Ιαπωνικό Bondage: Μια Σύντομη Αναδρομή στην Ιστορία του Ερωτικού Βασανιστηρίου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Creators / Περιέχει υλικό για ενήλικους.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το kinbaku μπορεί να φαντάζει ως η τελευταία τάση στην ποπ πλευρά του BDSM, αλλά η εν λόγω παράδοση αναπτύχθηκε μέσα στους αιώνες, προτού κάνει την εμφάνισή της στα social media. Ιστορικά παραδείγματα αυτής της πρακτικής συναντάμε στη shunga, έναν τύπο ιαπωνικής erotica που παλαιά λειτουργούσε και ως σεξουαλική διαπαιδαγώγηση για νεόνυμφους, αλλά και στο Shijuhatte, την ιαπωνική εκδοχή του Kama Sutra. Το Dream of a Fisherman's Wife του Katsushika Hokusai είναι μια από τις πλέον κλασσικές απεικονίσεις erotica με σχοινί, καθώς είναι μια εικόνα στην οποία βλέπουμε την έκσταση μιας γυναίκας που δέχεται την ερωτική επίθεση χταποδιών, τα πλοκάμια των οποίων μπλέκονται στο σώμα της παίζοντας τον ρόλο σχοινιών.

Όπως ακριβώς τα εργαλεία της δυτικής υποταγής έχουν γίνει αντικείμενο φαντασιώσεων, έτσι ακριβώς και το σχοινί έχει ένα παρόμοιο μοτίβο έκφρασης. Οι μεταλλικές αλυσίδες που σκλάβωναν νεαρές γυναίκες στα δυτικά παραμύθια, βρίσκουν το ιαπωνικό τους αντίστοιχο στα σχοινιά που παίζουν τον ίδιο ρόλο στις ιαπωνικές παραδοσιακές ιστορίες. Στο εξαιρετικό του έργο The Beauty of Kinbaku, o συγγραφέας και δάσκαλος Master «Κ», εξηγεί πως το shibari -ο γενικός όρος που αφορά το δέσιμο με σχοινιά- έχει βρει μυριάδες πρακτικές και διακοσμητικές εφαρμογές σε όλη την πορεία της ιαπωνικής ιστορίας. Η αφομοίωσή του στην ερωτική πρακτική είναι απλώς άλλος ένας «ρόλος» για το σχοινί, ένα εργαλείο άρρηκτα συνδεδεμένο με την κουλτούρα της χώρας.

Κατά τη διάρκεια της φεουδαρχικής περιόδου Edo, η άρχουσα τάξη των σαμουράι χρησιμοποιούσε σχοινιά στη μάχη για να συγκρατεί αιχμάλωτους πολέμου μέσω της πολεμικής τέχνης hojojutsu, μιας κτηνώδους πρακτικής που ελάχιστη σχέση έχει με το kinbaku του σήμερα. Εκείνη την περίοδο, από τον 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα, οι επίσημοι νόμοι καταπολέμησης του εγκλήματος του στρατιωτικού καθεστώτος Tokugawa, επέτρεπαν τη χρήση σχοινιών και κόμπων για τον βασανισμό αιχμαλώτων (ώστε να ομολογήσουν), αλλά και για τη διαπόμπευση εγκληματιών. Κάθε δημόσια τιμωρία αντιστοιχούσε σε ένα συγκεκριμένο έγκλημα, οπότε ο κάθε κόμπος στα μάτια των πολιτών δημιουργούσε μια ξεκάθαρη οπτική σύνδεση με ένα συγκεκριμένο τύπο παραβατικότητας.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, το θέατρο kabuki άρχισε να εισάγει τα σχοινιά στις παραστάσεις του, παρουσιάζοντας τις πρώτες μορφές αυτού που σήμερα ξέρουμε ως kinbaku. H τεχνική του hojojutsu «διασκευάστηκε» για τις ανάγκες του θεάτρου, ώστε να μπορούν οι ηθοποιοί να την απεικονίζουν με ασφάλεια επί σκηνής, αλλά και για να γίνει πιο θελκτική αισθητικά, έτσι ώστε το κοινό να έχει μια πιο έντονη οπτική εμπειρία.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, φετιχιστικά περιοδικά και στις δύο πλευρές του Ειρηνικού αποτύπωναν το kinbaku σε προκλητικές εικονογραφήσεις και αργότερα σε φωτογραφίες. Δημοφιλή περιοδικά όπως το Kitan Club και το Uramadο ανταλλάσσονταν με σταθερές αξίες του αμερικανικού underground, όπως το Bizarre, δημιουργώντας μια ανταλλαγή φετιχιστικών πολιτισμών που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Για αυτόν που δεν γνωρίζει, το kinbaku δεν διαφέρει πολύ στις ρίζες του από ένα κοινό βασανιστήριο, αλλά τα άτομα που το εξασκούν, μιλούν για τις αρετές και την ευχαρίστηση του «sub space», εκεί όπου οι υποτακτικοί παρτενέρ μπορούν να φτάσουν σε ένα επίπεδο αυτοσυγκέντρωσης που είναι βαθιά θεραπευτικό και βρίσκοντας εν τέλει, όπως και τόσοι άλλοι οπαδοί του BDSM, την απελευθέρωση μέσω του bondage. «Όταν γίνεται σωστά, το kinbaku δεν είναι καθόλου οδυνηρό. Είναι απόλυτα αισθησιακό», αναφέρει ο Master «K» σε μια συνέντευξή του. «Μπορείς να βγεις από ένα kinbaku session όσο ξεκούραστος και χαλαρός εξέρχεσαι από ένα μάθημα hot yoga», εξηγεί, τονίζοντας πως οι τεχνικές του kinbaku μπορούν να ερεθίσουν διάφορες ερωτογενείς ζώνες, απελευθερώνοντας ενδορφίνες και ντοπαμίνη στον εγκέφαλο.

Αν και παραδίδει ατομικά μαθήματα σε προσεκτικά επιλεγμένους πελάτες, ο Master «Κ», υποστηρίζει πως έχει αποσυρθεί κάπως από τη σκηνή του kinbaku, αντιδρώντας στην πρόσφατη δημοσιότητα που έχει λάβει η πρακτική. Όπως και πολλοί της παλαιάς φρουράς, παραμένει σκεπτικός σχετικά με την DIY τάση που έχει ξεπηδήσει από την BDSM κοινότητα μετά την επιτυχία του 50 Αποχρώσεις του Γκρι. Ανάμεσα στους αντιγραφείς του YouTube και τους υποτιθέμενους masters που οργανώνουν workshops, προειδοποιεί πως η σωστή τεχνική απαιτεί μακροχρόνια μελέτη, που δεν καλύπτεται από τα workshops των hipsters και του ενός σαββατοκύριακου. «Στην Αμερική, υπάρχει η τάση κάποιος να θέλει να δώσει πέντε δολάρια και να γίνει ειδικός σε δύο εβδομάδες. Μιλάμε για μια πρακτική που δεν γίνεται να την εξασκήσει κάποιος χωρίς σοβαρή σκέψη και σπουδή», αναφέρει, συγκρίνοντας τους αυτοδίδακτους στην τέχνη του kinbaku με τους αυτοδίδακτους οδοντιάτρους.

Τονίζει πως το kinbaku είναι μια τεχνική στην οποία αυτός που δένει, «αναλαμβάνει μια τεράστια ευθύνη απέναντι στον/στην παρτενέρ του» και πως το kinbaku, «στην ουσία του έχει να κάνει με την επικοινωνία, την ενσυναίσθηση και την πραγματική κατανόηση, προτού εφαρμοστεί η οποιαδήποτε τεχνική». Πέρα από το να γνωρίζει κανείς βασικούς κανόνες ανατομίας και τη θέση των βασικών νευρικών κέντρων, το να το κάνεις σημαίνει ότι ελέγχεις διαρκώς τον άλλον σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο, για να μάθεις, ας πούμε, αν το υποτακτικό άτομο παίρνει φάρμακα ή αν είχε κάποιον τραυματισμό στο παρελθόν. Το πιο σημαντικό όλων, είναι να ξέρει το άτομο που δένει πώς να προσαρμόσει τις τεχνικές ανάλογα με τις ανάγκες του άλλου. «Το βρώμικο μυστικό», λέει, «είναι πως τα μοντέλα του kinbaku τραυματίζονται».

Ο Master «Κ» λέει πως χαίρεται ιδιαίτερα που το kinbaku βγαίνει από τις σκιές και πως «έχει αρχίσει να εκτιμάται, ελπίζω για τους σωστούς λόγους. Σίγουρα σου δίνει δύναμη και αυτοπεποίθηση και επιτέλους αναγνωρίζεται για αυτό που είναι, αντί για όλες αυτές τις μισογυνιστικές αηδίες που του πρόσαπταν».

Για να μάθετε περισσότερα για την ιστορία του kinbaku, τους σημαντικότερους masters και την παρουσία του στην Τέχνη, βρείτε μια κόπια του The Beauty of Kinbaku του Master «K».

Περισσότερα από το VICE

Τι Έγινε Όταν Ζήτησα από Έλληνες Καπνιστές να Σβήσουν το Τσιγάρο τους σε Κλειστούς Χώρους

Φόνοι, Ναρκωτικά, Γυναίκες: Οι Έλληνες Ρεμπέτες Ήταν Πολύ Σκληροί για να Πεθάνουν

Τι Είναι οι «Βασιβουζούκοι»; Όλα όσα μου Μαθαίνει το Ελληνικό Ποδόσφαιρο