Διασκέδαση

H Elena Of Asgard Είναι μια Ελληνίδα Cosplayer με Ειδικές Ικανότητες

Το αναπηρικό καροτσάκι δεν στάθηκε ικανό να απομακρύνει την Έλενα από την αγαπημένη της ασχολία.

Κείμενο Αντώνης Κωνσταντάρας
04 Αύγουστος 2016, 4:00am
Φωτογραφίες: Πάνος Κέφαλος

Με την Έλενα γνωριστήκαμε τυχαία μέσω facebook όταν είδα μια δημοσίευσή της σχετικά με έναν κόπανο που είχε παρκάρει μπροστά στο ασανσέρ του μετρό, με αποτέλεσμα να μην έχει πρόσβαση με το καροτσάκι της σε αυτό. Στη συνέχεια, αφού μιλήσαμε δυο-τρεις φορές στο chat, έμαθα πως ασχολείται με την τέχνη του cosplaying αλλά και του cosmaking. Στον συγκεκριμένο κύκλο ανθρώπων είναι γνωστή ως Elena Of Asgard και στο instagram έχει κάτι παραπάνω από 2.500 followers. Παρακολουθώντας τη μέσω των social media, δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις πως πρόκειται για έναν πολύ θετικό άνθρωπο που αψηφά την ατυχία και συνεχίζει να ζει τη ζωή της χωρίς εκπτώσεις.

Για μένα, η Έλενα αποτελεί ένα φωτεινό, καθημερινό παράδειγμα για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας και να είμαστε έτοιμοι να ξεπεράσουμε το κάθε εμπόδιο. Αποφάσισα λοιπόν να της ζητήσω να κάνουμε μια κουβέντα γύρω από το cosplaying αλλά και την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που κινείται με καροτσάκι σε μια πόλη όπως είναι η Αθήνα. Το ραντεβού κανονίστηκε και η δεκαοκτάχρονη cosplayer μάς περίμενε στο σπίτι της στο Περιστέρι όπου, αντί να κάνουμε μια αποστειρωμένη συνέντευξη, απλώς αράξαμε και τα είπαμε σαν φιλαράκια.

VICE: Πώς θα περιέγραφες το cosplaying σε κάποιον που δεν έχει ιδέα τι είναι;
Elena Of Asgard: Το cosplay, έτσι όπως έχει εξελιχθεί, είναι ένα είδος τέχνης στο οποίο οι περισσότεροι φτιάχνουν κοστούμια -υπάρχουν και κάποιοι που τα αγοράζουν κιόλας- που έχουν να κάνουν με χαρακτήρες ταινιών, κόμικς, παιχνιδιών και άλλα. Τα φοράνε είτε σε φωτογραφήσεις, είτε σε events, όπως τα δικά μας Comicdom και AthensCon. Tο cosplaying είχε ξεκινήσει αρχικά από την Ιαπωνία και μετά ήρθε προς τα εδώ. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, εκεί γίνονται κάποια τρομερά events που δεν έχουν καμία σχέση με τα ελληνικά. Ελπίζω κάποια στιγμή να φτάσουμε κι εμείς σε αυτά τα επίπεδα.

Είμαστε, όμως, κοντά στο επίπεδο των υπόλοιπων ευρωπαϊκών σκηνών;
Καμία σχέση. Ίσως το AthensCon να έχει κάνει μια καλή αρχή, αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Aν και έτσι όπως είναι ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων εδώ, δύσκολα θα προχωρήσουμε.

Δηλαδή;
Οι περισσότεροι κοιτάζουν τον εαυτό τους και πώς θα βγάλουν χρήμα από αυτό, πώς θα φανούν περισσότερο οι ίδιοι. Στην ουσία, κοιτάζουν κυρίως την πάρτη τους και όχι το cosplay, όπως συμβαίνει στα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα.

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το cosplaying;
Το 2011 είχα ξεκινήσει να ψάχνομαι μέσω Διαδικτύου με τα anime και είδα έναν τύπο που είχε φτιάξει μια στολή βασισμένη σε έναν χαρακτήρα, και λέω: «ωπ, τι φάση αυτός;». Έβλεπα ότι υπήρχε κόσμος που έβγαζε φωτογραφίες μαζί του, το έψαξα και είπα να το δοκιμάσω. Αρχικά, αγόρασα στολή και μετά, αφού πήγα στο πρώτο μου comicdom το 2014 όταν ήμουν δεκαέξι χρονών, μπήκα για τα καλά στο cosplaying και άρχισα να φτιάχνω τις δικές μου.

Oι δύο που έχεις πίσω σου τι είναι;
Λοιπόν, η μαύρη είναι η Maleficent από την ομώνυμη ταινία που την είχε παίξει η Angelina Jolie και η άλλη, η κόκκινη, είναι η Magdalena από το αντίστοιχο κόμικ.

Για πες μου κανέναν χαρακτήρα που γουστάρεις πολύ.
Κοίτα, το πρώτο μου cosplay, που είναι και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας, ήταν o Amon από το δεύτερο Avatar. Επίσης μου αρέσει ο Black Butler από ένα άλλο Anime.

Ποια είναι η πιο γαμάτη στολή που έχεις δει από κοντά;
Είχα δει το 2014 στολή Loki που το παλικάρι, εκτός του ότι είχε κάνει τρομερή στολή, του έμοιαζε κιόλας.

Πόσο καιρό σου παίρνει να φτιάξεις μια στολή;
Περίπου ένα εξάμηνο διότι δεν δουλεύω κάθε μέρα, μιας και έχω και άλλες υποχρεώσεις, αλλά κάπου τόσο.

Με τι άλλο ασχολείσαι;
Παίζω μουσική, κιθάρα - το κάνω κυρίως για να περνάω καλά, δεν το βλέπω επαγγελματικά. Αν τύχει βέβαια, γιατί όχι; Κατά τα άλλα, φυσικοθεραπείες και τέτοια.

Είσαι δεκαοκτώ ετών, υποθέτω πως είσαι σε φάση που σκέφτεσαι τι θα κάνεις στη ζωή σου. Έδωσες πανελλήνιες;
Πανελλήνιες δεν έδωσα επειδή θέλω να γραφτώ σε μια ιδιωτική σχολή για θεατρική ενδυματολογία και πέρα από αυτό, δεν έδωσα επειδή δεν μου αρέσει το σύστημα. Δεν με έχουν βοηθήσει καθόλου, οπότε για ποιο λόγο να πάω να κάνω κάτι το οποίο απλώς θα με αγχώσει; Θα έπρεπε δηλαδή για κάποιο διάστημα να μην κάνω τίποτα άλλο για να διαβάσω και θεωρώ πως δεν υπήρχε λόγος να μπω σε αυτήν τη διαδικασία.

Το Cosplay έφερε τη θεατρική ενδυματολογία ή το αντίστροφο;
Πάντα μου άρεσε το θέατρο και πάντα έγραφα, από ποιήματα μέχρι σενάρια πριν ξεκινήσω το cosplay.

Μου είπες πριν πως δεν σε βοήθησε το σύστημα, τι εννοούσες;
Καταρχάς, τα περισσότερα δημόσια σχολεία δεν έχουν πρόσβαση για καρότσι. Εγώ φαντάσου, για να πάω να δώσω εξετάσεις στο σχολείο έπρεπε να περάσω από ένα άλλο κτίριο, το οποίο συνδέεται με το σχολείο -που έχει σκάλες- να δώσω σε διαφορετικό όροφο από τα άλλα παιδιά που δεν βοηθούσε ψυχολογικά επειδή δεν μπορούσα καν να δω τους φίλους μου και ήμουν σε μια αίθουσα μόνο με καθηγητές. Πέρα από αυτό, εγώ δεν μπορούσα να πάω σχολείο να κάνω μάθημα, έρχονταν σπίτι καθηγητές από το υπουργείο, το οποίο όμως δεν έστελνε κάποιον. Δηλαδή, θυμούνταν να τους στείλουν Φλεβάρη μήνα, οπότε καθόμουν τον υπόλοιπο καιρό και διάβαζα μόνη μου. Εντάξει, έγραφα εξετάσεις και περνούσα, αλλά όπως καταλαβαίνεις είχα κάποια κενά. Αυτός ήταν κι ένας δεύτερος λόγος που δεν έδωσα πανελλήνιες.

Πώς έκανες φίλους εφόσον δεν πήγαινες σχολείο;
Ό,τι φίλους έκανα ήταν από το δημοτικό. Δηλαδή, πριν πάθω αυτό. Γυμνάσιο, Λύκειο είχα τους ίδιους φίλους συν κάποιους που γνώριζα σε event ή συναυλίες.

Τι συνέβη και έπαθες «αυτό»;
Ασχολούμουν από δέκα χρονών με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έκανα αγωνιστικό καρτ και εντάξει, επειδή είμαστε Ελλάδα, οι προδιαγραφές ασφαλείας δεν ήταν αυτές που έπρεπε. Έγινε μία στραβή σε προπόνηση και συνέβη αυτό που συνέβη. Ήμουν και σε μια ηλικία ευαίσθητη, δώδεκα χρονών. Όλο αυτό σου αλλάζει τη ζωή, είναι -ξέρεις- «κάπως» στην αρχή, αλλά μετά το πήρα απόφαση πως, καταρχάς, δεν θα με βοηθούσαν από το σχολείο και θα είχα για φίλους μόνο αυτούς που ήδη υπήρχαν. Τελικά αποδείχθηκε πως αυτοί που γνώρισα αργότερα ήταν περισσότερο φίλοι και ευτυχώς η οικογένειά μου με βοηθάει, δεν έχω θέμα με αυτό.

Πέραν του ψυχολογικού, υποθέτω πως ήταν και οικονομικά ένα πλήγμα για την οικογένειά σου αυτό.
Για μένα και για την οικογένειά μου είναι πολύ βασικό αυτό κι επειδή έχω και έναν αδερφό, καταλαβαίνεις πως υπάρχουν κάποια έξοδα. Με τα νοσοκομεία στην αρχή μας έφυγαν πάρα πολλά χρήματα, αλλά κυρίως οι φυσικοθεραπείες είναι πολύ παλούκι.

Λαμβάνετε όμως κάποια κρατική βοήθεια;
Απ΄ό σο γνωρίζω, τα περισσότερα καλύπτονται από εμάς. Το μόνο βοήθημα που έχουμε είναι ένα επίδομα που παίρνω από το κράτος για αναπηρία. Αυτά τα χρήματα πάνε όλα στη φυσικοθεραπεία. Φεύγει πολύ πράμα.

Πόσο «φιλική» είναι η Αθήνα για ένα άτομο που κινείται με καροτσάκι;
Δεν υπάρχει χειρότερο μέρος. Εδώ, στον πεζόδρομο του Περιστερίου, είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα. Υπάρχουν κάποιες ράμπες και μπορείς να μετακινηθείς μέχρι ένα σημείο. Ό,τι αφορά στο κέντρο, δεν γίνεται, υπάρχουν παντού αυτοκίνητα. Στο Γκάζι για παράδειγμα παρκάρουν ακριβώς έξω από το ασανσέρ του μετρό, οπότε εμείς δεν μπορούμε να μπούμε. Ξεκινάμε να φύγουμε στις 2 το βράδυ από εκεί που έχουμε πάει να πιούμε μια μπίρα και δεν μπορούμε να γυρίσουμε σπίτι μας. Καλούμε την αστυνομία, έρχονται και δεν μπορούν να κάνουν κάτι πέραν του να «κόψουν» μια κλήση. Την προηγούμενη φορά, ο φίλος μου είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που έφτυνε το αυτοκίνητο. Εντάξει, ούτε αυτό είναι σωστό βέβαια.

Καλά, αν ο άλλος είναι μαλάκας δεν πειράζει.
Ξέρεις τι; Αν σου έχει τύχει πολλές φορές κι ενώ περνάς καλά και είσαι γαμώ, συμβαίνει πάλι, ξενερώνεις τόσο πολύ που μπορεί να κάνεις πράγματα που δεν θες.

Από μουσικές τι ακούς;
Δεν έχω θέμα να ακούσω τα πάντα, κυρίως metal ακούω. Folk, πειρατική και viking metal.

Με τις ερωτικές σου σχέσεις πως είσαι;
Επειδή εγώ δεν είμαι μίζερη, πολλές φορές μπλέκω με άτομα τα οποία είναι μίζερα και μου κλαίγονται. Δεν δουλεύει αυτό (γέλια).

Οι φίλοι τι ρόλο παίζουν στη ζωή σου; Πως τα περνάτε;
Καθοριστικό, εχω φίλους που με βοηθούν καθημερινά. Ένα άτομο που δεν έχει κάποιον και θέλει να βγει μόνος του μια βόλτα δεν μπορεί. Εγώ, φαντάσου, με τους φίλους μου, για να πάμε να πιούμε μια μπίρα πρέπει να ανέβουμε στα περισσότερα μαγαζιά πέντε με έξι σκαλιά. Μόνο από αυτό καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι.

Άρα, έχεις γαμάτους φίλους.
Σίγουρα (γέλια).

Περισσότερα από το VICE

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος «Καθαρίζει» για τις Παραλίες

Aυτοί Είναι οι Άνδρες Παγκόσμιοι Πρωταθλητές του Pole Dancing

Μερικά από τα Χειρότερα Πράγματα που Έχει πει ο Κόσμος στο Πρώτο Ραντεβού

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.