FYI.

This story is over 5 years old.

News

Μην Ψαρώνετε με τις Πολυεθνικές που Στέλνουν τους Υπαλλήλους σε Κολέγια

Το πρόγραμμα γνωστής πολυεθνικής που κάνει το κολέγιο πιο προσιτό για τους εργαζομένους της, είναι ένα ανησυχητικό μοντέλο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
NL
Κείμενο Natasha Lennard

Photo via flickr Visha Angelova

Πριν από λίγες μέρες, η αλυσίδα καφέ Starbucks ανακοίνωσε ότι θα καλύψει τα δίδακτρα των υπαλλήλων της που θα εγγράφονται στο online εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αριζόνα (ASU).

Εκ πρώτης όψεως η συμφωνία είναι πολύ καλή: οι υπάλληλοι δεν είναι υποχρεωμένοι να μείνουν στη Starbucks μετά την αποφοίτηση τους και το βάρος των υψηλών εκπαιδευτικών χρεών αυτών των χαμηλά αμειβομένων εργαζομένων μειώνεται σημαντικά. Είναι ένα αναπάντεχο κέρδος για το ASU και φοβερές δημόσιες σχέσεις για τη Starbucks.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Κι αφού είπα αυτά, επιτρέψτε μου να προχωρήσω τη σκέψη μου.

Ενώ το πρόγραμμα της Starbucks θα κάνει αναμφίβολα τα μαθήματα στο κολέγιο πιο προσιτά για τους εργαζομένους της και άρα ευκολότερη την πρόσβαση σε αυτά, δεν ισοδυναμεί με μια ελεύθερη και χωρίς δεσμεύσεις εκπαίδευση. Επίσης υπάρχει πραγματικός λόγος ανησυχίας ότι η πρωτοβουλία της Starbucks θα θεωρηθεί ως ένα νέο σχέδιο για εκπαίδευση.

Η Starbucks θα πληρώνει κατά μέσο όρο περίπου 6.500 δολάρια σε διάστημα δυο ετών για τους πρωτοετείς και δευτεροετείς φοιτητές, οι οποίοι εγγράφονται στο πλήρες online πρόγραμμα του ASU, που κοστίζει περίπου 10.000 δολάρια το χρόνο. Για να καλύψουν τα υπόλοιπα 13.500 δολάρια, οι φοιτητές πρέπει να κάνουν αίτηση για οικονομική βοήθεια. Επειδή οι μισθοί τους είναι χαμηλοί, πολλοί εργαζόμενοι αναμένεται να πληρούν τις προϋποθέσεις για τις κρατικές υποτροφίες Pell Grants.

Η ίδια προσφορά θα είναι διαθέσιμη σε τριτοετείς και τεταρτοετείς με το επιπλέον προνόμιο ότι η Starbucks θα τους καταβάλλει τα ποσά που πλήρωσαν από την τσέπη τους για τα δίδακτρα. Όπως σημείωσε η Anya Kamenetz από το NPR «Αυτό το πρόγραμμα είναι προφανώς σχεδιασμένο για να προσελκύσει φοιτητές και να τους πείσει να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Οι ειδικοί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση εστιάζονται όλο και περισσότερο στο πρόβλημα της «περιδίνησης», με άλλα λόγια εργαζόμενοι ενήλικες φοιτητές που πάνε από το ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα στο άλλο για να συγκεντρώσουν βαθμούς, επί πολλά χρόνια, χωρίς τελικά να παίρνουν πτυχίο».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η Starbucks δεν αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες της οικονομικής συμφωνίας με το ASU, αλλά είναι ασαφές πόσοι από τους 135.000 υπαλλήλους της-περίπου το 25% των οποίων έχει πανεπιστημιακό πτυχίο- θα εγγραφεί στο πρόγραμμα. Οι απαιτήσεις πλήρους φοίτησης σε συνδυασμό με την εργασία για την αλυσίδα τουλάχιστον 20 ώρες την εβδομάδα, δεν είναι αμελητέες. Σε μια αλυσίδα λιανικής όπου η γρήγορη εναλλαγή εργαζομένων αποτελεί πρόβλημα, η συμφωνία με το ASU θα πρέπει να δελεάσει τους εργαζόμενους στα Starbucks ( ή «εταίρους» κατά την ορολογία της εταιρίας) να παραμείνουν στο μαντρί, τουλάχιστον όσο διαρκούν οι επιδοτούμενες σπουδές, κάτι που εξυπηρετεί μια χαρά την εταιρία.

Έστω κι αν δεν υπάρχουν όλα τα δεδομένα, υπάρχουν πολλά καλά σε αυτή την πρωτοβουλία. Ίσως βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους με ουσιαστικά καθόλου (ή πολύ μικρό) χρέος, κάτι που είναι πολύ σπάνιο αυτή την εποχή. Πάνω από το 70% των φοιτητών, οι οποίοι αποφοίτησαν το 2012 είχαν μέσο όρο δανειακής οφειλής περίπου 30.000 δολάρια. Το χρέος με την αποφοίτηση αυξάνεται κατά μέσο όρο 6%, μεταξύ του 2008 και του 2012, ενώ συνεχίζει να αυξάνεται. Πρόκειται για μια φούσκα χρέους που στηρίζεται από την κυβέρνηση και είναι απίθανο να σκάσει ή να ξεφουσκώσει.

Ωστόσο η συμφωνία Starbucks-ASU δεν αποτελεί λύση στην κρίση. Είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια πραγματικά καλή συμφωνία για online κολέγιο για χαμηλόμισθους εργαζομένους- κάτι που είναι μια χαρά. Όμως η ρητορική γύρω από τη συμφωνία (και για το ASU είναι σίγουρα συμφωνία) είναι υπερεκτιμημένη. Ο Howard Schultz, διευθύνων σύμβουλος της Starbucks, χαρακτήρισε το πρόγραμμα ως απάντηση στη «ρώγμωση του Αμερικανικού Ονείρου».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Κατά μια έννοια, έχει δίκιο στο βαθμό που το Αμερικανικό Όνειρο έχει να κάνει με τα εταιρικά έσοδα. Η Starbucks θα επιστρέψει το πλήρες κόστος των διδάκτρων στους τριτοετείς και τους τεταρτοετείς αφού κερδίσουν 21 βαθμούς, που σημαίνει ότι θα πρέπει να έχουν ήδη πληρώσει περίπου 10.000 δολάρια στο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κόστος των online μαθημάτων του ASU είναι παρόμοιο με το κόστος των παραδοσιακών μαθημάτων. Όπως μάλιστα παρατήρησε ο Mark Kantrowitz, εκδότης του EdVisors.com στο AP για το πόσο έχουν διαδοθεί τα online μαθήματα, «είναι ένας τρόπος αύξησης των εσόδων»

Ο πρόεδρος του ASU, Michael Crow έχει παρουσιάσει την διαδικτυακή επέκταση του κολεγίου ως βασικό στοιχείο του μοντέλου του «Νέου Αμερικανικού Πανεπιστημίου». Ωστόσο, η υπόσχεση για διεύρυνση της πρόσβασης στην ανώτερη εκπαίδευση μέσω online πλατφορμών δεν έχει αποδώσει καρπούς. Η Shanna Smith Jaggars από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια έχει επισημάνει ότι «τα online μαθήματα-τουλάχιστον όπως εφαρμόζονται σήμερα- μπορεί να παρεμποδίσουν την πρόοδο των φοιτητών που έχουν χαμηλό εισόδημα και δεν είναι καλά προετοιμασμένοι». Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτοί οι φοιτητές κινδυνεύουν να αποθαρρυνθούν, όλο και σε μεγαλύτερο ποσοστό, από τις τεχνικές δυσκολίες και μια σχετική έλλειψη υποδομής, ενώ είναι πιθανότερο να αποχωρήσουν από τα online μαθήματα συγκριτικά με τα παραδοσιακά.

Η θριαμβολογία του Crow για τη συνεργασία του σχολείου του με τη Starbucks θα πρέπει να στοιχειώνει όποιον ανησυχεί για την εταιρικοποίηση της εκπαίδευσης (που από πολλές απόψεις είναι ήδη ένα τετελεσμένο γεγονός). «Μπορούμε να βοηθήσουμε την εταιρία, μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο, μπορούμε να βοηθήσουμε τη χώρα» είπε. «Φανταστείτε, εάν το έκαναν αυτό 200 εταιρίες. Ή εάν το έκαναν 500 εταιρίες».

Πραγματικά φανταστείτε το. Ναι, περισσότεροι άνθρωποι θα αποφύγουν τη συσσώρευση χρεών ενώ θα αποκτήσουν πτυχία. Ωστόσο το ίδιο το πλαίσιο της μάθησης θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις χαμηλά αμειβόμενες εργασίες για τις μεγάλες εταιρίες. Η αύξηση των διδάκτρων δεν θα μετριαστεί. Εκείνοι που δεν θέλουν να εργαστούν για κάποια από τις συνεργαζόμενες εταιρίες θα υποφέρουν. Η εκπαίδευση δεν θα είναι πιο ελεύθερη. Η ανισότητα θα εξακολουθεί να είναι διάχυτη.

Μην πιστέψετε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι όλο αυτό. Πίσω από την καλή ρητορική βρίσκεται βασικά ένα νεοφιλελεύθερο ρεφορμιστικό σχέδιο που καθιερώνει μια περίεργη σχέση ανάμεσα –όπως το έθεσε ο ίδιος ο Crow- στην εταιρία, το άτομο και τη χώρα.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.