίζονται. Αυτά τα χαμόγελα δεν είναι αφελή. Ή μήπως είναι; Πάντα είχα αυτή την απορία για τους βουλευτές για να είμαι ειλικρινής.

Οι σκέψεις μου διακόπτονται από τις πανικόβλητες φωνές ενός αξιωματικού της αστυνομίας: «Γιάννη, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας». Ο αγχωμένος αστυνόμος ονόματι Γιάννης σταματάει πανικόβλητος την κυκλοφορία για να περάσει το πολυτελές αμάξι. Τα χαμόγελα δίνουν την θέση τους σε βλέμματα δέους. Ψάχνω συνωμοτικά τριγύρω μου να βρω το βλέμμα κάποιου που είναι τόσο άκυρος και τόσο εκτός κλίματος εκεί όσο εγώ. Δεν έχω μπει καν μέσα στο κτίριο της Βουλής και ήδη νιώθω σαν το ψάρι που βρίσκεται έξω από το νερό. Για την ακρίβεια, σαν αναρχικός σε ένα κοινοβούλιο…

Μπαίνω τελικά μέσα στο κτίριο. Οι άνθρωποι του προσωπικού της Βουλής αντιμετωπίζουν εμάς τους επισκέπτες ως αυτό που είμαστε: σαν κοινούς θνητούς. Το πρόσωπό τους αλλάζει και μετά βίας δεν υποκλίνονται όταν από μπροστά τους περνάνε εκπρόσωποι της Εκκλησίας και του στρατού, βουλευτές, υπουργοί, ακόμα και παρατρεχάμενοι των βουλευτών. Κάνω μια βόλτα στους διαδρόμους της Βουλής. Σκέφτομαι ότι την ίδια στιγμή χιλιάδες πρόσφυγες στοιβάζονται σε πλατείες και χώρους μαζικής υποδοχής ανά την Ελλάδα, πως γίνονται καταλήψεις, ενώ στο κέντρο της πόλης υπάρχει ένα τόσο χλιδάτο και περιποιημένο κτίριο. Να στεγαστούν οι πρόσφυγες μέσα στη Βουλή, να κάτι κοινωνικά χρήσιμο. ΟΚ, ας επανέλθω στην πραγματικότητα…

Ανεβαίνω στα θεωρία των παρατηρητών και παρακολουθώ τους βουλευτές να γυροφέρνουν στα έδρανα πριν την έναρξη της διαδικασίας. Ακούγεται μια βαβούρα μέσα στην αίθουσα. Η κατάσταση θυμίζει λίγο σχολική τάξη πριν μπει μέσα ο καθηγητής. Ο Φίλης, ο νέος Υπουργός Παιδείας είναι ο πιο επικοινωνιακός από ολους. Κλέβει εύκολα την παράσταση. Μιλάει με όλο τον κόσμο, βγάζει selfie (!), ανταλλάσει χειραψίες. Κάποια στιγμή πάει προς την αριστερή γωνία της αίθουσας, εκεί όπου κάθονται οι βουλευτές του ΚΚΕ. Απλώνει το χέρι προς τον Κουτσούμπα. Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ τον χαιρετάει μάλλον τυπικά. Έχει το ύφος του συνεπούς κομμουνιστή που δεν γουστάρει πολλά-πολλά με κυβερνητικά στελέχη. Δεν έχω αυταπάτες για τα κοινοβούλια αλλά για λίγο τον σέβομαι. Λίγο αργότερα προς τον Κουτσούμπα πλησιάζει ο Μεϊμαράκης. Ο Κουτσούμπας σηκώνεται από την θέση του και τον χαιρετάει με πολύ μεγαλύτερο σεβασμό απ' ότι τον Φίλη και αμέσως έρχεται στο μυαλό μου το κλίσε που θέλει το ΚΚΕ να απαξιώνει την υπόλοιπη Αριστερά και να τρέφει μια κρυφή ζήλια για την δεξιά.

Τα πηγαδάκια γίνονται όλο και περισσότερα όσο περνάει η ώρα, η βαβούρα και οι συνομιλίες αυξάνονται. Οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και του στρατού που βρίσκονται στην αίθουσα κάθονται καρφωμένοι στις επίσημες θέσεις τους. Παρατηρούν σιωπηλοί και ψυχροί τους βουλευτές να κάνουν αστεία και να τα λένε. Το θέαμα είναι φοβερό. Καμιά δεκαριά στρατιωτικοί και άλλοι τόσοι παπάδες βρίσκονται στις θέσεις τους αμίλητοι, ακούνητοι, αγέλαστοι. Η πειθαρχία και ο σεβασμός τους μπροστά στην επερχόμενη διαδικασία είναι το κάτι άλλο. Αυτό το κομμάτι της εξουσίας είναι μάλλον ό,τι πιο ιδεολογικοποιημένο υπάρχει μέσα στην αίθουσα. Αυτό το κομμάτι της εξουσίας δεν αστειεύεται.

Μπαίνει μέσα ο Κασιδιάρης. Ακολουθούν όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές της Χρυσής Αυγής με στρατιωτική πειθαρχία πίσω του. Κάθονται στις θέσεις τους αλλά ο Κασιδιάρης μένει όρθιος σε στάση προσοχής. Έρχεται στη σκέψη μου η συγκινητική κατάθεση της μητέρας του Φύσσα. Κοιτάω τον Κασιδιάρη και τους υπόλοιπους χρυσαυγίτες και δεν το χωράει το μυαλό μου ότι συνυπάρχω στον ίδιο χώρο με αυτούς. Θέλω να σηκωθώ και να βρίσω αλλά ο ίδιος ο χώρος και οι κανόνες του με αυτοκαταστέλουν. Έχω τριγύρω μου επίσημα πρόσωπα μιας άλλης πραγματικότητας, πολύ μακρινής από την δικιά μου και απέναντι μου όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της οργάνωσης. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αισθάνομαι πιο πολύ οργή ή μοναξιά. Στην συνέχεια ακολουθεί ο Μιχαλολιάκος και οι χρυσαυγίτες βουλευτές πετάγονται όρθιοι μπροστά στον αρχηγό τους. Ο Μιχαλολιάκος τους χαιρετάει έναν προς έναν. Το θέαμα είναι εξοργιστικό και ταυτόχρονα αστείο. Όλοι κάθονται προσοχή μπροστά σε έναν μεσήλικα κύριο σαν να είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Στον στρατό περιμέναμε πως και πως να παλιώσουμε για να σταματήσουμε να βαράμε ψαρωμένες προσοχές σε «ανώτερους» αλλά για αυτούς τους τύπους αυτό αποτελεί τρόπο ζωής. Αφού τους δώσει το ΟΚ ο αρχηγός, κάθονται στις θέσεις τους και δεν κουνιούνται από αυτές. Δεν συμμετέχουν στα πηγαδάκια. Μοιάζουν σαν να κρατάνε μούτρα στους υπόλοιπους βουλευτές που δεν τους παίζουν. Το σύστημα έχει βάλει τιμωρία στην γωνία τα κακά παιδιά του.

Ένα μακρόσυρτο «ωωω» ακούγεται από τους κοινοβουλευτικούς ρεπόρτερ. Ο Καμμένος μπαίνει στην αίθουσα χαμογελαστός και πληθωρικός. Στο μυαλό μου ασυναίσθητα έρχεται η εικόνα του Δον Κορλεόνε. Λίγο αργότερα είναι η σειρά του Τσίπρα να κάνει την εμφάνισή του. Ένα βήμα πίσω του και αριστερά του ακολουθεί ο Παππάς. Ο Τσίπρας έχει το βλέμμα ενός αιώνιου, αριστερού φοιτητή που σκέφτεται «πώς στο διάολο έχω μπλέξει εγώ εδώ;». Σου δίνει την εικόνα αναποφάσιστου που δεν ξέρει αν πρέπει να χαρεί ή να πανικοβληθεί που είναι πρωθυπουργός. Οι αντιφάσεις της αριστεράς σε μια μόνο εικόνα. Εξουσία: η ευχή και η κατάρα για έναν αριστερό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να είναι φιλικός με όποιον συναντάει μπροστά του (άλλωστε για την Νέα Δημοκρατία η προεκλογική περίοδος συνεχίζεται), λίγο πιο δίπλα η Μπακογιάννη έχει ένα πολύ τυπικό χαμόγελο. Η υποψηφιότητα του αδερφού της φαίνεται να την έχει κουράσει και να ανυπομονεί να τελειώσει η διαδικασία για να φύγει. Ο Μητσοτάκης πλησιάζει τον Κασιδιάρη να τον χαιρετήσει. Ο Κασιδιάρης παραμένει σχεδόν ακούνητος. Είναι γιατί δεν έχει πάρει εντολή από τον αρχηγό του να κουνηθεί ή γιατί συνεχίζει να κρατάει μούτρα στους βουλευτές εκτός Χρυσής Αυγής;

Οι βουλευτές της Ένωσης Κεντρώων είναι οι πιο ψαρωμένοι της αίθουσας. Κάνουν κάποιες δειλές προσπάθειες να κοινωνικοποιηθούν αλλά είναι διάχυτο στην παρουσία τους πως είναι έξω από τα νερά τους. Ο Λεβέντης την περισσότερη ώρα κάθεται στην καρέκλα του. Θυμίζει τους καλούς μαθητές που δεν συμμετέχουν στο παιχνίδι που γίνεται μέσα στην τάξη πριν μπει ο δάσκαλος. Ένα χαμόγελο μεγάλης ευτυχίας είναι ζωγραφισμένο μονίμως στα πρόσωπα των βουλευτών του Ποταμιού, κάποιοι από αυτούς χαζεύουν την αίθουσα σαν να την βλέπουν πρώτη φορά. Οι τύποι μοιάζουν σαν να ζουν το μεγάλο προσωπικό τους όνειρο και να μην πιστεύουν πως αυτό θα συνεχιστεί.

Στήνονται κάτι κεριά που προσδίδουν στο σκηνικό ένα θρησκευτικό feeling. Όλοι κάθονται στις θέσεις τους και εν μέσω απόλυτης σιωπής μπαίνει μέσα ο Ιερώνυμος. Σηκώνονται όλοι όρθιοι. Η φάση είναι τόσο μυσταγωγική που στο μυαλό μου έρχεται η κλασσική σκηνή από το «Μάτια Ερμητικά Κλειστά» -τουλάχιστον εκεί ακολουθούσαν όργια, εδώ επικυρώνεται η νέα μνημονιακή Βουλή. Η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών σηκώνουν το δεξί τους χέρι για να ορκιστούν στο Ευαγγέλιο. Γυρίζω το κεφάλι μου για να τσεκάρω αν αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ. Με εξαίρεση την Κανέλλη που ακολουθεί τον χριστιανικό όρκο, όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές του ΚΚΕ έχουν κατεβασμένα και τα δύο τους χέρια και δεν ορκίζονται θρησκευτικά. Δίπλα τους, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι μοιρασμένοι. Άλλοι ακολουθούν τον χριστιανικό όρκο, άλλοι όχι.

Σειρά παίρνουν τρεις μουσουλμάνοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι θα ορκιστούν στο κοράνι. Το political correct της διαδικασίας επιτάσσει πως ακόμα και όσοι ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο θα πρέπει να μείνουν όρθιοι όσο οι μουσουλμάνοι ορκίζονται στο κοράνι. Οι χρυσαυγίτες βουλευτές όμως κάθονται προκλητικά. Το βλέμμα του Κασιδιάρη αγριεύει ενώ οι τρεις μουσουλμάνοι βουλευτές ορκίζονται, τα σώματα των χρυσαυγιτών καμπουριάζουν στα έδρανα σαν να θέλουν να υπερτονίσουν με την στάση του σώματός τους πως παραμένουν καθιστοί για να δείξουν πως φτύνουν το κοράνι. Ξέρω ότι όλες οι θρησκείες είναι μια απάτη και ακόμα περισσότερο πως η πραγματικότητα της Βουλής δεν είναι η αληθινή πραγματικότητα (αυτή βρίσκεται εκεί έξω) αλλά κοιτώντας την αντίδραση της Χρυσής Αυγής, για μερικά δευτερόλεπτα ταυτίζομαι με τους μουσουλμάνους βουλευτές. Για λίγο είμαι και εγώ μουσουλμάνος…

Ακολουθεί ο πολιτικός όρκος. Ο Κακλαμάνης που προεδρεύει της διαδικασίας επισημαίνει πως για λόγους σεβασμού πρέπει να μείνουν όρθιοι ακόμα και αυτοί που έχουν ορκιστεί θρησκευτικά όσο εξελίσσεται ο πολιτικός όρκος. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θα ορκιστούν πολιτικά ξεσπάνε σε χειροκροτήματα. Αυτοαποθεώνονται για τον απέραντο ριζοσπαστισμό τους φαντάζομαι. Οι χρυσαυγίτες παραμένουν καθιστοί αλλά πλέον δεν καμπουριάζουν, κάθονται πιο αναπαυτικά στις καρέκλες τους. Το μίσος για το κοράνι μάλλον τους εξάντλησε. Μετά τον πολιτικό όρκο, ο Κακλαμάνης διαβάζει ένα σημείωμα που έχει καταθέσει το ΚΚΕ και το οποίο εξηγεί τους λόγους που οι βουλευτές του διαφωνούν με την διαδικασία του θρησκευτικού όρκου (φαντάζομαι πως η Κανέλλη διαχωρίζεται). Ο Κακλαμάνης διαβάζει τις θέσεις του ΚΚΕ περί διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας. Ειρωνία: οι εκπρόσωποι της εκκλησίας κάθονται ακριβώς δίπλα από τα έδρανα του ΚΚΕ.

Η διαδικασία τελειώνει και την κάνω από την Βουλή. Δεν αντέχω τόσες αντιφάσεις μέσα σε ένα πρωί.

Διαβάστε ακόμα στο VICE

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ