Η Υποκρισία του "Body Positivity" στο GNTM

«Θέλουμε να αναδείξουμε το body positivity», επαναλάμβαναν οι κριτές του ριάλιτι μόδας. «Θέλουμε να είστε περήφανες για το σώμα σας, όπως ακριβώς είναι, με τις όποιες ατέλειές του». Οι ατάκες “body pride”, “body consciousness”, “body shaming”, “body positivity”, ακούστηκαν τόσες φορές κατά τη διάρκεια του σόου, με τρόπο εμφατικό, αλλά παράλληλα τόσο υποκριτικό, που έγινε η αφορμή για να γραφτούν αυτές οι γραμμές. Ακολουθώντας τις «τάσεις» της εποχής, ξεστομίζοντας φράσεις και αράδες που σήμερα «πουλάνε», που βρίσκονται σε απόλυτη σύμπλευση με αυτό που ονομάζουμε “politically correct”, η παραγωγή του σόου προσπάθησε με άχαρο τρόπο να ισοπεδώσει στερεότυπα, αλλά στην πραγματικότητα πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Να τα διαιωνίσει και να τα διευρύνει περισσότερο.

Το concept στο οποίο κλήθηκαν να φωτογραφηθούν οι διαγωνιζόμενες ήταν ένα τζακούζι, μέσα στο οποίο έμπαιναν ανά δύο, βγάζοντας η μία το πάνω και η δεύτερη το κάτω κομμάτι του μαγιό. Αυτή η καμπάνια υποτίθεται πως ήταν για «να αναδειχθεί η γυναικεία ενδυνάμωση», για να προβάλλουν χωρίς αναστολές το κορμί τους και να αισθάνονται άνετα με αυτό, στο πλαίσιο μιας διαφήμισης για λάδι σώματος. Πόσα στερεότυπα να χωρέσουν μαζί μέσα σε μία πρόταση;

Αν κάνουμε ένα flashback στις οντισιόν του ριάλιτι μόδας, από τις οποίες περνούσαν χιλιάδες κορίτσια, οι ατάκες «έχεις περιφέρεια», «είσαι βαριά στο κάτω μέρος», «είσαι μόνο για Instagram», «θέλεις λίγη γυμναστική», «προσπαθείς να το παίξεις Κιμ Καρντάσιαν, αυτό δεν είναι μόντελινγκ», «1.68 ύψος; Οριακά είσαι», «στόλιζαν» τις διαγωνιζόμενες, οι οποίες άλλοτε έκλαιγαν ή πάγωναν και άλλοτε χαμογελούσαν με αμηχανία. Άλλωστε, σύμφωνα με τα λόγια των κριτών, δεν ήταν όλες “model material”.

Δεν υπάρχει κανένα body positivity ή body pride σε ριάλιτι, το οποίο στον βωμό μιας δήθεν πολιτικής ορθότητας, πλασάρει το γυμνό γυναικείο σώμα και το αντικειμενικοποιεί για την τέρψη του τηλεθεατή, με απώτερο σκοπό να ανέβουν τα νούμερα. Η προβολή των γυναικών και των σωμάτων τους γίνεται με έναν τρόπο που εμπεριέχει σεξουαλικά υπονοούμενα και εργαλειοποιείται για να προσφέρει σεξουαλική ικανοποίηση και ηδονή. Δεν είναι body positivity, είναι εμπορευματοποίηση των γυναικών που τις μεταχειρίζονται σαν να είναι αντικείμενα προς κατανάλωση. Οι γυναίκες αυτές μπαίνουν στο τριπάκι να ποζάρουν με τρόπο που αναδεικνύει τη «θηλυκότητά» τους, λες και αυτή ορίζεται αποκλειστικά από το γυμνό τους σώμα. Οι αντιλήψεις του παρωχημένου σεξισμού, συγκαλυμμένες πλέον με τους μανδύες της ορθότητας, σήμερα γίνονται με στερεοτυπικές απεικονίσεις που το μοναδικό πράγμα που καταφέρνουν, είναι να τον εμβαθύνουν.

Το κίνημα του body positivity ξεκίνησε από το 1969 στη Νέα Υόρκη και σχετιζόταν με τα δικαιώματα, τη μεταχείριση και την αποδοχή όλων των ατόμων, ανεξάρτητα από το βάρος, το μέγεθος, του χρώματος και της σωματικής τους διάπλασης. Και ήταν ένα κοινωνικό κίνημα που ξεκίνησε αμφισβητώντας τα κοινωνικά και κυρίαρχα πρότυπα ομορφιάς που ορίζονταν κάθε φορά με βάση την εποχή, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η έννοια της ομορφιάς σε σχέση με το βάρος, επαφύεται στην αγάπη για το σώμα.

Σε αυτό δεν υπάρχουν «αποκλίνοντα σώματα» που ξεφεύγουν από την κανονικότητα, δεν υπάρχουν στεγανά και όρια. Σώματα «ποινικοποιημένα», σώματα με ραγάδες, ουλές, κυτταρίτιδα, σημάδια, σώματα με παραπάνω κιλά, στην πραγματικότητα δεν είναι αποδεκτά, όσο και αν βροντοφωνάζουν στα ριάλιτι, προσπαθώντας να μας πείσουν για το αντίθετο.

Το body pride δεν είναι επαρκές αν δεν γίνεται αγώνας να καταπολεμηθεί αυτή η ταπεινωτική σωματική τρομοκρατία. Η ουσία είναι ότι οι άνθρωποι που δεν αισθάνονται αυτοπεποίθηση με τα σώματά τους περιθωριοποιούνται και η ανάγκη για το self-love μετατοπίζεται πάνω τους και όχι στα πρότυπα ομορφιάς που βρίσκονται παντού γύρω τους, από τα social media μέχρι τις διαφημιστικές καμπάνιες. Όταν κάποιος δεν αισθάνεται αποδοχή και αυτο-εκτίμηση, δεν είναι ενδεικτικό προσωπικής του αποτυχίας, αλλά μιας γενικότερης κοινωνικής αποτυχίας που αδυνατεί να χωρέσει όλους τους ανθρώπους και όλες τις αποχρώσεις της διαφορετικότητας, κάτω από την ομπρέλα της αποδοχής. Το body positivity δεν είναι ένα τσιτάτο για το φαίνεσθαι, πρέπει να υπάρχει και να διεκδικείται ουσιαστικά και αληθινά.

Ακολουθήστε την Άντυ στο instagram.

Περισσότερα από το VICE

Η Σρεμπρένιτσα Ακόμα «Μιλάει» για τη Φρίκη του Πολέμου και τον Παραλογισμό του Εθνικισμού

Η Ιστορία του Jeffrey Dahmer: Σταμάτα να Λυπάσαι τους Serial Killer

Τα Βίντεο-Κλαμπ του Σήμερα Έχουν το Άρωμα των Παιδικών μας Χρόνων

Ακολουθήστε το VICE σε Facebook, Instagram και Twitter.