ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Stuff

Η Ιστορία του Βιασμού μου Όταν Ήμουν Νέος

«Όταν με βίασαν, έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου και τον κόσμο όπου ζω που θα ήταν πολύ καλύτερο να μη γνώριζα ποτέ».

Κείμενο Raymond M. Douglas
11 Απρίλιος 2016, 5:00am

Φωτογραφία από τον χρήστη του Flickr Georgie Pauwels

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.

Διάβασα τα τολμηρά και ξεχωριστά απομνημονεύματα του Raymond M. Douglas On Being Raped σχεδόν μονομιάς. Χρησιμοποιώντας ένα ειλικρινές αλλά εκφραστικό στιλ γραφής, το λεπτό βιβλίο πιάνει το νήμα από τον βιασμό του συγγραφέα σε ηλικία 18 ετών τη δεκαετία του '80 στην Ευρώπη μέχρι τους τρόπους που η κοινωνία μας στιγματίζει τα θύματα καταδικάζοντάς τα στη σιωπή, την ντροπή και την αδυναμία, ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει στους δράστες να μένουν ατιμώρητοι για πολλά χρόνια, εάν τιμωρηθούν ποτέ. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Douglas: «Στατιστικά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι όλοι όσοι το διαβάζουν ήδη γνωρίζουν έναν άντρα που έχει βιαστεί, απλώς δεν το γνωρίζουν». Αν και στο θέμα του αντρικού βιασμού αρχίζει να υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση, εν μέρει χάρη σε ταινίες όπως το Spotlight, εξακολουθεί να υπάρχει σχετική έλλειψη βιβλιογραφίας. Το On Being Raped ρίχνει φως στο θέμα με σαφήνεια και σοβαρότητα. Είναι σύντομο, επείγον και απαραίτητο ανάγνωσμα. Το VICE είναι περήφανο που παρουσιάζει το εισαγωγικό κεφάλαιο παρακάτω.

- James Yeh, συντάκτης πολιτιστικών

Φωτογραφία από τον χρήστη του Flickr Georgie Pauwels

Η Ιστορία του Βιασμού μου ως Νέου Άντρα

Δεν είναι το κακό που είναι κοινότοπο, είναι οι κακοποιοί. Τα μεγάλα εγκλήματα έχουν μια μεγαλοπρέπεια, μια δραματική διάσταση που τραβά την προσοχή μας. Ακόμα και πταίσματα μπορεί να είναι ενδιαφέροντα, όπως το κύμα των απαγωγών διακοσμητικών κήπου για λύτρα στις βορειοανατολικές ΗΠΑ πριν από μερικά χρόνια. Αλλά οι δράστες των ακόμα πιο αποτρόπαιων πράξεων φαίνεται ότι δεν έχουν τίποτα κοινό πέρα από την προσωπική τους ασημαντότητα. Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ένα περίεργο μηδενικό, το απόθεμα των γνώσεών του προερχόταν από το βιεννέζικο αντίστοιχο του Reader's Digest των αρχών του 20ού αιώνα, είχε βρόμικη αναπνοή και υπερμεγέθη μύτη, που τον έκανε να αφήσει εκείνο το γελοίο μουστάκι προκειμένου να αποσπά την προσοχή από αυτή. Ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν αποτυχημένος παπάς. Οι Μπόνι και Κλάιντ ήταν, αντιστοίχως, μια σερβιτόρα μερικής απασχόλησης και ένας αποτυχημένος κλεφτοκοτάς. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ έπαιζε με τρένα. Εξ ου και η απογοήτευση των βιογράφων που ξεφλουδίζουν σιγά-σιγά τον ψυχισμό των μεγαλύτερων εγκληματιών της ιστορίας για να ανακαλύψουν απόλυτο κενό.

Ο άντρας που με βίασε ταιριάζει πολύ σε αυτό το μοτίβο. Γνώριζα λίγα γι' αυτόν πριν από την επίθεση και δεν βλέπω τον λόγο να μάθω πολύ περισσότερα από τότε. Ασήμαντος ως προς την καριέρα του, μέτριας εμφάνισης και συνηθισμένης συμπεριφοράς, δεν υπήρχε τίποτα που να τον έκανε να ξεχωρίσει από το πλήθος. Ήταν η κακή μου τύχη που με έφερε να μάθω ότι ήταν επίσης πονηρός, βίαιος και κάποιος που αντλούσε ικανοποίηση κάνοντας τους άλλους να υποφέρουν. Αλλά ακόμα κι αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι ιδιαιτέρως ασυνήθιστα στον σημερινό κόσμο. Είναι μια ακόμα ενοχλητική πτυχή αυτού του γεγονότος το ότι η ζωή μου επηρεάστηκε τόσο βαθιά και με τόσο πολλούς τρόπους από ένα τόσο συνηθισμένο άτομο.

Μέσω της παρέμβασης κάποιας ανεξήγητης χρονολογικής σταθεράς, ο βιασμός είναι πάντα τώρα.

Όσο για τον ίδιο τον βιασμό, και αυτός –από όσο μπορώ να κρίνω– ήταν συνηθισμένος. Για να είμαι σίγουρος, λέω ότι σε μεγάλο βαθμό αυτό αποτελεί εικασία από την πλευρά μου. Υπάρχει μόνο ένας βιασμός για τον οποίο μπορώ να ισχυριστώ ότι γνωρίζω, και αυτός είναι ο δικός μου. Και ενώ γράφω γι' αυτό, μπορώ να δω τις λέξεις να ξεθωριάζουν και να χάνουν τη σημασία τους μπροστά στα μάτια μου. Πόσα εκατομμύρια φορές έχουν συμβεί τέτοια πράγματα στην ανθρώπινη ιστορία; Πόσες δεκάδες χιλιάδες περιγραφές; Όλα έχουν μια φοβερή ομοιότητα, μια ιστορία που δεν αξίζει να ειπωθεί γιατί είναι τόσο εξοργιστικά γνωστή. Τι κάνει τον βιασμό διαφορετικό; «Λοιπόν, συνέβη σε μένα», μια φράση που μοιάζει συναρπαστική δικαιολογία για να μιλήσεις γι' αυτό.

Αλλά υπάρχει δυσκολία. Ο βιασμός μου, με όλο τον σεβασμό στον βιασμό οποιουδήποτε άλλου, ταιριάζει με κάθε μοτίβο εκτός του δικού μου. Από τότε που συνέβη, προσπαθώ να βρω μια σχισμή γι' αυτό στη βιογραφία μου, με σαφή όρια όπως όλα τα άλλα σημαντικά γεγονότα της ζωής μου (γέννηση, σχολικά χρόνια, πρώτη δουλειά, βιασμός, πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό). Ωστόσο αρνείται να μείνει σ' αυτό. Ακόμα και σήμερα, συνεχίζει να ξαναγράφει τον κώδικα του υπολογιστή της ζωής μου, σαν ένα από εκείνα τα κακόβουλα προγράμματα στο διαδίκτυο που καλύπτουν την οθόνη του υπολογιστή με αναδυόμενα παράθυρα ταχύτερα απ' ό,τι μπορώ να τα κλείσω. Έχω υπάρξει θύμα κι άλλων εγκλημάτων, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι: ληστεία, κλοπή ιδιοκτησίας, ήσσονος σημασίας επιθέσεις. Γι' αυτά, κάποιος μπορεί να μιλήσει για «πριν» και «μετά». Ο κακός ταυτοποιήθηκε και διώχθηκε ποινικά. Ή μήπως όχι; Ανακτήθηκαν τα εμπορεύματα, η ασφάλεια πλήρωσε; Ο μεθυσμένος μαλάκας που άρχισε να ταλαντεύεται άγρια προς όλες τις κατευθύνσεις πήρε πόδι από την «πόρτα» του μαγαζιού. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μέσω της παρέμβασης κάποιας ανεξήγητης χρονολογικής σταθεράς, ο βιασμός είναι πάντα τώρα.

Υποψιάζομαι ότι αυτό ισχύει και για άλλους, αν και από τότε που βιάστηκα έχω γίνει πολύ πιο προσεκτικός σχετικά με το να λέω σε οποιονδήποτε άλλο το πώς είναι η εμπειρία του/της. Το πραγματικά δύσκολο πράγμα είναι να πεις γιατί το ανακάλυψες έτσι. Είναι πολλά τα γεγονότα στη ζωή μου τα οποία, για τον όποιο λόγο, θεώρησα πολύ σημαντικά: κάποια καλά, κάποια ανατριχιαστικά. Γιατί δεν μπορεί αυτή η μία νύχτα, από όλες όσες έζησα, να υποβιβαστεί στο μέρος που ανήκει – να γίνει μια δυσάρεστη εμπειρία από το παρελθόν μου, αλλά από την οποία επέζησα και την ξεπέρασα;

Η απάντηση, νομίζω, είναι ότι ο βιασμός –ο δικός μου στην προκειμένη περίπτωση, πιθανώς κι άλλων ανθρώπων– δεν επιτρέπει τέτοιου είδους διαχωρισμό μεταξύ γεγονότος και εαυτού. Ο βιασμός είναι γνώση, αλλά όχι το είδος που κάνει σε σένα ή οποιονδήποτε άλλο καλό. Όταν με βίασαν, έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου και τον κόσμο όπου ζω που θα ήταν πολύ καλύτερο να μη γνώριζα ποτέ. Και στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου, αυτή η γνώση με σκοτώνει.

Ήμουν 18 ετών. Η δεύτερη δουλειά μου ήταν νυχτοφύλακας σε ένα κολέγιο κατάρτισης εκπαιδευτικών: έξι μέρες την εβδομάδα, εκτός Παρασκευής. Περιπολούσα τα 28.328 τετραγωνικά μέτρα της πανεπιστημιούπολης μ' ένα φακό και ένα σκύλο που έκανε ό,τι μπορούσε για να με δαγκώσει κάθε φορά που του έβαζα λουράκι, μέχρι που τελικά επέμεινα να απομακρύνουν το τρελόσκυλο. Δούλευα πολλές ώρες και η αμοιβή ήταν απαράδεκτη, αλλά μου άρεσε η δουλειά και η ευθύνη.

Ένα βροχερό βράδυ του Φεβρουαρίου, στη βάρδιά μου, ένας παπάς που γνώριζα τηλεφώνησε στο σπίτι μου και άφησε μήνυμα στη μητέρα μου ζητώντας μου να πάω στο σπίτι της ενορίας, όπου έκανε μια συγκέντρωση. Μιλούσαμε, ωστόσο αυτή ήταν η πρώτη φορά που λάμβανα τέτοια πρόσκληση και δεν τον είχα δει για μήνες. Ήταν κάτι σαν ανεπίσημος εφημέριος στο σχολείο μου και ανακατευόταν με διοργάνωση λατρευτικών συναντήσεων. Πολλοί από τους μεγαλύτερους φοιτητές συνήθιζαν να πηγαίνουν στο σπίτι του την τελευταία χρονιά του σχολείου. Η μουσική συλλογή του ήταν τοπικά διάσημη και θα ήταν αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες ενός μικρού ραδιοφωνικού σταθμού. Ήταν γύρω στα 40, καυστικός, κυνικός και εύστροφος. Όλοι πιστεύαμε ότι έπινε πάρα πολύ. Είχε καταστήσει σαφές ότι ήμασταν ελεύθεροι να μοιραστούμε ό,τι είχε στο εντυπωσιακό μπαρ του σπιτιού του με αντάλλαγμα τα όσα είχαμε στην ψυχή μας, ωστόσο πολύ λίγοι από εμάς είχαν δεχθεί την προσφορά του.

Το πάρτι, όταν έφτασα λίγο μετά τις εννιά, ήταν λίγο καταθλιπτικό. Ένας άλλος παπάς και περίπου μισή ντουζίνα από τους πάλαι ποτέ συμμαθητές μου ήταν ήδη εκεί. Τρεις από αυτούς κάθονταν δίπλα στο τζάκι στο σαλόνι και είχαν δυσοίωνα ευγενική έκφραση στο πρόσωπό τους. Βρήκα τους υπόλοιπους δίπλα στην κουζίνα, όπου προφανώς είχαν σκοπό να παραμείνουν όσο θα ήταν δυνατόν. Γνωρίζαμε ότι η διάθεση του οικοδεσπότη κληρικού μας άλλαζε σαν την παλίρροια ανάλογα με την κατανάλωση αλκοόλ. Όταν έφτασα, ήταν εμφανώς φτιαγμένος από το ποτό, στεκόταν δίπλα στο τζάκι και κρατούσε ένα ποτήρι γεμάτο καλό ουίσκι ενώ εκφωνούσε το αγαπημένο του αντισυμβατικό προς το Βατικανό ποτ-πουρί απόψεων. Τα είχαμε ακούσει όλα πολλές φορές. Καθώς το βράδυ προχωρούσε, οι χειρονομίες του έγιναν πιο άγριες, τα μάτια του πιο ανέκφραστα και ο ρυθμός κατανάλωσης ποτού ταχύτερος. Ένας από τους πιο έξυπνους φίλους μου, αναγνωρίζοντας τα σημάδια του κινδύνου, προσφέρθηκε να φτιάχνει τα ποτά. Μέχρι τα μεσάνυχτα, ο παπάς φαινόταν να μην αντιλαμβάνεται –ή να μην ενδιαφέρεται– ότι τα ποτά που του δίναμε περιείχαν κάτι λίγο παραπάνω από νερό στο χρώμα του κεχριμπαριού.

Ο βιασμός είναι γνώση, αλλά όχι το είδος που κάνει σε σένα ή οποιονδήποτε άλλο καλό. Όταν με βίασαν, έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου και τον κόσμο όπου ζω που θα ήταν πολύ καλύτερο να μη γνώριζα ποτέ.

Γύρω στις δύο τα ξημερώματα, ο άλλος κληρικός είχε φύγει από ώρα και χωρίς το τέλος του πάρτι να φαίνεται κοντά, οι περισσότεροι από εμάς χωθήκαμε στην κουζίνα για ένα γρήγορο πολεμικό συμβούλιο. Συμφωνήσαμε ότι ο άνθρωπός μας δεν ήταν σε κατάσταση να μείνει μόνος του. Εκτός όλων των άλλων, το αυτοκίνητό του ήταν παρκαρισμένο έξω από το σπίτι –σε περίπτωση που δεχόταν ξαφνικά τηλέφωνο για να πάει στο προσκέφαλο κάποιου ενορίτη που πέθαινε– και κανείς μας δεν γνώριζε πού είχε τα κλειδιά. Ήταν σαφές πως δεν επρόκειτο να χαλαρώσει όσο το πάρτι συνεχιζόταν. Τραβήξαμε καλαμάκια και κληρώθηκα εγώ για να μείνω μαζί του όταν θα έφευγαν οι υπόλοιποι, για να διασφαλίσω ότι δεν θα οδηγούσε με το αυτοκίνητο και να τον βάλω για ύπνο όταν θα έβγαινε νοκ άουτ από όλο το ποτό που είχε καταναλώσει. Πάνω από μία ώρα αργότερα, η φωτιά είχε σβήσει και το δωμάτιο είχε παγώσει. Ο παπάς τελικά συμφώνησε με τη διπλωματικά διατυπωμένη πρότασή μου πως είχε έρθει η ώρα και οι δυο μας να κλείσουμε κάνα βλέφαρο. Η κρεβατοκάμαρά του ήταν ευθεία από το σαλόνι, ενώ έπρεπε να περάσεις από συρόμενες ξύλινες πόρτες. Πήγε στην ντουλάπα του, τράβηξε μερικές κουβέρτες και ένα μαξιλάρι και τα πέταξε στον καναπέ για μένα, ενώ εγώ σκάλιζα τα τελευταία κάρβουνα που ήταν στη σχάρα του τζακιού. Εξεπλάγην όταν μπήκε και κλείδωσε από μέσα την πόρτα του διαμερίσματος που οδηγεί στον διάδρομο. «Ω, πάντα το κάνω αυτό», είπε, «είχαμε αρκετές διαρρήξεις τα τελευταία χρόνια». Εκείνη τη στιγμή δεν το σκέφτηκα περισσότερο.

Η πραγματικότητα όπως είναι, μέσα από το Newsletter του VICE Greece

Προβλήματα δεξιότητας καθυστέρησαν τη διαδικασία για να πέσουμε για ύπνο. Αφού είδα τον οικοδεσπότη μου να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού του και να παλεύει αναποτελεσματικά με τα κορδόνια του για αρκετά λεπτά, γονάτισα μπροστά του, του έβγαλα τα παπούτσια, τον βοήθησα με κόπο να γδυθεί και να βάλει τις πιτζάμες του και να ξαπλώσει στο κρεβάτι του. Όταν τελείωσα, γύρισα να φύγω. «Όχι, περίμενε ένα λεπτό», είπε. «Δεν μπορώ να κοιμηθώ μόνος μου στο σκοτάδι. Μείνε μαζί μου μέχρι να ξεραθώ. Έχω πιει τα άντερά μου. Δεν θα πάρει πολύ. Σε παρακαλώ».

Τα πάντα για μια ήσυχη ζωή. Τράβηξα μια καρέκλα. «Όχι, μην είσαι γελοίος», είπε θυμωμένα. «Μπορείς να ξαπλώσεις στο κρεβάτι. Υπάρχει χώρος. Σε 10 λεπτά θα έχω κοιμηθεί. Απλώς βγάλε τα παπούτσια σου. Δεν θέλω να μου χαλάσεις το πάπλωμα». Χωρίς να περιμένει απάντηση, τέντωσε το χέρι του και έσβησε το φως.

Σ' αυτό το σημείο έχετε αναμφίβολα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εάν τσίμπησα μ' αυτό, μου άξιζε ό,τι μου συνέβη. Και τώρα έχουμε το πρώτο αμετάβλητο στοιχείο στο σενάριο του βιασμού: τον κατάλογο των κατηγοριών. Κλείδωσε την πόρτα, πώς μπόρεσες να είσαι τόσο βλάκας; Τι πίστευες ότι θα κάνει; Δεν καταλαβαίνεις ότι το ζητούσε ο οργανισμός σου; Πραγματικά περιμένεις τα μέλη του σώματος των ενόρκων να πιστέψουν ότι δεν ήξερες τι θα επακολουθούσε;

Στην πραγματικότητα, δεν ήξερα. Η σκέψη ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου. Ήταν παπάς. Ήμουν ενορίτης και πρώην μαθητής. Επίσης ήμουν παρθένος, παρόλο που αυτό δεν ήταν καθόλου σημαντικό μια και η σκέψη πως οτιδήποτε σεξουαλικό θα μπορούσε να συμβεί στο περιβάλλον μου ήταν τόσο μακρινή όσο και η ιδέα ότι εκείνο το βράδυ ένας αστεροειδής θα κατέστρεφε τη Γη.

Οι μακριές κουρτίνες ήταν πολύ αποτελεσματικές. Στο υπνοδωμάτιο δεν έμπαινε ούτε ιδέα φωτός από τις κολόνες στον δρόμο. Στο μαύρο σκοτάδι, βρήκα την άκρη του κρεβατιού και ξάπλωσα από την αριστερή πλευρά. Είχε δίκιο, υπήρχε πολύς χώρος στο κρεβάτι. Ξαπλωμένος ανάσκελα άκουγα τον ήχο της ανάσας του, ελπίζοντας ότι σύντομα θα γινόταν πιο αργός και αρκετά κανονικός ώστε να μπορέσω να φύγω αθόρυβα και να πάω στον καναπέ που με περίμενε. Ήταν πολύ κουραστική μέρα και ήθελα πολύ να κοιμηθώ. Εάν δεν ήμουν πολύ προσεκτικός, θα μπορούσα πολύ εύκολα να αποκοιμηθώ εκεί όπου ήμουν.

Πέρασαν περίπου δέκα λεπτά. Έπειτα ένα χέρι μέσα από το σκοτάδι ακούμπησε τη ζώνη μου. Το άλλο ακολούθησε προσπαθώντας να ανοίξει την πόρπη. Ξαφνιασμένος, άρχισα να σηκώνομαι. Το πρώτο χέρι έφυγε από τη ζώνη μου, ακούμπησε στο στέρνο μου και με πίεσε σταθερά για να μείνω κάτω. Μια φωνή μίλησε σιγανά αλλά με εμφατικό τόνο σε ελάχιστη απόσταση από το δεξί αυτί μου – μια επιτακτική φωνή που δεν επιδεχόταν αντίρρηση.

«Θέλω να με γλείψεις».

Εκείνη την εποχή, η κουλτούρα μας ήταν απλοϊκή. Αμερικανισμοί όπως η λέξη «πίπα» δεν είχαν ακόμα μπει στην καθομιλουμένη. Για κάνα δυο δευτερόλεπτα –εάν κάποιος είχε ένα ζευγάρι κιάλια με υπέρυθρες ακτίνες, η έκφρασή μου θα πρέπει να ήταν ανεκτίμητη– προσπάθησα να καταλάβω τι μπορούσε να σημαίνει αυτό το αινιγματικό αίτημα. Νέες απότομες κινήσεις στο παντελόνι μου, όμως, με επανέφεραν γρήγορα. Ξανά η φωνή, αυτήν τη φορά δυνατότερη και πιο απειλητική. «Γλείψε με».

Τα πράγματα δεν ήταν καλά. Ήταν η ώρα να πάω αλλού. Πήγα προς την άκρη του κρεβατιού, μια λογική ιδέα που μου ήρθε με καθυστέρηση ενός δευτερολέπτου. Το βάρος ενός σώματος προσγειώθηκε πάνω μου. Για πρώτη φορά είχα λόγο να παρατηρήσω ότι ο παπάς ήταν πολύ πιο βαρύς από μένα και φαινόταν πολύ πιο δυνατός. Πήγα να ανασηκωθώ. Ένας βαρύς βραχίονας κατέβηκε απότομα σαν μπάρα στον λαιμό μου, καρφώνοντάς με εκεί.

Πονάει σαν κάψιμο και θα είχα φωνάξει από τον πόνο και την έκπληξη εάν δεν μου είχε κοπεί η αναπνοή. Με το άλλο του χέρι, ο παπάς έφτασε και άναψε το φως στο πορτατίφ. Τώρα έγειρε πίσω, απελευθερώνοντας τον λαιμό μου και έχοντας «κλειδώσει» τους γοφούς μου, με τα γόνατά του κοντά στους ώμους μου, με κοίταζε σαν να περίμενε την επόμενη κίνησή μου.

Υπάρχει μια πεποίθηση που όλοι οι άντρες άνω των 12 ετών, ή σχεδόν όλοι, ασπάζονται: όταν τα πράγματα είναι πραγματικά δύσκολα, εάν παλεύεις για τη ζωή σου θα βρεις μέσα σου τη δύναμη να υπερισχύσεις έναντι οποιουδήποτε δεν αγωνίζεται για τη δική του.

Δεν πιστεύω ότι κανένας από εμάς είπε λέξη για αρκετά λεπτά μετά από αυτό. Ξέρω ότι εγώ δεν είπα. Η κατάσταση φαινόταν αρκετά ξεκάθαρη και η περαιτέρω συζήτηση ήταν περιττή. Αυτό που ήταν λιγότερο προφανές ήταν τι έπρεπε να κάνω. Γελοιωδώς, καταφεύγοντας σε μια τακτική που φαινόταν καταλληλότερη για τη σχολική παιδική χαρά παρά για την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν, προσπάθησα να τον σηκώσω από πάνω μου.

Όταν είσαι ανάσκελα και κάποιος κάθεται πάνω σου, η μόνη κίνηση που μπορείς να κάνεις είναι μια σειρά από γρήγορες ωθήσεις προς τα πάνω, μια αποκρουστική παρωδία των κινήσεων της σεξουαλικής επαφής. Η κατάσταση ήταν δύσκολη. Σε κάθε περίπτωση, δεν είχε αποτέλεσμα. Αυτός που με είχε αιχμαλωτίσει διατηρούσε τη θέση του με ευκολία ενώ εγώ χτυπιόμουν από κάτω του και περίμενε να σταματήσω. Δεν φαινόταν ανήμπορος από το αλκοόλ, όπως πριν από 20 λεπτά. Τα χέρια μου ήταν ακόμα ελεύθερα, οπότε πάλεψα. Δεν ήταν κάποιου είδους συνειδητή απόφαση, δεν ζύγισα τις τακτικές ή τις επιλογές. Εάν είχα χρόνο να εξετάσω τη θέση μου, ίσως να είχα καταλήξει ότι σε αυτή την κατάσταση η συμμόρφωση ήταν το πιο ανδρειωμένο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω. Αλλά η παρόρμηση να αντιδράσω με τις γροθιές μου και να προκαλέσω πραγματική ζημιά φαινόταν τόσο φυσιολογική όσο και το να αναπνέω. Ούτε και περίμενα να αποτύχω.

Υπάρχει μια πεποίθηση που όλοι οι άντρες άνω των 12 ετών, ή σχεδόν όλοι, ασπάζονται: όταν τα πράγματα είναι πραγματικά δύσκολα, εάν παλεύεις για τη ζωή σου θα βρεις μέσα σου τη δύναμη να υπερισχύσεις έναντι οποιουδήποτε δεν αγωνίζεται για τη δική του. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της επιρροής των χολιγουντιανών ταινιών ή εν πάση περιπτώσει μόνο εκείνων. Είναι το πλησιέστερο πράγμα που γνωρίζω από τα βασικά συστατικά της αρρενωπότητας, ο ψυχικός άσος στο μανίκι. Μας επιτρέπει να διασχίσουμε επικίνδυνα μέρη της πόλης χωρίς να ανησυχούμε ή έστω να το σκεφτούμε πολύ. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι εάν πολεμήσουμε σε πολέμους ίσως πεθάνουμε, αλλά σίγουρα δεν θα είμαστε οι πρώτοι που θα σκοτωθούν. Ο λόγος που ταινίες σαν το Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει έχουν απήχηση μεταξύ των αντρών ίσως είναι ότι έλκονται από αυτό το αίσθημα που είναι ήδη προγραμματισμένο μέσα μας, ότι δηλαδή εκείνα τα αποθεματικά είναι εκεί για να τα ανακαλέσουμε όταν τα χρειαζόμαστε και πως δεν πρόκειται να μας απογοητεύσουν.

Έτσι, χτύπησα όσο πιο βίαια μπορούσα, χρησιμοποιώντας κάθε ουγγιά της απόγνωσής μου που ήταν γεμάτη αδρεναλίνη. Προσπαθούσα να χτυπήσω βάζοντας όλη τη δύναμη που μπορούσα από την κάτι λιγότερο από ευνοϊκή θέση μου, ψάχνοντας για ευάλωτα σημεία, ρίχνοντας αγκωνιές και μπουνιές. Πιθανώς θα μπορούσα να τον είχα δαγκώσει εάν μπορούσα να τον φτάσω. Δεν είχα ποτέ συμπεριφερθεί με πιο πρωτόγονο τρόπο στη ζωή μου, δοκιμάζοντας οτιδήποτε μπορούσα να σκεφτώ, γρυλίζοντας με προσπάθεια σαν παίκτης του τένις στο Γουίμπλεντον με κάθε μπουνιά που έδινα, ψάχνοντας για ευαίσθητα σημεία όπου μπορούσα να τρυπήσω, πιέσω ή στρίψω.

Δεν ήταν αρκετό. Και μπορώ ειλικρινά να πω ότι η ανακάλυψη αυτού του πράγματος παρήγαγε μεγαλύτερη ανησυχία από οτιδήποτε είχε συμβεί στη ζωή μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Είχα ρίξει μερικές ακόμα μπουνιές, αλλά ο παπάς τις αντιμετώπισε με σχετική ευκολία και απέφυγε τις υπόλοιπες. Τώρα απάντησε. Η πρώτη απάντηση (γροθιά; αγκώνας; εργαλείο; ακόμα δεν θυμάμαι) ήρθε από το πουθενά, με βρήκε στη δεξιά πλευρά του κρανίου μου, πάνω από το αυτί, με αφάνταστη δύναμη, χτυπώντας το κεφάλι μου στην άκρη του κρεβατιού και κάνοντάς με να δαγκώσω τη γλώσσα μου. Δεύτερη δεν χρειάστηκε. Η περιφερειακή όρασή μου εξαφανίστηκε, οπότε μπορούσα να δω μόνο ένα στενό πεδίο που ήταν καλυμμένο σχεδόν εξολοκλήρου από το πρόσωπό του, ακριβώς από πάνω μου. Ένα κύμα ναυτίας, συνοδευόμενο από ηλεκτροσόκ πόνου που συγχρονίστηκαν με τον σφυγμό μου, μονοπώλησε τις αισθήσεις μου. Ντροπή μου, αλλά αυτό το ένα χτύπημα ήταν αρκετό για να με υποτάξει. Δεν άντεχα άλλο. Η μάχη με εξάντλησε όπως μια αποφορτισμένη ηλεκτρική μπαταρία και έμεινα εντελώς ακίνητος. Αυτό φάνηκε πως περίμενε και ο παπάς. Ανασηκώθηκε από τους μηρούς μου, χτύπησε με το γόνατο το στομάχι μου, κάνοντας με να χάσω την ελάχιστη ανάσα που μου είχε μείνει, έβγαλε τις πιτζάμες του και άρχισε.

Απόσπασμα από το On Being Raped του Raymond M. Douglas, διασκευασμένο με την άδεια του Beacon Press.

Ο Raymond M. Douglas είναι διακεκριμένος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Colgate. Ζει στη Νέα Υόρκη με τη σύζυγο και την κόρη του.

Περισσότερα από το VICE

Eίδαμε τι Ονειρεύονται οι Τυφλοί Άνθρωποι

Ρωτήσαμε Έναν Ειδικό Πόσο Επικίνδυνη Είναι Πραγματικά η Πυγμαχία

Ζητήσαμε από μία Ψυχολόγο να μας Αναλύσει το Φαινόμενο «Ελληνίδα Μάνα»

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.

Tagged:
VICE UK
Story
Opinion
Vice Blog
ζωή
βιασμός
Ψυχολογία
ταμπού
άνδρας
Έγκλημα
γνώση
καταδίκη
εμπειρία
αντρικός βιασμός