ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Διασκέδαση

Η Νέα Γενιά Είναι πιο Δεκτική στην Πολυσυντροφικότητα ή Απλώς της Αρέσει να Κερατώνει;

Η νέα τάση στις σχέσεις μας πηγαίνει όλο και πιο μακριά από τη μονογαμία;

Κείμενο Jake Kivanc
14 Απρίλιος 2016, 4:00am

«Ζούμε στη γενιά που δεν είμαστε ερωτευμένοι και δεν είμαστε μαζί. Αλλά σίγουρα το αισθανόμαστε λες και είμαστε μαζί, αφού φοβόμαστε να δούμε τον άλλον με κάποιο άλλο άτομο».

Αυτό το είπε ο Drake πριν από πέντε περίπου χρόνια και στέκει ακόμα. Ο στίχος αυτός σχετίζεται ιδιαίτερα με τη ζωή μου και τη ζωή των συνομήλικών μου, μια ζωή που χαρακτηρίζεται από φωτογραφίες στο Instagram και ποσταρίσματα στο Tumblr, γιατί το βασικό ρομαντικό ζήτημα της γενιάς μου είναι απλό: όλοι μισούμε να μας ραγίζουν την καρδιά, αλλά το να ραγίσουμε την καρδιά κάποιου άλλου δεν μας απασχολεί και τόσο.

Η δική μας γενιά –αυτοί οι αναθεματισμένοι millennials– έχει «στοχοποιηθεί» από τα μέσα ενημέρωσης με τη ρετσινιά της πολυσυντροφικότητας: κοινώς, μια ανάγκη να κοιμόμαστε και να βγαίνουμε με πολλαπλά άτομα. Πολύς κόσμος το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό, λέγοντας πως έτσι επιστρέφουμε στην ουσία της ανθρώπινης φύσης, άλλοι πάλι το θεωρούν φτηνή δικαιολογία για εκείνα τα άτομα που θέλουν να απατήσουν, το αποτέλεσμα μιας γενιάς που έχει την εμμονή του «πηδάω από το πρώτο ραντεβού».

Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία που συνδέουν άμεσα την έλευση της γενιάς μας με την άνοδο της πολυσυντροφικής τάσης, αλλά είναι δύσκολο να πεις πως apps όπως το Tinder και το Grindr δεν είναι σημάδια των καιρών. Αυτό που βέβαια δεν έχουμε φιλτράρει επαρκώς είναι το πώς κάποιος μπορεί να διαχειριστεί τη ζήλια που γεννά αυτή η λύσσα για πολλαπλούς παρτενέρ και πώς αυτή μπορεί να επηρεάσει μια κανονική σχέση.

Το VICE επικοινώνησε με την Jillian Deri, μια κοινωνιολόγο με ειδίκευση στα σεξουαλικά ζητήματα και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Simon Fraser. H Fraser είναι συγγραφέας του βιβλίουLove's Refraction, το οποίο εστιάζει στο πώς τα πολυσυντροφικά ζευγάρια αντιμετωπίζουν τη ζήλια και μαθαίνουν να αποδέχονται την πολυσυντροφικότητα του συντρόφου τους. Μιλήσαμε για το πώς εγώ και οι συνομήλικοί μου νιώθουμε αυτή την ανάγκη να απατούμε και για το αν είμαστε έτοιμοι να μπούμε σε μια σοβαρή σχέση.

VICE: Πώς θα περιέγραφες την πολυσυντροφικότητα;
Jillian Deri: Είναι νομίζω σημαντικό να διαχωρίσουμε την πολυσυντροφικότητα από μια μη μονογαμική σχέση. Οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι συνηθίζουν να αποκτούν συναισθηματικές συνδέσεις με παραπάνω από ένα άτομο, σε αντίθεση με τα άτομα που απλώς βγαίνουν ραντεβού με διάφορο κόσμο. Τα άτομα που σε γενικές γραμμές είναι μονογαμικά και απλώς βγαίνουν με πολλά άτομα δεν είναι απαραίτητα πολυσυντροφικά, γιατί τα πολυσυντροφικά άτομα συνηθίζουν να θέλουν φιλίες, έντονες επαφές και πιθανόν ερωτικές σχέσεις με πολλαπλά άτομα.

Υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν πως υπάρχουν άτομα που μπορούν να κλείσουν τους «συναγερμούς» ζήλιας τους χωρίς τη σύγκρουση συναισθημάτων με την οποία συνδέουμε τη μονογαμία;
Σίγουρα υπάρχουν άτομα που το έχουν καταφέρει, απλώς δεν υπάρχουν μελέτες που το αποδεικνύουν. Στο πλαίσιο της έρευνάς μου, η ζήλια μπορεί να ξεκινάει από κάτι ανεπαίσθητο και να φτάνει σε σημείο μεγάλης συναισθηματικής αναταραχής. Εκεί που στέκομαι ιδιαίτερα είναι στη θεωρία πίσω από τη λέξη «compersion», μια λέξη που θέσπισαν οι πολυσυντροφικοί και σημαίνει το ακριβώς αντίθετο της ζήλιας. Είναι ουσιαστικά όταν ένας σύντροφος αντλεί χαρά από την αγάπη που νιώθει ο σύντροφός του για κάποιο άλλο άτομο. Είναι περίεργο που η αγγλική γλώσσα δεν έχει επίσημη λέξη γι' αυτή την κατάσταση. Ουσιαστικά το μόνο αποτέλεσμα που αναγνωρίζουμε στη δυτική κοινωνία για κάτι τέτοιο είναι το αίσθημα της ζήλιας.

Ένας καλός τρόπος να το καταλάβεις αυτό καλύτερα είναι η αίσθηση που νιώθεις όταν ο αδερφός ή η αδερφή σου ή και κάποιος γονιός τα πηγαίνει πολύ καλά. Νιώθεις χαρά για εκείνους. Αυτό είναι το compersion. Εξέτασα λοιπόν το πώς οι πολυσυντροφικοί άνθρωποι εφαρμόζουν την ιδέα του compersion στις σχέσεις τους.

Πολλά άτομα στην ηλικία μου λένε πως η μονογαμία είναι αφύσικη γιατί είναι τόσο δύσκολο να διατηρηθεί. Ουσιαστικά χρειάζεται ένα υψηλότερο επίπεδο δέσμευσης και αντίληψης του εαυτού μας για να μείνουμε με ένα άτομο. Θα έλεγες πως το να είναι κανείς πολυγαμικός είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση;
Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον ερώτημα. Νομίζω ότι αφορά τον καθένα ξεχωριστά. Πολλές φορές, όταν λέμε μονογαμία κάνουμε πολλές υποθέσεις για τα όριά της. Ξέρεις, πράγματα όπως το ότι δεν θα φαντασιωθείς ποτέ κάποιο άλλο άτομο, ότι δεν θα σε ελκύσει ποτέ κανένα άλλο άτομο πλην του συντρόφου σου. Δεν νομίζω ότι οι μονογαμικές σχέσεις λειτουργούν έτσι, ένα άτομο δηλαδή να συμπληρώνει όλες τις κατηγορίες.

Τι είναι πιο φυσικό; Δεν είμαι απόλυτα σίγουρη, αλλά δεν θα ήταν σωστό να πούμε ότι δεν κοινωνικοποιούμαστε από τη γέννα. Αν μεγαλώσεις μέσα σε θρησκευτικό περιβάλλον, τότε η αντίληψή σου για τον έρωτα και το σεξ θα είναι διαφορετική. Δεν ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους. Λέγοντας αυτό, βέβαια, το γεγονός ότι η πλειονότητα της ανθρωπότητας δεν είναι μονογαμική, κάτι που παρατηρούμε και στο ζωικό βασίλειο, με κάνει να τείνω προς το ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε αυστηρά μονογαμικοί.

Σχεδόν κάθε άτομο που ξέρω το οποίο έχει δοκιμάσει ανοιχτή σχέση απέτυχε γιατί κάποιος εκ των δύο αρχίζει να ζηλεύει τα άτομα στη ζωή του συντρόφου του. Αυτό συμβαίνει συχνά στις πολυσυντροφικές σχέσεις;
Όχι απαραίτητα, είναι κάτι το οποίο απαιτεί σχεδιασμό αλλά και ωριμότητα. Ένας εκ των συντρόφων μπορεί να θέλει να βγαίνει με άλλα άτομα 3 φορές την εβδομάδα και το άλλο άτομο μπορεί να θέλει με άτομο εκτός της σχέσης μία φορά τον μήνα. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν θέτεις ένα ρυθμό για κάτι τέτοιο, μια συχνότητα, μιας και αυτή μπορεί να είναι πολύ αργή ή πολύ γρήγορη για ένα από τα δύο άτομα της σχέσης. Μπορεί βέβαια να υπάρχει απόσταση σε αυτό το θέμα μεταξύ δύο ατόμων, αρκεί να έχουν συμφωνήσει σε αυτό.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να προκύψουν σε μια πολυσυντροφική σχέση, αλλά τα βασικά ζητήματα που πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει είναι η διαχείριση του χρόνου και η ζήλια. Χρειάζεται γενικά πολύς χρόνος, όχι μόνο για τα ραντεβού τα ίδια, αλλά και για την επικοινωνία που χρειάζεται να μη δημιουργούν προβλήματα στη σχέση.

Αυτό είναι τελικά που φοβίζει τους ανθρώπους και τους απομακρύνει από μια πιθανή πολυσυντροφική σχέση;
Σίγουρα. Χρειάζεται περισσότερο χρόνο, περισσότερη σκέψη και αυτά μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερο άγχος, αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπάρχουν όμως και πολλά προτερήματα. Αφαιρεί μεγάλο μέρος από το άγχος που έχει κανείς για τη διατήρηση της μονογαμίας και ικανοποιεί την περιέργεια των millennials, η οποία είναι δεδομένη. Μια τέτοια σχέση είναι μια επιλογή που λειτουργεί μέσα σε μια κουλτούρα που προσφέρει τόσες επιλογές, τόσο Tindering. Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνει κάποιο άτομο συγκεντρωμένο και μας αρέσει να έχουμε τον έλεγχο.

Η Zoë είναι ειδική σε θέματα σεξ ενώ ταυτόχρονα είναι και εικαστικός με έδρα το Detroit. Δείτε περισσότερα στο website της.

Περισσότερα από το VICE

Αυτό το Παιχνίδι Αναγκάζει Κάποιους Παίκτες να Είναι Γυναίκες

O CJ Jeff Μακριά από τα Σκοτεινά Club και τις Ηλιόλουστες Παραλίες

Αυτός ο Άνθρωπος Δεν θα Πάει Τουαλέτα Ποτέ Ξανά στη Ζωή του

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.

Tagged:
Culture
VICE US
millenials
Vice Blog
Σχέσεις
monogamia
νέα γενιά
τάση
απιστία
Πολυσυντροφικότητα
κέρατο
πολυγαμία
πολυσυντροφικοί
μονογαμικοί
πολυγαμικοί
κεράτωμα