Μια Αληθινή Ιστορία

Ο Αυστραλός Μπάρμαν που Χάρη σε Ένα Σφάλμα σε ATM «Έφαγε» Σχεδόν Ένα Εκατομμύριο Ευρώ

Ζητήσαμε από τον Dan Saunders να περιγράψει το «παραθυράκι» που βρήκε και τους πέντε μήνες που το διασκέδασε.
Κείμενο Jack Dutton
21 Απρίλιος 2020, 4:36am
The Story of the Australian Bartender Who Found a Glitch in an ATM and Blew $1.6 Million
Dan Saunders in Paris. All images supplied

Ο Dan Saunders είχε βγει για ποτό στη γενέτειρά του τη Γουανγκαράτα, τρεις ώρες βόρεια της Μελβούρνης, όταν χάρη σε ένα σφάλμα ενός ATM έγινε πλούσιος για λίγο. Είχε φύγει από το μπαρ για να πάει να βγάλει λεφτά και ανακάλυψε ένα ATM που του επέτρεπε να τραβήξει παραπάνω από το υπόλοιπό του. Και μετά από μερικές δοκιμές, ο 29χρονος συνειδητοποίησε ότι είχε βρει ένα «παραθυράκι». Έτσι, συνέχισε.

Σε διάστημα περίπου πέντε μηνών, ο Dan κατάφερε να ξοδέψει 1,6 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας (934.000 ευρώ). Έκανε πολυτελή πάρτι, νοίκιαζε ιδιωτικά τζετ και πλήρωνε τα δίδακτρα φίλων του, μέχρι που -όπως ήταν αναμενόμενο- τον βρήκε η αστυνομία.

Μιλήσαμε με τον Dan για το «μαγικό λεφτόδεντρο»: Πώς λειτουργούσε, πώς ήταν να είσαι κατά λάθος εκατομμυριούχος και πώς είναι να επιστρέφεις στο μπαρμανιλίκι για 22 δολάρια (12 ευρώ) την ώρα.

VICE: Γεια σου Dan. Πες μας πώς έγινε η φάση; Ποια ήταν η πρώτη ανάληψη που σε έκανε να συνειδητοποιήσεις ότι συνέβαινε κάτι ασυνήθσιτο;
Dan Saunders: Είχα βγει ένα βράδυ και προσπαθούσα να μάθω το υπόλοιπο και μου έβγαζε συνέχεια το μήνυμα «υπόλοιπο μη διαθέσιμο αυτή τη στιγμή». Έτσι μετέφερα 200 δολάρια από τον πιστωτικό μου λογαριασμό στον αποταμιευτικό και έγραψε «η συναλλαγή ακυρώθηκε» και έβγαλε την κάρτα. Το βρήκα πολύ παράξενο, έτσι αποφάσισα να τραβήξω 200 δολάρια από τον αποταμιευτικό μου για να δω τι θα γινόταν. Μου έβγαλε τα λεφτά κι έτσι επέστρεψα στο μπαρ και συνέχισα να πίνω.

Όταν έφυγα από το μπαρ, στον δρόμο για το σπίτι πέρασα μπροστά από το ίδιο ATM. Σκεφτόμουν πόσο παράξενο ήταν αυτό που έγινε κι έτσι έβαλα την κάρτα ξανά κι άρχισα να δοκιμάζω. Μετέφερα άλλα 200 και έβγαλα τα λεφτά. Ύστερα 500 και ύστερα 600, για να δω τι θα γίνει. Νομίζω ήμουν λίγο μεθυσμένος και βαριόμουν, αλλά δοκίμαζα ξανά και ξανά. Ήταν σαν μαγικό κόλπο.

Οπότε, τι συνέβαινε;
Το πρωί νόμιζα ότι το είχα δει στον ύπνο μου. Αλλά τα λεφτά ήταν στο πορτοφόλι δίπλα μου. Έτσι τηλεφώνησα για να για να μάθω το υπόλοιπο στον αποταμιευτικό μου, που τώρα χρωστούσα 2.000 δολάρια. Σκέφτηκα ότι υπήρχε μια καθυστέρηση ανάμεσα σε αυτά που μου έδωσε το ΑΤΜ και στο υπόλοιπό μου στην τράπεζα, που σήμαινε πως ό,τι ξόδευα, μπορούσα να το καλύψω κάνοντας μια απλή μεταφορά κάθε βράδυ από τον πιστωτικό στον αποταμιευτικό λογαριασμό μου. Μπορούσα να «φτιάξω» τα λεφτά κάνοντας τη μεταφορά μεταξύ 1 και 3 το πρωί, που συνειδητοποίησα ότι είναι η ώρα που τα ATM βγαίνουν offline.

Έπρεπε απλώς δηλαδή να είσαι μια μέρα μπροστά;
Ακριβώς. Έτσι, την πρώτη μέρα ξόδεψα 2.000, αλλά τη δεύτερη μετέφερα 4.000 για να είμαι σίγουρος ότι το υπόλοιπο δεν θα έμενε αρνητικό. Η μεταφορά το βράδυ περνούσε κι ύστερα γινόταν αντιλογισμός, μια μέρα αργότερα. Αλλά αν ήσουν μια μέρα μπροστά από τον αντιλογισμό κάνοντας άλλη μία, μπορούσες να κοροϊδέψεις το σύστημα ώστε να νομίζει ότι έχεις εκατομμύρια. Αργότερα πήγα στην τράπεζα, που μου είπε ότι το υπόλοιπό μου ήταν 1 εκατομμύριο. Ήταν αριθμοί στην οθόνη που πήγαιναν μπρος-πίσω σαν γιογιό.

Πού ξόδεψες τα πρώτα λεφτά;
Πρώτα έδωσα στη γυναίκα μου 1.000 δολάρια για τον κοινό μας λογαριασμό, ύστερα κέρασα μερικά ποτά. Ήταν πολύ εθιστικό. Ένιωθα σαν τον άνθρωπο των σπηλαίων που ανακάλυψε τη φωτιά.

Η διασκέδαση μ’ αυτόν τον τρόπο είναι τόσο γαμάτη όσο φαντάζονται όλοι;
Ναι. Αν έχεις φαντασία και λεφτά μπορείς να βοηθήσεις τους άλλους να πραγματοποιήσουν τα πιο τρελά τους όνειρα. Είναι πολύ εθιστικός τρόπος διασκέδασης, ιδίως αν τα λεφτά σου προέρχονται απ’ το πουθενά.

Όταν οι άλλοι νομίζουν ότι έχεις λεφτά, σου φέρονται αλλιώς. Για παράδειγμα, σου λένε ιδέες για να βγάλεις περισσότερα λεφτά. Θυμάμαι ότι πήγα να βγάλω λεφτά από την τράπεζα και η κυρία πίσω από το γκισέ είδε το υπόλοιπό μου και άλλαξε όλη της η στάση. Ξαφνικά ένιωθε δέος για τον τύπο που είχε εκατομμύρια δολάρια στον λογαριασμό του. Έτσι είναι να είσαι πλούσιος. Ο κόσμος αλλάζει την ιδέα του για σένα και τη στάση του απέναντί σου.

Και οι φίλοι σου; Τι είπαν;
Κάποιοι ήταν σε φάση «δεν πρέπει, δεν θέλω να μπλέξω καθόλου σ’ αυτό», αλλά οι περισσότεροι ήταν του στιλ «εντάξει, είσαι τύπος που αρπάζει τις ευκαιρίες, καταλαβαίνω τι κάνεις, θα σε ακολουθήσουμε για λίγο». Και άλλοι με παρότρυναν λέγοντας «μπορείς να κάνεις το ένα και τ’ άλλο».

Το είπες στην οικογένειά σου;
Όχι, θα μου έλεγαν «τι κάνεις; θα μπλέξεις». Έλεγα σε πολλούς ότι ήμουν χρηματιστής ή στον χώρο των ακινήτων. Έλεγα ένα σωρό διαφορετικά πράγματα επειδή γνώριζα συνέχεια κόσμο και ήταν απλώς μια κουβέντα. Κανείς δεν νοιαζόταν και τόσο. Ήξεραν ότι είχα πολλά λεφτά, δεν ήξεραν πώς.

Είναι απίστευτο που η τράπεζα δεν το πρόσεξε για τεσσερισήμιση μήνες. Ανησυχούσες ότι θα σε ανακαλύψουν;
Ναι, έβλεπα και εφιάλτες. Ένα βράδυ είδα ότι η αστυνομία ήταν έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου έμενα. Ξύπνησα κάθιδρος, συνειδητοποίησα ότι ήταν όνειρο αλλά χτύπησε η πόρτα. Σκέφτηκα, «ήρθαν να με πιάσουν» – κάτι που θα ήταν ανακούφιση αλλά τελικά ήταν η καθαρίστρια.

Αν στη ζωή σου σε γενικές γραμμές έχεις φερθεί σωστά και αρχίζεις να κάνεις τα «λάθος πράγματα», το σώμα σου φρικάρει. Είχα τρομερές κρίσεις άγχους. Όταν χτυπούσε το τηλέφωνο πάντα απαντούσα. Νομίζω πως μέσα μου ήθελα να τελειώσει όλο αυτό, αλλά πλέον δεν υπήρχε επιστροφή. Η ζωή μου είχε αλλάξει δραματικά. Η τράπεζα απλώς ρωτούσε: «Πήγατε εκεί;» κι εγώ έλεγα «Ναι, ναι» και λέγανε, «Εντάξει, απλώς το επιβεβαιώνουμε». Ήταν πολύ παράξενο.

Τι σε έκανε να παραδοθείς;
Σύντομα αναρωτήθηκα: Ποιος είσαι; Το παρατράβηξες για λίγο, αλλά ποιος είσαι τελικά; Τι πρεσβεύεις; Είσαι ο Dan από την Αυστραλία ή είσαι ένας τύπος από ταινίες που θα εξαφανιστεί μια μέρα με τα εκατομμύρια και μετά τι θα γίνει; Δεν ήθελα να αφήσω την οικογένειά μου και να εξαφανιστώ.

Δεν επικοινώνησα ποτέ με την αστυνομία. Απλώς σταμάτησα τις μεταφορές και επικοινώνησα με την τράπεζα τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2011. Μου είπαν: «Είναι θέμα της αστυνομίας τώρα, δεν μπορούμε να μιλήσουμε μαζί σας. Θα επικοινωνήσουν εκεί, μπλέξατε», και αυτό ήταν. Το μόνο που θα έλεγα ήταν ότι είχα 80.000 δολάρια σε μια τσάντα για άπλυτα, του Hilton, και μπορούσαν να τα πάρουν. Έπειτα, για δύο χρόνια δεν είχα νέα από κανέναν. Ήταν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, έτσι δεν μπορούσα να προχωρήσω στη ζωή μου. Ποιος παίρνει λεφτά έτσι και μετά δεν κάνει τίποτα;

Τελικά πώς μπλέχτηκε η αστυνομία;
Πήγαινα σε ψυχίατρο λόγω της ενοχής και του άγχους. Ένιωθα την ανάγκη να το συζητάω με κάποιον. Ο πρώτος ψυχίατρος που είδα είπε «Δεν είμαι κατάλληλος γι αυτό» και εγώ ήμουν σε φάση «φίλε, ψυχίατρος είσαι, σίγουρα είσαι κατάλληλος». Αλλά μετά βρήκα έναν τύπο που ήταν λίγο πιο λογικός. Δεν μου είπε τι να κάνω αλλά είπε ότι θα ήταν σημαντικό αν παραδοθώ και πως θα καθάριζα τη συνείδησή μου και θα μπορούσα να προχωρήσω.

Έτσι για να το λύσω πήγα στη Herald Sun και σε άλλα media και έκανα μια βίντεο συνέντευξη στο Current Affair. Βασικά χρειάστηκαν τρία άρθρα και μια εμφάνιση στην εθνική τηλεόραση για να με πάρουν σοβαρά.

Αν δεν είχες παραδοθεί πώς θα είχες διαφύγει;
Θα μετακόμιζα στην Ισπανία, ίσως στη Μαγιόρκα. Μάλλον θα είχα μεταφέρει όλα τα χρήματα, όχι σε άλλες τράπεζες αλλά σε καζίνο, επειδή υπάρχουν πολλά και δεν μιλάνε αν καταθέσεις εκεί λεφτά. Δεν μιλάνε για τους πελάτες τους και το πόσα λεφτά έχουν.

Ένιωθες ότι κλέβεις κανέναν όσο το έκανες;
Δεν πίστευα ότι τα λεφτά υπήρχαν μέχρι που αγόρασα κάτι ή τα μετέφερα κάπου. Μέχρι τότε ήταν απλώς νούμερα στην οθόνη. Ήξερα ότι κανείς δεν θεωρούσε ότι έλειπαν, έτσι σκεφτόμουν ότι δεν υπήρχαν εξαρχής. Το σκεπτικό μου ήταν ότι δεν έπαιρνα τα λεφτά κανενός.

Πώς πήγε η δίκη;
Νόμιζα ότι θα με ζόριζαν αλλά η όλη διαδικασία ήταν παράξενη επειδή κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς τι είχα κάνει –ούτε ο δικαστής, ούτε ο κατήγορος– έτσι ήταν πολύ παράξενο. Υπήρχαν πολλά ανέκφραστα βλέμματα. Η τράπεζα έδωσε ελάχιστα στοιχεία κι έτσι το ζήτημα ήταν απλώς να μου απονείμουν μια ποινή και αυτό ήταν. Δήλωσα ένοχος, έκανα έναν χρόνο μέσα, κι ύστερα βγήκα με εντολή 18μηνης κοινωνικής εργασίας.

Πώς ήταν να δουλεύεις ξανά μπάρμαν για μερικά δολάρια την ώρα ενώ πριν ήσουν εκατομμυριούχος;
Έμαθα πως μπροστά στον πειρασμό είναι εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου αλλά ξαναβρίσκω σιγά σιγά την ισορροπία μου. Νιώθω σαν τον Macaulay Culkin μετά το «Μόνος στο Σπίτι 2» – είσαι πολύ γαμάτος σε κάποια φάση και μετά δεν είσαι και είναι δύσκολο να το δεχτείς. Σίγουρα υπήρξε μια φάση που σκεφτόμουν «πω-πω, ίσως τελικά έπρεπε να είχα πάει στην Ισπανία».

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE Australia

Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίο Newsletter μας.

Περισσότερα από το VICE

Ο Επαναπατρισμός μιας Ελληνίδας Από την Ιταλία Κράτησε Τρεις Μέρες

Έχασα και τους Δύο Γονείς μου Aπό Κορονοϊό - Ύστερα Μολύνθηκα και Εγώ

Το Πάγωμα της Οικοδομής στη Μύκονο Λόγω Κορονοϊού, Αποκαλύπτει την Άγνωστη «Μαύρη» Εργασία

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter,Facebook και Instagram.